1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
ดาวน์โหลดมาจาก
YTS.MX

2
00:00:06,400 --> 00:00:08,900
[การเล่นดนตรี]

3
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
เว็บไซต์ภาพยนตร์ YIFY อย่างเป็นทางการ:
YTS.MX

4
00:00:31,033 --> 00:00:32,834
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : ของฉัน
ชื่อนันโด ปาร์ราโด

5
00:00:32,934 --> 00:00:36,633
ฉันเป็นหนึ่งใน 16 คน
ผู้รอดชีวิตจากเที่ยวบิน 571

6
00:00:36,734 --> 00:00:38,867
ซึ่งพุ่งเข้ามา
เทือกเขาแอนดีส

7
00:00:38,967 --> 00:00:48,967
ในวันศุกร์ที่ 13
ของเดือนตุลาคม พ.ศ. 2515

8
00:00:51,166 --> 00:00:53,767
ฉันรู้ว่าเครื่องบินไม่สามารถบินได้
ซึ่งอยู่ใกล้ชิดกับภูเขา

9
00:00:53,867 --> 00:00:56,633
และฉันก็มองไปทางของฉัน
แม่ และนั่นคือช่วงเวลาหนึ่ง

10
00:00:56,734 --> 00:00:59,600
ของผลกระทบ

11
00:00:59,700 --> 00:01:02,133
[เครื่องบินตก]

12
00:01:04,033 --> 00:01:08,400
ฉันอยู่ในอาการโคม่าลึกมาก
ดังนั้นคุณจึงตื่นช้ามาก

13
00:01:08,500 --> 00:01:10,800
และฉันก็ตื่นขึ้นมาในนรก

14
00:01:13,400 --> 00:01:17,934
เรารอการช่วยเหลือ
แต่มันไม่ได้มา

15
00:01:18,033 --> 00:01:21,300
เครื่องบินของเราที่ตก
กลางภูเขา

16
00:01:21,400 --> 00:01:26,033
ในฤดูหิมะนี้ก็มี
ไม่มีทางที่ผู้คนจะสามารถอยู่รอดได้

17
00:01:26,133 --> 00:01:30,467
และหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ หลังจาก 10
วัน หลังจากสามสัปดาห์

18
00:01:30,567 --> 00:01:33,300
หลังจากหนึ่งเดือนของทั้งสอง
เดือนใครจะเชื่อ.

19
00:01:33,400 --> 00:01:34,834
มีคนยังมีชีวิตอยู่เหรอ?

20
00:01:34,934 --> 00:01:39,500
การตัดสินใจรับประทานอาหาร
ศพของเพื่อนเรา

21
00:01:39,600 --> 00:01:41,967
เริ่มคืบคลานเข้ามาหาเรา
จิตใจไปพร้อมๆ กัน

22
00:01:42,066 --> 00:01:45,700
คุณก็รู้เพราะเราทุกคนมี
ความกลัวเหมือนกัน ขาดเหมือนกัน

23
00:01:45,800 --> 00:01:49,700
แห่งความหวังการยืนยันเดียวกัน
ว่าเราตายแล้ว

24
00:01:49,800 --> 00:01:52,233
และฉันตัดสินใจว่าฉัน
กำลังจะตาย

25
00:01:52,333 --> 00:01:54,400
แต่ฉันจะพยายามแทบตาย

26
00:01:54,500 --> 00:01:56,967
[การเล่นดนตรี]

27
00:02:31,333 --> 00:02:34,900
ในตอนแรกนั้นการเดินทางคือ
วางแผนไว้สี่วัน

28
00:02:35,000 --> 00:02:37,900
เราจะออกเดินทางในวันพฤหัสบดีและ
เราจะกลับมาในวันจันทร์

29
00:02:38,000 --> 00:02:39,367
ตอนเช้า

30
00:02:39,467 --> 00:02:41,533
คุณยังเด็กคุณไม่ทำ
มีเงินมากขนาดนั้น

31
00:02:41,633 --> 00:02:43,367
และวิธีที่ง่ายที่สุด
และอันที่ถูกที่สุด

32
00:02:43,467 --> 00:02:47,166
คือการเช่าเหมาลำ
เครื่องบินกองทัพอากาศ.

33
00:02:47,266 --> 00:02:49,900
คืนก่อน.
เครื่องบินออกเดินทางไปซานติอาโก

34
00:02:50,000 --> 00:02:53,633
กัปตันทีมบอกเรา
ว่ายังมีที่นั่งอีก 10 ที่นั่ง

35
00:02:53,734 --> 00:02:55,667
มีอยู่บนเครื่องบิน

36
00:02:55,767 --> 00:02:58,700
และหากใครต้องการ
เพื่อพาครอบครัวหรือเพื่อนฝูง

37
00:02:58,800 --> 00:03:00,800
พวกเขาสามารถไปได้ฟรี

38
00:03:00,900 --> 00:03:04,033
ฉันจึงกระโดดลงจากที่นั่งและ
ฉันโทรหาแม่แล้วบอกว่า

39
00:03:04,133 --> 00:03:05,233
แม่คะ เตรียมกระเป๋าไว้

40
00:03:05,333 --> 00:03:08,033
คุณจะไปชิลี
พรุ่งนี้ และบอกซูซี่--

41
00:03:08,133 --> 00:03:12,266
เธอจึงเป็นน้องสาวของฉัน--
ว่าเธอจะไปเหมือนกัน

42
00:03:12,367 --> 00:03:17,000
ซูซี่ อายุ 17 ปี ไอ
จำไว้และเธอก็เสมอ

43
00:03:17,100 --> 00:03:20,667
กำลังวิ่งไปรอบๆ รักบี้ของฉัน
เพื่อนร่วมทีมเพราะว่า

44
00:03:20,767 --> 00:03:23,100
ผู้เล่นรักบี้

45
00:03:23,200 --> 00:03:26,133
นั่นเป็นวิธีที่มันเกิดขึ้น

46
00:03:26,233 --> 00:03:28,567
ฉันอยากจะให้พวกเขา
ของขวัญแห่งความรัก

47
00:03:28,667 --> 00:03:30,633
เพื่อเชิญพวกเขาไป
ไปชิลีกับเรา

48
00:03:30,734 --> 00:03:32,600
พวกเขาจะไปซื้อของและ
ขอให้มีช่วงเวลาที่ดี

49
00:03:32,700 --> 00:03:35,000
เราจะกลับมาในวันจันทร์

50
00:03:35,100 --> 00:03:36,700
แต่มันไม่เคยเกิดขึ้นเช่นนั้น

51
00:03:40,734 --> 00:03:45,967
เราออกเดินทางในวันพฤหัสบดี แต่เมื่อ
เครื่องบินเข้ามาใกล้เทือกเขาแอนดีส

52
00:03:46,066 --> 00:03:47,567
สภาพอากาศเป็น
ไม่ค่อยดีนัก

53
00:03:47,667 --> 00:03:51,033
ต้องลงจอดที่เมนโดซา
เมืองสุดท้ายในอาร์เจนตินา

54
00:03:51,133 --> 00:03:52,033
ก่อนเทือกเขาแอนดีส

55
00:03:52,133 --> 00:03:54,734
และเราก็ต้องรอ
สำหรับสภาพอากาศ

56
00:03:54,834 --> 00:03:58,133
จะดีกว่านั้น
เครื่องบินสามารถข้ามได้

57
00:03:58,233 --> 00:04:00,934
เราเลยต้องนอนข้างใน
เมนโดซาในคืนนั้น

58
00:04:01,033 --> 00:04:03,033
และเช้าวันรุ่งขึ้น
เราไปสนามบิน

59
00:04:03,133 --> 00:04:08,967
และเราก็ขึ้นเครื่องบินและเรา
ในที่สุดเช้าวันศุกร์ก็จากไป

60
00:04:09,066 --> 00:04:10,967
สำหรับซานติอาโก

61
00:04:15,867 --> 00:04:19,834
ไม่มีอะไรทำให้เราคิดหรือเชื่อ
ว่ามีบางอย่างเลวร้ายเกิดขึ้น

62
00:04:19,934 --> 00:04:21,066
ที่จะเกิดขึ้น

63
00:04:21,166 --> 00:04:24,967
วันศุกร์ที่ 13 ฉันไม่อยู่
เป็นคนเชื่อโชคลาง

64
00:04:25,066 --> 00:04:27,033
และฉันไม่สนใจเรื่องนั้น

65
00:04:27,133 --> 00:04:31,166
แต่ฉันรู้ วันศุกร์ที่ 13
และฉันจะพังในวันนั้น

66
00:04:35,166 --> 00:04:38,367
คุณรู้ไหมผู้ชายบางคนคิด
เกี่ยวกับเรื่องนี้ บางคนก็ไม่ทำ

67
00:04:38,467 --> 00:04:43,700
แน่นอนว่านักบินไม่ได้ทำ
คิดเกี่ยวกับมันมากเกินไป

68
00:04:43,800 --> 00:04:46,467
นักบินจะทำได้อย่างไร
เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่เหรอ?

69
00:04:46,567 --> 00:04:49,100
นักบินที่มีประสบการณ์

70
00:04:49,200 --> 00:04:52,333
แรนด์ เป็ค: The
กัปตันในเที่ยวบินนี้

71
00:04:52,433 --> 00:04:54,700
เป็นชาวอุรุกวัย
พันเอกกองทัพอากาศ,

72
00:04:54,800 --> 00:04:58,133
และนั่นก็หมายความว่าเขา
เป็นนักบินที่มีประสบการณ์

73
00:04:58,233 --> 00:05:03,133
ฉันรู้ว่าเขามีทางแยก 29 ทาง
ของเทือกเขาแอนดีสซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนมาก

74
00:05:03,233 --> 00:05:06,000
อย่างไรก็ตาม เวลาทั้งหมดของเขาคือ
ประสบการณ์การบินทั้งหมด

75
00:05:06,100 --> 00:05:08,467
อยู่ในช่วง 5,200 ชั่วโมง

76
00:05:08,567 --> 00:05:12,800
และตามมาตรฐานปัจจุบัน 5,200
ชั่วโมงก็ไม่ค่อยมีเวลา

77
00:05:12,900 --> 00:05:13,934
เอ็นริเก โครซา
ผ่านล่าม:

78
00:05:14,033 --> 00:05:15,834
การอบรมโดย
ลูกเรือทำตาม

79
00:05:15,934 --> 00:05:17,500
ตามมาตรฐานสากล

80
00:05:17,600 --> 00:05:20,200
มันอยู่ในสภาพดี
ที่จะขับเครื่องบินลำนั้น

81
00:05:20,300 --> 00:05:21,300
โดยไม่มีปัญหาใดๆ

82
00:05:25,266 --> 00:05:29,333
แรนด์ เพ็ค: แฟร์ไชลด์มี
น้ำหนักบินขึ้นสูงสุด 45,000

83
00:05:29,433 --> 00:05:33,367
ปอนด์และพกพาไปได้ทุกที่
ผู้โดยสารระหว่าง 45 ถึง 50 คน

84
00:05:33,467 --> 00:05:39,066
เครื่องยนต์ที่มีอยู่
เครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ ดาร์ท 7 จำนวน 2 เครื่อง

85
00:05:39,166 --> 00:05:44,166
ซึ่งมีประมาณ
แรงม้าเพลาละ 1,725 แรงม้า

86
00:05:44,266 --> 00:05:46,500
เครื่องบินพยายามดิ้นรน
เพราะมันไม่มีพลังงานเหลืออยู่

87
00:05:46,600 --> 00:05:49,700
และเราก็พูดถึงกันมาก
มันเป็นเหมือนการปล่อยให้ผ่านไป

88
00:05:55,367 --> 00:05:59,166
แกรี่ ออร์แลนโด: จาก 78 คน
แฟร์ไชลด์ 227 ถูกสร้างขึ้น

89
00:05:59,266 --> 00:06:05,800
23 ชนและมี
มีผู้เสียชีวิตรวม 393 ราย

90
00:06:05,900 --> 00:06:08,600
หนึ่งในสามของพวกเขาได้รับ
เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุซึ่ง

91
00:06:08,700 --> 00:06:11,533
เท่ากับไม่มาก
บันทึกความปลอดภัยที่ดี

92
00:06:11,633 --> 00:06:13,433
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : ที่
เวลาเราไม่รู้ความปลอดภัย

93
00:06:13,533 --> 00:06:16,934
บันทึกของรุ่นนั้น
น่ากลัวจริงๆ

94
00:06:17,033 --> 00:06:20,767
ถ้าเรารู้ว่าเราจะมี
ไม่เคยไปเครื่องบินลำนั้นเลย

95
00:06:24,734 --> 00:06:27,300
แรนด์ เพ็ค: หลังจากนั้น
ออกจากเมนโดซา,

96
00:06:27,400 --> 00:06:31,700
กัปตันเลือกที่จะ
บินไปทางใต้แล้วเลี้ยว

97
00:06:31,800 --> 00:06:33,367
มุ่งหน้าสู่ช่องพลงชอน

98
00:06:33,467 --> 00:06:35,433
เหตุผลที่เขา
ที่ได้รับเลือกให้ทำสิ่งนี้ก็คือ

99
00:06:35,533 --> 00:06:38,233
เพราะเขาสามารถบินได้
เครื่องบินผ่านบัตรผ่าน

100
00:06:38,333 --> 00:06:41,200
และในระดับความสูงที่ต่ำกว่า

101
00:06:41,300 --> 00:06:44,867
ถ้าเขาได้นำไปทำ
ข้ามเทือกเขาแอนดีสอย่างเคร่งครัด

102
00:06:44,967 --> 00:06:47,133
เขาจะต้องไปมาก
สูงกว่าซึ่งก็คงจะเป็น

103
00:06:47,233 --> 00:06:49,667
เครียดมากขึ้น
บนเครื่องบินลำนี้

104
00:06:49,767 --> 00:06:51,100
มันก็มีความยากพอสมควร
เวลาลุกขึ้น

105
00:06:51,200 --> 00:06:53,367
เป็น 15,000 หรือ 16,000
เท้านับประสาอะไร

106
00:06:53,467 --> 00:06:55,433
มันจะต้องทำอะไร
ข้ามเทือกเขาแอนดีสโดยไม่ต้องไป

107
00:06:55,533 --> 00:06:57,433
ผ่านบัตรผ่าน

108
00:06:57,533 --> 00:07:00,867
ริคาร์โด้ เปญา: เทือกเขาแอนดีส
ภูเขาสูงขึ้นกะทันหันขนาดนั้น

109
00:07:00,967 --> 00:07:03,467
พวกมันสร้างพายุที่รุนแรงมาก

110
00:07:03,567 --> 00:07:05,333
เจ็ตสตรีมก็คือ
มาจากมหาสมุทรแปซิฟิก

111
00:07:05,433 --> 00:07:09,800
อากาศชื้นทั้งหมดนี้ได้รับ
ล้อมรอบด้วยภูเขา

112
00:07:09,900 --> 00:07:13,834
ที่เร่งลมและสร้าง
ฝนตกทำให้เกิดเมฆ

113
00:07:13,934 --> 00:07:17,934
และพายุนั้นก็เป็นเช่นนั้น
แอนดีสสามารถก่อตัวได้

114
00:07:18,033 --> 00:07:20,700
อาจรุนแรงมาก

115
00:07:25,967 --> 00:07:27,400
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : นี่
เป็นทีมเพื่อน

116
00:07:27,500 --> 00:07:32,166
ทีมคนหนุ่มสาวที่บิน
เพื่อให้มีวันหยุดสุดสัปดาห์ที่สนุกสนาน

117
00:07:32,266 --> 00:07:35,200
ดังนั้นอารมณ์บนเครื่องบิน
มีความสุขอย่างยิ่ง

118
00:07:35,300 --> 00:07:38,266
ฉันจำคนหัวเราะได้
คนกำลังคุยกันอยู่นะ

119
00:07:38,367 --> 00:07:41,033
นั่งคุกเข่า
ลงบนที่นั่ง

120
00:07:41,133 --> 00:07:43,233
และมองย้อนกลับไปและ
พูดคุยกับพวก

121
00:07:43,333 --> 00:07:44,433
กุสตาโว่ เซร์บิโน่
ผ่านล่าม:

122
00:07:44,533 --> 00:07:45,767
เราทุกคนต่างก็ร้องเพลง

123
00:07:45,867 --> 00:07:47,934
เราทุกคนสุดยอดมาก
มีความสุขกับการได้เตะบอล

124
00:07:48,033 --> 00:07:50,834
จากด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง

125
00:07:50,934 --> 00:07:52,967
มันเป็นบรรยากาศที่ค่อนข้างสนุกสนาน

126
00:07:53,066 --> 00:07:56,333
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : ในตอนแรก
ฉันนั่งอยู่ที่หน้าต่าง

127
00:07:56,433 --> 00:07:59,266
แต่ปัญชิโตอาบาล
เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน

128
00:07:59,367 --> 00:08:02,200
ผู้เป็นเหมือนพี่ชายของฉันและ
เขาบอกว่า โอเค คุณไปแล้ว

129
00:08:02,300 --> 00:08:03,600
เป็นเวลานานบนหน้าต่าง

130
00:08:03,700 --> 00:08:04,867
ขอผมมองลงไป..

131
00:08:04,967 --> 00:08:06,934
มันง่ายกว่าสำหรับฉันถ้าฉันเป็น
บนหน้าต่างเพื่อมองออกไป

132
00:08:07,033 --> 00:08:08,767
เราก็เลยเปลี่ยนที่นั่ง

133
00:08:08,867 --> 00:08:11,433
เขานั่งอยู่ที่หน้าต่าง
เขานั่งอยู่บนทางเดิน

134
00:08:11,533 --> 00:08:15,200
และนั่นเป็นหนึ่งในนั้น
ช่วงเวลาเหล่านั้นในชีวิต

135
00:08:15,300 --> 00:08:19,166
โดยไม่ต้องคิด
จะตัดสินว่าใครจะอยู่

136
00:08:19,266 --> 00:08:22,767
และใครจะตายคุณก็รู้

137
00:08:22,867 --> 00:08:27,000
ริคาร์โด้ เปญา: มีเมฆอยู่
ปกคลุมภูเขาไว้อย่างนั้น

138
00:08:27,100 --> 00:08:29,066
ต้องข้าม
แอนดีสถึงคูริโก

139
00:08:29,166 --> 00:08:32,200
และพวกเขาวิทยุซานติอาโก
เราอยู่ที่คูริโก

140
00:08:32,300 --> 00:08:35,934
และเราต้องการการอนุญาต
ให้เลี้ยวไปทางเหนือแล้ว

141
00:08:36,033 --> 00:08:37,633
บินขึ้นเหนือสู่ซานติอาโก

142
00:08:37,734 --> 00:08:47,734
ผู้ชายทางวิทยุ:
[คำพูดที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ]

143
00:08:49,633 --> 00:08:51,300
EDWARD C. ขี่ผ่าน
ล่าม: แฟร์ไชลด์คือ

144
00:08:51,400 --> 00:08:54,633
คาดว่าจะมาถึง
ที่ Curico เวลา 15:33 น.

145
00:08:54,734 --> 00:08:58,934
แต่มันรายงานว่ามัน
จบที่ Curico เวลา 3:24 น.

146
00:08:59,033 --> 00:09:01,967
ระยะห่างนั้นมักจะเป็น
ครอบคลุมใน 11 นาที

147
00:09:02,066 --> 00:09:05,133
และพวกเขาก็รายงานว่าพวกเขา
ครอบคลุมมันภายในสามนาที

148
00:09:05,233 --> 00:09:08,633
แน่นอนว่าเครื่องบินยังอยู่ในนั้น
กลางภูเขา

149
00:09:08,734 --> 00:09:10,633
ริคาร์โด้ เปญา: นักบินทุกคน
เห็นได้ชัดว่าทำผิดพลาด

150
00:09:10,734 --> 00:09:12,500
ในบางจุดการคำนวณ

151
00:09:12,600 --> 00:09:15,667
ที่จริงแล้วพวกเขาพูดถูก
ในช่วงกลางของช่วง

152
00:09:15,767 --> 00:09:18,000
และพวกเขากำลังคิด
พวกเขาผ่านมันไปแล้ว

153
00:09:18,100 --> 00:09:21,800
เขาทำให้สิ่งที่อธิบายไม่ได้
และการตัดสินใจที่เลวร้าย

154
00:09:21,900 --> 00:09:24,967
ที่จะหันไปทางเหนือสู่เทือกเขาแอนดีส

155
00:09:25,066 --> 00:09:29,367
สิ่งนี้เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของทุกคน
ผู้โดยสารบนเครื่องบิน

156
00:09:29,467 --> 00:09:32,467
เขาจึงตัดสินใจ
ลงมาแล้ว

157
00:09:32,567 --> 00:09:34,900
เหมือนมันเป็นทั้งหมด
เขาถูกปกคลุมไปด้วยเมฆ

158
00:09:35,000 --> 00:09:37,834
ไม่เห็นภูเขานั้น
อยู่ใต้เมฆ

159
00:09:37,934 --> 00:09:43,400
แรนด์ เพ็ค: เมื่อนักบินได้รับ
อยู่ในตำแหน่งที่เขาไม่ได้อยู่

160
00:09:43,500 --> 00:09:48,233
ที่เขาคาดว่าจะอยู่หรือ
ไม่ใช่ที่ที่เขาคิดว่าเขาอยู่

161
00:09:48,333 --> 00:09:49,934
เพื่อที่จะได้ออกไป
ของสถานการณ์นั้น

162
00:09:50,033 --> 00:09:52,967
เขาต้องโน้มน้าวตัวเอง
ว่าเขาทำผิดพลาด

163
00:09:53,066 --> 00:09:56,767
และก็มีความแตกต่างกัน
ความคิดตอนนี้คุณต้องคิด

164
00:09:56,867 --> 00:10:00,633
ว่าฉันทำผิดพลาดอย่างไร
ฉันจะออกจากสิ่งนี้ไหม?

165
00:10:00,734 --> 00:10:01,767
เอ็นริเก โครซา
ผ่านล่าม:

166
00:10:01,867 --> 00:10:03,900
สาเหตุของการ
อุบัติเหตุชัดเจน

167
00:10:04,000 --> 00:10:09,433
ความผิดพลาดของมนุษย์ ความผิดของลูกเรือ

168
00:10:09,533 --> 00:10:11,800
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : เราเริ่มต้นแล้ว
เพื่อเข้าสู่แสงสว่าง--

169
00:10:11,900 --> 00:10:13,767
ไม่หนักมาก--
ความวุ่นวาย คุณรู้ไหม

170
00:10:13,867 --> 00:10:16,900
เครื่องบินเริ่มต้น
เขย่าเล็กน้อย

171
00:10:17,000 --> 00:10:18,033
คาร์ลิโตส ปาเอซ
ผ่านล่าม:

172
00:10:18,133 --> 00:10:19,734
พนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน
ออกมาในห้องโดยสาร

173
00:10:19,834 --> 00:10:23,433
แล้วบอกว่า "คาดเข็มขัดนิรภัยด้วย
เพราะเครื่องบินกำลังจะไป

174
00:10:23,533 --> 00:10:24,467
เต้นสักหน่อย"

175
00:10:28,667 --> 00:10:30,567
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : แล้วพวกเรา
หนักขึ้นเล็กน้อย

176
00:10:30,667 --> 00:10:34,367
ความวุ่นวายและอารมณ์
เปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

177
00:10:34,467 --> 00:10:36,367
ไม่มีใครขว้างปา
ลูกบอล คุณก็รู้

178
00:10:36,467 --> 00:10:37,700
ทุกคนเป็น
นั่งอยู่บนที่นั่ง

179
00:10:37,800 --> 00:10:39,533
โดยคาดเข็มขัดนิรภัย

180
00:10:39,633 --> 00:10:41,700
ริคาร์โด้ เปญา: พวกเขาก้มหัวลง
ผ่านเมฆและพวกเขา

181
00:10:41,800 --> 00:10:43,633
คิดว่าพวกเขาเป็น
ลงมายังประเทศชิลี

182
00:10:43,734 --> 00:10:46,066
และแน่นอน ตามที่คุณได้รับ
ใกล้ชิดกับภูเขามากขึ้น

183
00:10:46,166 --> 00:10:50,600
มีความวุ่นวายอยู่บ้าง
กระแสลมที่สร้าง--

184
00:10:50,700 --> 00:10:52,533
ที่ภูเขาสร้างขึ้น
พวกเขาจึงเริ่มสั่น

185
00:11:00,433 --> 00:11:05,133
พวกเขามาจากนอก
เมฆปกคลุม

186
00:11:05,233 --> 00:11:07,900
และตระหนักว่าพวกเขาเป็น
ล้อมรอบด้วยหินอย่างสมบูรณ์

187
00:11:08,000 --> 00:11:08,834
และภูเขา

188
00:11:08,934 --> 00:11:09,967
คาร์ลิโตส ปาเอซ
ผ่านล่าม:

189
00:11:10,066 --> 00:11:12,100
มีความรู้สึก
แห่งความกลัวและความกลัว

190
00:11:12,200 --> 00:11:14,300
กลายเป็นความตื่นตระหนก

191
00:11:14,400 --> 00:11:16,333
เรารู้สึกถึงความเร่ง
ของเครื่องยนต์

192
00:11:20,233 --> 00:11:22,834
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : ฉันมีเท่านั้น
ประมาณห้าหรือหกหรือเจ็ด

193
00:11:22,934 --> 00:11:25,500
วินาทีที่จะเข้าใจสิ่งนั้น
มีบางอย่างผิดปกติ

194
00:11:25,600 --> 00:11:30,300
ว่าเรากำลังจะชนกัน

195
00:11:30,400 --> 00:11:32,867
[เสียงเครื่องบินคำราม]

196
00:11:36,333 --> 00:11:38,800
[เครื่องบินตก]

197
00:11:46,200 --> 00:11:49,333
ภาพสุดท้ายที่ฉันมี
คือส่วนบนของเครื่องบิน

198
00:11:49,433 --> 00:11:54,166
หลังคาเหนือศีรษะของฉัน
เปิดแล้วฉันก็ตาย

199
00:11:54,266 --> 00:12:04,333
ผู้ชายทางวิทยุ:
[คำพูดที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ]

200
00:12:14,433 --> 00:12:17,200
[เครื่องบินตก]

201
00:12:17,300 --> 00:12:19,300
โรแบร์โต คาเนสซา: The
เครื่องบินเริ่มเลื่อนลงมา

202
00:12:19,400 --> 00:12:20,934
ด้วยความเร็วอันมหาศาล

203
00:12:21,033 --> 00:12:24,433
และฉันก็กำลังรอมันอยู่
กระแทกเข้ากับภูเขา

204
00:12:24,533 --> 00:12:26,433
แต่มันก็หยุดแล้ว

205
00:12:26,533 --> 00:12:28,800
[เครื่องบินตก]

206
00:12:30,166 --> 00:12:33,000
และเมื่อมันหยุดลง ฉันก็...
คิดว่า "ฉันยังมีชีวิตอยู่"

207
00:12:33,100 --> 00:12:35,567
[การเล่นดนตรี]

208
00:12:38,033 --> 00:12:40,200
ริคาร์โด้ เปญญา: ฉันยืนอยู่แล้ว
ผลกระทบและฉันก็ได้ตระหนักว่า

209
00:12:40,300 --> 00:12:41,700
มีอานอยู่ที่นั่น

210
00:12:41,800 --> 00:12:44,200
และที่นักบินจะต้อง
ได้เห็นอานนั้นแล้ว

211
00:12:44,300 --> 00:12:47,266
และไปหามันเพื่อพยายาม
เอาชนะภูเขา

212
00:12:47,367 --> 00:12:49,934
ไปทางซ้ายเล็กน้อยถึง
ซ้ายหรือขวาเล็กน้อย

213
00:12:50,033 --> 00:12:52,233
พวกเขาจะตี
หน้าผาและเครื่องบิน

214
00:12:52,333 --> 00:12:53,533
คงจะสลายไป

215
00:12:53,633 --> 00:12:55,367
เพียร์ส พอล อ่าน: มันเป็น
โชคอันพิเศษ

216
00:12:55,467 --> 00:12:57,800
ฉันจะบอกว่า
เครื่องบินไม่ได้สลายตัว

217
00:12:57,900 --> 00:12:59,367
ทั้งหมดเข้าด้วยกันเมื่อ
มันชนภูเขา

218
00:12:59,467 --> 00:13:01,500
แต่จริงๆแล้วมันขัดกัน
ออกจากด้านหลังของมัน

219
00:13:01,600 --> 00:13:04,667
แล้วด้านหน้า
แคร่เลื่อนหิมะลงจากภูเขา

220
00:13:04,767 --> 00:13:06,333
และไม่โดนเลย--

221
00:13:06,433 --> 00:13:08,200
ฉันหมายความว่ามันน่าประหลาดใจ

222
00:13:08,300 --> 00:13:13,734
ลำตัวเครื่องบินลงจอดในที่สุด
บนลำน้ำที่สูงชันแห่งนี้

223
00:13:13,834 --> 00:13:15,600
มันถูกปกคลุมทั้งหมด
ท่ามกลางหิมะ โชคดีนะ

224
00:13:15,700 --> 00:13:20,667
สำหรับพวกเขาซึ่งอนุญาตให้
ลำตัวจะเลื่อนลงมาทำ

225
00:13:20,767 --> 00:13:23,500
สองสามรอบ
แค่เส้นตกตามธรรมชาติ

226
00:13:23,600 --> 00:13:25,834
และนำพวกเขาไปจนสุดทาง
ด้านล่างของธารน้ำแข็ง

227
00:13:25,934 --> 00:13:28,734
มันเป็นอย่างมาก
สถานการณ์ที่โชคดี

228
00:13:28,834 --> 00:13:32,333
เพียร์ส พอล อ่าน: ฉันแค่คิด
เราต้องระวังเมื่อหนึ่ง

229
00:13:32,433 --> 00:13:33,700
ทรงใช้คำว่าอัศจรรย์

230
00:13:33,800 --> 00:13:36,000
ฉันหมายความว่าคุณต้องคิด
คนที่ไม่ได้ทำมัน

231
00:13:36,100 --> 00:13:38,333
และใครเสียชีวิตและ
แท้จริงแล้วใครถูกกิน

232
00:13:38,433 --> 00:13:40,934
ฉันหมายถึง คุณก็รู้
เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่

233
00:13:41,033 --> 00:13:45,200
ปาฏิหาริย์ให้กับ
พ่อแม่ของเด็กชายเหล่านั้น

234
00:13:45,300 --> 00:13:48,633
ริคาร์โด้ เปญา: นี่คือหนึ่งใน
ที่วางแขนที่นั่งและฉันพบมัน

235
00:13:48,734 --> 00:13:50,800
สูงบนภูเขา

236
00:13:50,900 --> 00:13:55,000
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นของ
หนึ่งในที่นั่งที่บินออกไป

237
00:13:55,100 --> 00:13:56,400
ด้านหลังของลำตัว

238
00:14:00,200 --> 00:14:05,633
เห็นได้ชัดว่ามันหนาวมาก
ที่จะคิดว่าใครบางคน

239
00:14:05,734 --> 00:14:07,700
กำลังนั่งอยู่บนที่นั่งนั้น

240
00:14:07,800 --> 00:14:10,700
นี่คือข้อพิสูจน์ถึง
เป็นช่วงเวลาที่น่าเศร้ามาก

241
00:14:10,800 --> 00:14:13,266
[การเล่นดนตรี]

242
00:14:28,867 --> 00:14:30,266
คาร์ลิโตส ปาเอซ ผ่าน
ล่าม: พวกเราไม่มีใครเลย

243
00:14:30,367 --> 00:14:32,233
คุ้นเคยกับหิมะ

244
00:14:32,333 --> 00:14:34,133
เราก็เป็นเหมือนเด็กน้อย

245
00:14:34,233 --> 00:14:37,834
ในอุรุกวัยสูงสุด
ระดับความสูง 500 เมตร

246
00:14:37,934 --> 00:14:39,934
ดังนั้นเราจึงไม่รู้อะไรเลย

247
00:14:40,033 --> 00:14:41,600
มันเป็นหายนะ

248
00:14:41,700 --> 00:14:45,767
คนตาย คนบาดเจ็บ
คนที่มีขาหัก

249
00:14:45,867 --> 00:14:46,934
กุสตาโว่ เซร์บิโน่
ผ่านล่าม:

250
00:14:47,033 --> 00:14:48,800
ทันทีหลังจากนั้น
เครื่องบินตก

251
00:14:48,900 --> 00:14:50,734
เราไปเกี่ยวกับการเข้าร่วม
แก่ผู้บาดเจ็บ

252
00:14:50,834 --> 00:14:52,500
ฉันไปหาแม่ของนันโด้

253
00:14:52,600 --> 00:14:54,667
ฉันสัมผัสเธอแล้วเธอก็ตาย

254
00:14:54,767 --> 00:14:56,233
โรแบร์โต คาเนสซา:
เธอเป็นเหมือนถูกห่อหุ้ม

255
00:14:56,333 --> 00:15:00,767
รอบที่นั่งในตำแหน่ง
นั่นแน่ใจว่าเธอไม่ใช่

256
00:15:00,867 --> 00:15:02,367
มีชีวิตอยู่

257
00:15:02,467 --> 00:15:04,767
เอดูอาร์โด สเตรช: ของนันโด้
เงื่อนไขสำหรับเรา

258
00:15:04,867 --> 00:15:07,967
เขาเป็นศพ

259
00:15:08,066 --> 00:15:10,433
โรแบร์โต คาเนสซา: เขามี
บินจากเบาะหลัง

260
00:15:10,533 --> 00:15:13,734
ไปที่เบาะหน้าและของเขา
ใบหน้าบวมมาก

261
00:15:13,834 --> 00:15:17,767
และฉันแทบจะไม่สามารถ
รู้ว่าเขาเป็นใคร

262
00:15:17,867 --> 00:15:19,867
เอดูอาร์โด สเตรช: เราย้ายแล้ว
ร่างของนันโดะอยู่ใกล้ด้านนอก

263
00:15:19,967 --> 00:15:24,467
ของลำตัวถึง
สร้างพื้นที่ให้พวกเราใคร

264
00:15:24,567 --> 00:15:25,900
รอดชีวิตจากอุบัติเหตุ

265
00:15:31,166 --> 00:15:32,700
กุสตาโว่ เซร์บิโนผ่าน
ล่าม: นักบินผู้ช่วย

266
00:15:32,800 --> 00:15:34,567
เจ็บปวดมาก

267
00:15:34,667 --> 00:15:36,800
และเขาขอให้เรานำมา
เขาเป็นปืนพกตามลำดับ

268
00:15:36,900 --> 00:15:40,166
ที่จะฆ่าตัวตายเพราะว่า
เขาทุกข์ทรมานมาก

269
00:15:40,266 --> 00:15:41,934
โรแบร์โต คาเนสซา: ใครสักคน
บอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่

270
00:15:42,033 --> 00:15:45,433
และฉันก็ตระหนักว่าเขาเป็น
คนสำคัญที่สามารถบอกเราได้

271
00:15:45,533 --> 00:15:47,600
เราอยู่ที่ไหนอะไร
คือที่ตั้งของเรา

272
00:15:47,700 --> 00:15:51,000
เขาติดกับดักไปหมดแล้ว
เป็นไปไม่ได้ที่จะพาเขาออกไป

273
00:15:51,100 --> 00:15:53,934
ริคาร์โด้ เปญา: ก่อนเป็นนักบิน
ตายแล้วได้ยินพระองค์ตรัสว่า

274
00:15:54,033 --> 00:15:55,800
“เราผ่านคูริโก
เราผ่านคูริโก้ไปแล้ว”

275
00:15:55,900 --> 00:15:58,000
นักบินก็ตกใจ

276
00:15:58,100 --> 00:16:00,567
เขาคงจะตระหนักได้ว่า
เขาได้ทำผิดพลาด

277
00:16:00,667 --> 00:16:02,500
แต่เขากำลังบอกตัวเองว่า
“แต่มันเป็นไปได้อย่างไร?”

278
00:16:02,600 --> 00:16:04,633
โรแบร์โต คาเนสซา: ฉันจำได้
พระองค์ตรัสไว้ชัดมากว่า

279
00:16:04,734 --> 00:16:05,767
“เราผ่านคูริโก้ไปแล้ว”

280
00:16:05,867 --> 00:16:07,133
เราผ่านคูริโก้ไปแล้ว”

281
00:16:07,233 --> 00:16:09,700
และมีแผนที่นั่นและ
เราเริ่มดูแผนที่

282
00:16:09,800 --> 00:16:12,367
และคูริโกก็อยู่ทั้งคู่
ฝั่งชิลีมาก

283
00:16:12,467 --> 00:16:13,767
ชัดเจนมาก

284
00:16:13,867 --> 00:16:16,033
ริคาร์โด้ เปญา: ดังนั้นผู้รอดชีวิต
กำลังคิดว่านี่เป็นเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น

285
00:16:16,133 --> 00:16:18,400
ข้อมูลที่เชื่อถือได้ที่เรามี
จากคนที่ควรจะเป็น

286
00:16:18,500 --> 00:16:19,700
ที่จะรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้

287
00:16:19,800 --> 00:16:23,000
แล้วถ้าเราผ่าน.
คูริโก้ นั่นหมายถึง

288
00:16:23,100 --> 00:16:25,533
เราอยู่ทางตะวันตก
ขอบของเทือกเขาแอนดีส

289
00:16:25,633 --> 00:16:28,066
[การเล่นดนตรี]

290
00:16:38,533 --> 00:16:42,900
คุณพบว่าตัวเองอยู่ใน
หุบเขาน้ำแข็ง 12,000 ฟุต

291
00:16:43,000 --> 00:16:44,300
กลางเทือกเขาแอนดีส

292
00:16:44,400 --> 00:16:46,967
ทุกวันนี้ก็ยังอยู่
สถานที่ห่างไกลมาก

293
00:16:47,066 --> 00:16:49,767
มันเหมือนกับการก้าว
ลงในช่องแช่แข็งขนาดยักษ์

294
00:16:49,867 --> 00:16:53,200
หุบเขานี้ล้อมรอบ
โดยยอดทั้งสามด้าน

295
00:16:53,300 --> 00:16:55,967
และค่อนข้างเปิดไปทางทิศตะวันออก

296
00:16:56,066 --> 00:17:00,367
ภูเขาที่อยู่รอบตัวคุณ
ยอดที่ 14,000, 15,000,

297
00:17:00,467 --> 00:17:02,100
สูง 16,000 ฟุต

298
00:17:02,200 --> 00:17:03,600
ไปทางทิศตะวันออกคุณ
มีเอล ซอสเนียโด,

299
00:17:03,700 --> 00:17:06,767
ภูเขาไฟที่สูง 18,000 ฟุต

300
00:17:06,867 --> 00:17:08,900
กำแพงสูงชันมาก

301
00:17:11,533 --> 00:17:13,600
เอริก จอห์นสัน: นี่
ปาร์ตี้ทันที

302
00:17:13,700 --> 00:17:17,000
จึงต้องป้องกันตนเองจาก
องค์ประกอบหรือทั้งหมด

303
00:17:17,100 --> 00:17:19,500
อาจจะไม่รอด
คืนแรกหรือสองคืน

304
00:17:19,600 --> 00:17:23,066
และพวกเขาก็ใส่เข้าไปทันที
สภาพแวดล้อมที่สูงมาก

305
00:17:23,166 --> 00:17:26,800
ตอนนี้พวกเขาต้องเริ่มต้นจากตรงไหน
การปรับตัวที่รวดเร็วมาก

306
00:17:26,900 --> 00:17:28,033
สู่ระดับความสูง

307
00:17:28,133 --> 00:17:29,433
กุสตาโว่ เซร์บิโนผ่าน
ล่าม: คืนแรก

308
00:17:29,533 --> 00:17:32,867
น่ากลัวเพราะแสงแดด
ตั้งไว้เวลา 04.00 น. ในตอนบ่าย

309
00:17:32,967 --> 00:17:35,567
และเราก็ต้องรอประมาณ
15 ชั่วโมงสำหรับดวงอาทิตย์

310
00:17:35,667 --> 00:17:37,333
ที่จะกลับมาอีกครั้ง

311
00:17:37,433 --> 00:17:40,800
เอริก จอห์นสัน: พวกเขาได้อย่างรวดเร็ว
เพื่อตัดสินใจว่าพวกเขาจะเป็นยังไงบ้าง

312
00:17:40,900 --> 00:17:42,533
เพื่อเอาชีวิตรอดในคืนแรก

313
00:17:42,633 --> 00:17:45,367
แบ่งปันความอบอุ่น
ในหมู่พวกเขาเอง

314
00:17:45,467 --> 00:17:47,367
อาจจะเป็น
สิ่งที่สำคัญที่สุด

315
00:17:47,467 --> 00:17:48,767
ที่พวกเขาสามารถทำได้

316
00:17:48,867 --> 00:17:51,300
[การเล่นดนตรี]

317
00:18:07,500 --> 00:18:11,166
คุณอยู่ในความคาดหวังนี้ว่า
คุณจะได้รับการช่วยเหลือ

318
00:18:11,266 --> 00:18:14,333
และความหวังก็สูงส่ง และคุณก็เป็นเช่นนั้น
จะทำทุกอย่างที่ทำได้

319
00:18:14,433 --> 00:18:17,700
เพื่อความอยู่รอดในช่วงแรกๆ
หลายวันจนกว่าเฮลิคอปเตอร์จะมาถึง

320
00:18:17,800 --> 00:18:19,967
เหนือภูเขา
และไปรับคุณ

321
00:18:20,066 --> 00:18:21,333
แล้วพวกเขาก็ทำไม่ได้

322
00:18:21,433 --> 00:18:23,734
[การเล่นดนตรี]

323
00:18:27,500 --> 00:18:30,633
แล้วเพื่อนรอบตัวคุณก็ตาย

324
00:18:30,734 --> 00:18:33,900
เอดูอาร์โด สเตรช: เรา
เคลื่อนย้ายศพทั้งหมด

325
00:18:34,000 --> 00:18:38,667
ไปยังด้านนอกของลำตัว
ดังนั้นเราจึงมีพื้นที่มากขึ้น

326
00:18:43,333 --> 00:18:44,467
กุสตาโว่ เซร์บิโน่
ผ่านล่าม:

327
00:18:44,567 --> 00:18:48,200
หลังจากที่เครื่องบินตกและ
เราไม่มีอาหารเลย

328
00:18:48,300 --> 00:18:52,500
เราแบ่งปันถ้วยเล็กๆ น้อยๆ กัน
เหล้า ช็อคโกแลตเล็กน้อย

329
00:18:52,600 --> 00:18:54,600
และนั่นคือทั้งหมดที่เรามี

330
00:18:54,700 --> 00:18:57,166
[การเล่นดนตรี]

331
00:19:14,600 --> 00:19:17,834
นันโด, นันโด.

332
00:19:17,934 --> 00:19:19,633
คอนราโด เจ. เอสตอล: The
บุคคลนั้นประสบอุบัติเหตุ

333
00:19:19,734 --> 00:19:23,600
เช่นเดียวกับอันที่ Nando มี
การรักษาที่เราจะทำกันทุกวันนี้

334
00:19:23,700 --> 00:19:27,333
ในศตวรรษที่ 21 จริงๆ
ตรงกับสิ่งที่ธรรมชาติทำ

335
00:19:27,433 --> 00:19:32,166
ถึง Nando ด้วยยอดรวม
ความบังเอิญในปี 1972

336
00:19:32,266 --> 00:19:36,467
เพิ่งได้รับการพิสูจน์แล้วว่าต่ำ
อุณหภูมิตามอุณหภูมิ

337
00:19:36,567 --> 00:19:40,033
เป็นหนึ่งในเท่านั้น
สารปกป้องระบบประสาทที่มีประสิทธิภาพ

338
00:19:40,133 --> 00:19:43,567
นั่นคือสิ่งที่จะ
ปกป้องสมองที่ได้รับบาดเจ็บ

339
00:19:43,667 --> 00:19:46,567
ความจริงแล้วนันโด้
ถือว่าเสียชีวิตแล้ว

340
00:19:46,667 --> 00:19:49,934
และจริงจังมาก
ศพและศพปิดตัวลง

341
00:19:50,033 --> 00:19:53,800
ถึงทางเข้าและหนาวที่สุด
ส่วนหนึ่งของลำตัว

342
00:19:53,900 --> 00:19:57,633
อาจจะขยายก
ผลการป้องกันอย่างมีนัยสำคัญ

343
00:19:57,734 --> 00:20:00,266
ของสมองที่ได้รับบาดเจ็บของเขา

344
00:20:00,367 --> 00:20:02,800
ขึ้นอยู่กับความยิ่งใหญ่
Paradox อุบัติเหตุ

345
00:20:02,900 --> 00:20:06,033
ตัวมันเองเป็นสิ่งที่น่าจะเป็น
ทำให้นันโดะมีชีวิตอยู่

346
00:20:06,133 --> 00:20:08,400
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : คนแรก
สิ่งที่ฉันเริ่มเห็น

347
00:20:08,500 --> 00:20:12,100
เป็นดวงตาและใบหน้าของ
เพื่อนของฉันที่สนิทกันมาก

348
00:20:12,200 --> 00:20:16,033
สำหรับฉันมองมาที่ฉันและ
พูดว่า "นันโด เราชนกัน

349
00:20:16,133 --> 00:20:16,834
คุณได้ยินฉันไหม?

350
00:20:16,934 --> 00:20:18,033
คุณฟังได้ไหม?

351
00:20:18,133 --> 00:20:19,033
คุณได้ยินไหม?

352
00:20:19,133 --> 00:20:20,266
เราชนกัน”

353
00:20:20,367 --> 00:20:23,934
ฉันจำนันโด้ได้
พูดคำแรก

354
00:20:24,033 --> 00:20:29,600
ถามเกี่ยวกับเขา
แม่และน้องสาวของเขา

355
00:20:29,700 --> 00:20:31,533
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : พวกเขา
บอกว่าแม่คุณตายแล้ว

356
00:20:31,633 --> 00:20:34,333
และเธอก็เป็นเช่นนั้น
บาดเจ็บ เธอเจ็บ

357
00:20:34,433 --> 00:20:38,166
ใจของฉันถูกละทิ้งไป
วินาทีนั้นแม่ของฉัน

358
00:20:38,266 --> 00:20:39,467
ฉันหมายความว่าเธอตายแล้ว

359
00:20:39,567 --> 00:20:41,734
ฉันไม่สามารถทำอะไรเพื่อเธอได้
ดังนั้นฉันจึงมุ่งความสนใจไปที่น้องสาวของฉัน

360
00:20:41,834 --> 00:20:43,433
และฉันก็คลานไปยังที่ที่เธออยู่

361
00:20:43,533 --> 00:20:46,667
โรแบร์โต คาเนสซา: เขา
ทุ่มเทให้กับเธอมาก

362
00:20:46,767 --> 00:20:49,033
และกำลังพยายามทำอยู่
สิ่งที่ดีที่สุดของเขา แต่มี

363
00:20:49,133 --> 00:20:51,734
มีน้อยมากที่ต้องทำ

364
00:20:51,834 --> 00:20:54,333
[การเล่นดนตรี]

365
00:20:58,300 --> 00:20:59,967
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : คนแรก
เวลาที่ฉันออกจากที่นั่น

366
00:21:00,133 --> 00:21:06,900
ฉันตกใจที่เลี่ยง
ความยิ่งใหญ่และขนาดของสถานที่

367
00:21:07,000 --> 00:21:09,500
เราอยู่ที่ไหน

368
00:21:09,600 --> 00:21:12,533
ทุกอย่างเป็นสีขาว
ขาวขาวขาว

369
00:21:12,633 --> 00:21:18,266
และมันก็หนาวและมัน
ใหญ่โตและเงียบงัน

370
00:21:18,367 --> 00:21:23,333
ที่ระดับความสูง 11,000
12,000, 14,000 ฟุต

371
00:21:23,433 --> 00:21:25,233
ไม่มีอะไรเลยจริงๆ

372
00:21:25,333 --> 00:21:29,066
มีทั้งน้ำแข็ง หิมะ
และหินสีดำ

373
00:21:29,166 --> 00:21:30,467
นั่นคือทั้งหมดที่

374
00:21:30,567 --> 00:21:35,767
ไม่มีอะไรที่จะให้ได้
อาหารหรือโภชนาการประเภทใดก็ได้

375
00:21:35,867 --> 00:21:36,567
ไม่มีอะไร.

376
00:21:36,667 --> 00:21:39,100
ไม่มีอะไรอย่างแน่นอน

377
00:21:39,200 --> 00:21:41,667
เห็นได้ชัดว่าเรา
รอการช่วยเหลือ

378
00:21:41,767 --> 00:21:44,500
ตั้งแต่ครั้งแรก ครั้งที่สอง สาม
วันที่สี่แต่ก็ไม่มา

379
00:21:46,900 --> 00:21:48,033
เอ็นริเก โครซา
ผ่านล่าม:

380
00:21:48,133 --> 00:21:51,000
เรามาถึงชิลีและ
พวกเขาแบ่งพื้นที่ค้นหา

381
00:21:51,100 --> 00:21:53,834
ระหว่างชิลีแอร์
ฟอร์ซ, อาร์เจนตินาแอร์

382
00:21:53,934 --> 00:21:55,734
แรงและเรา.

383
00:21:55,834 --> 00:21:58,867
และเราได้แสดงซีรีส์
ของเที่ยวบินเหนือเทือกเขาแอนดีส

384
00:21:58,967 --> 00:22:03,400
จากเหนือจรดใต้อะไรบางอย่าง
เราไม่เคยทำมาก่อน

385
00:22:03,500 --> 00:22:06,900
และเราไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ

386
00:22:07,000 --> 00:22:17,000
[การเล่นดนตรี]

387
00:22:19,300 --> 00:22:21,133
คาร์ลอส ปาเอซผ่านล่าม:
มันก็จะบ้าๆบอๆหน่อย

388
00:22:21,233 --> 00:22:23,800
ที่จะถือว่าคุณ
ลูกชายรอดชีวิตมาได้

389
00:22:23,900 --> 00:22:27,600
สิ่งสำคัญ
สำหรับฉันคือการค้นหา

390
00:22:27,700 --> 00:22:28,867
คาร์ลอส เวอร์จิเนลลา
ผ่านล่าม:

391
00:22:28,967 --> 00:22:36,033
มันเศร้ามากที่
เวทีที่เราเคยผ่านมา

392
00:22:36,133 --> 00:22:38,533
และเราไม่รู้อะไรเลย

393
00:22:38,633 --> 00:22:41,867
ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่เข้มแข็ง
เชื่อว่าไม่มีใครรอด

394
00:22:41,967 --> 00:22:42,767
เทือกเขาแอนดีส

395
00:22:46,500 --> 00:22:49,600
กราเซียลา ปาร์ราโด: หัวใจของฉัน
บอกฉันว่าพวกเขาตายแล้ว

396
00:22:54,533 --> 00:22:57,467
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : คนสุดท้าย
ชั่วโมงที่ฉันใช้เวลาด้วย

397
00:22:57,567 --> 00:23:01,667
น้องสาวของฉันกับซูซี่เพียงคนเดียว
สิ่งที่ฉันทำได้คือถือไว้

398
00:23:01,767 --> 00:23:02,500
เธอ.

399
00:23:02,600 --> 00:23:03,567
เราไม่มียาเลย

400
00:23:03,667 --> 00:23:05,633
เราไม่มีอะไรเลย

401
00:23:05,734 --> 00:23:10,433
เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก
ได้รับบาดเจ็บภายใน

402
00:23:10,533 --> 00:23:14,166
ฉันอยู่กับเธอ
ตลอดทั้งคืน

403
00:23:14,266 --> 00:23:17,567
และฉันคิดว่าเธอเป็น
รู้ว่าฉันอยู่ที่นั่น

404
00:23:17,667 --> 00:23:19,333
เธอพูดไม่ได้

405
00:23:19,433 --> 00:23:22,967
เธอมองมาที่ฉันเท่านั้น
ด้วยดวงตาที่สวยงามของเธอ

406
00:23:23,066 --> 00:23:26,700
และเธอก็ตายในของฉัน
อ้อมแขนในคืนนั้น

407
00:23:26,800 --> 00:23:29,166
[การเล่นดนตรี]

408
00:23:32,500 --> 00:23:38,266
อย่างน้อยฉันก็ดีใจที่เธอ
เสียชีวิตไปพร้อมกับฉันแล้ว คุณรู้ไหม

409
00:23:38,367 --> 00:23:39,900
ไม่ได้อยู่คนเดียว

410
00:23:40,000 --> 00:23:42,467
[การเล่นดนตรี]

411
00:23:55,700 --> 00:24:00,367
ความหวังที่แท้จริงก็ดับลง
ในวันที่ 10

412
00:24:00,467 --> 00:24:03,367
เมื่อเราฟังเรื่องนั้น
วิทยุทรานซิสเตอร์ขนาดเล็ก

413
00:24:03,467 --> 00:24:07,433
ที่เรามีสิ่งนั้น
การช่วยเหลือถูกยกเลิก

414
00:24:07,533 --> 00:24:13,367
และก่อนวันที่ 10 เรา
ได้เห็นความหวังเพียงแวบเดียว

415
00:24:13,467 --> 00:24:17,567
และหลังจากนั้นก็สมหวัง
ไม่มีอยู่จริง

416
00:24:17,667 --> 00:24:21,500
ความหวังนั้นยาวนานเท่านั้น
ความทุกข์ทรมาน

417
00:24:21,600 --> 00:24:24,734
ความหวังมลายสิ้นไปโดยสิ้นเชิง

418
00:24:24,834 --> 00:24:27,200
[การเล่นดนตรี]

419
00:24:29,567 --> 00:24:32,467
ฉันบอกว่า นันโดะ ไม่มี
สิ่งที่เหลืออยู่ในการจัดเก็บ

420
00:24:32,567 --> 00:24:35,333
ช่องที่เราเก็บไว้
ช็อคโกแลตและกระป๋อง

421
00:24:35,433 --> 00:24:36,900
ของปลาซาร์ดีนที่เรามี

422
00:24:37,000 --> 00:24:41,333
และนันโดก็มองฉันเข้าไปในนั้น
ตาแล้วพูดว่า คาร์ลิโทส

423
00:24:41,433 --> 00:24:42,934
อยากกินนักบิน..

424
00:24:43,033 --> 00:24:45,433
[การเล่นดนตรี]

425
00:24:58,033 --> 00:25:00,133
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : การต่อสู้
การเอาตัวรอดนั้นแข็งแกร่งมาก

426
00:25:00,233 --> 00:25:03,967
และความกลัวและ
กำลังรอเฮลิคอปเตอร์

427
00:25:04,066 --> 00:25:09,100
และต่อสู้กับความหนาวเย็นและ
ความกระหายและความเครียด

428
00:25:09,200 --> 00:25:10,467
และช่วยเหลือผู้ชายคนอื่นๆ

429
00:25:10,567 --> 00:25:15,600
คุณรู้ไหม วันผ่านไปและฉัน
ไม่เคยรู้สึกปวดท้องเลย

430
00:25:15,700 --> 00:25:16,800
หรืออะไรทำนองนั้น

431
00:25:16,900 --> 00:25:20,233
ฉันหิวแต่ฉันไม่กิน
จำไว้ว่ามีความเจ็บปวด

432
00:25:20,333 --> 00:25:23,467
เอริก จอห์นสัน: เมื่อมีคนเข้ามา
โหมดอดอยาก จะเกิดอะไรขึ้น

433
00:25:23,567 --> 00:25:28,000
คือเราเริ่มรับทั้งหมดของเรา
แหล่งอาหารจากตับของเรา

434
00:25:28,100 --> 00:25:31,400
สิ่งต่อไปที่จะไปคือ
โดยทั่วไปแล้วจะเป็นกล้ามเนื้อแล้ว

435
00:25:31,500 --> 00:25:34,066
เนื้อเยื่อไขมันของเรา
เนื้อเยื่อไขมันของเรา

436
00:25:34,166 --> 00:25:37,000
จากนั้นเราก็เริ่มย่อย
อวัยวะภายในของเรา

437
00:25:37,100 --> 00:25:39,967
นั่นคือสิ่งที่จริงๆ
เกิดขึ้นเมื่อผู้คนอดอยาก

438
00:25:40,066 --> 00:25:42,100
พวกเขาต้องมีแหล่งอาหาร

439
00:25:42,200 --> 00:25:44,567
คุณสามารถอยู่รอดได้เพียงก
ขาดน้ำไม่กี่วัน

440
00:25:44,667 --> 00:25:46,734
พวกเขามีบางอย่าง
แก้ไขปัญหานั้นแล้ว

441
00:25:46,834 --> 00:25:49,266
[การเล่นดนตรี]

442
00:25:53,633 --> 00:25:57,000
แต่คุณสามารถอยู่รอดได้เท่านั้น
สภาพแวดล้อมแบบนั้น

443
00:25:57,100 --> 00:26:01,266
คุณรู้ไหมจากวันเป็นสัปดาห์
โดยไม่มีอาหารบางชนิด

444
00:26:01,367 --> 00:26:02,934
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด :
เมื่อคุณถูกทิ้ง

445
00:26:03,033 --> 00:26:04,233
ไม่มีอะไรที่ระดับความสูง

446
00:26:04,333 --> 00:26:08,533
คุณมองเข้าไปในรายการใด ๆ ที่
คุณก็รู้

447
00:26:08,633 --> 00:26:14,266
และเราก็อ่านมาหลายรอบแล้ว
เกี่ยวกับประวัติศาสตร์และนักสำรวจที่

448
00:26:14,367 --> 00:26:16,200
ไม่มีอาหาร
และพวกเขาก็พยายามจะกิน

449
00:26:16,300 --> 00:26:20,033
รองเท้าของพวกเขาและพวกเขา
กระเป๋าเดินทางและสายหนัง

450
00:26:20,133 --> 00:26:21,600
และเราพยายามแล้ว

451
00:26:21,700 --> 00:26:24,000
เราได้ลิ้มรสหนังชิ้นหนึ่งคุณ
รู้ตั้งแต่กระเป๋าเดินทางและสิ่งของต่างๆ

452
00:26:24,100 --> 00:26:24,800
แบบนั้น

453
00:26:24,900 --> 00:26:25,600
พวกมันกินไม่ได้

454
00:26:25,700 --> 00:26:27,333
พวกมันได้รับการบำบัดทางเคมี

455
00:26:27,433 --> 00:26:31,967
พวกเขาคงทำอันตรายมากกว่านี้มาก
ไม่มีอะไรเลยจริงๆ

456
00:26:32,066 --> 00:26:34,600
คุณไม่สามารถกินโฟมได้
จากเบาะรองนั่ง

457
00:26:34,700 --> 00:26:36,967
คุณไม่สามารถกินพลาสติกได้

458
00:26:37,066 --> 00:26:40,900
เมื่อการช่วยเหลือถูกละทิ้งคุณ
รู้ว่าคุณต้องกิน

459
00:26:41,000 --> 00:26:43,767
ช็อคโกแลตหมดแล้ว
และถ้าคุณต้องการที่จะมีชีวิตรอด

460
00:26:43,867 --> 00:26:48,300
และสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดก็คือ
อาจเป็นสัญชาตญาณที่แข็งแกร่งที่สุด

461
00:26:48,400 --> 00:26:49,367
ต่อมนุษย์คนใดคนหนึ่ง

462
00:26:49,467 --> 00:26:51,767
มันนำคุณไปสู่
สภาพจิตใจที่แตกต่างกัน

463
00:26:55,200 --> 00:27:01,400
การตัดสินใจรับประทานอาหาร
ศพของเพื่อนเรา

464
00:27:01,500 --> 00:27:03,934
เริ่มคืบคลานเข้ามาหาเรา
จิตใจไปพร้อมๆ กัน

465
00:27:04,033 --> 00:27:07,533
คุณก็รู้เพราะเราทุกคนมี
ความกลัวเหมือนกัน ขาดเหมือนกัน

466
00:27:07,633 --> 00:27:11,066
แห่งความหวังการยืนยันเดียวกัน
ว่าเราตายแล้ว

467
00:27:11,166 --> 00:27:13,333
ว่าเราเป็น
ประณาม, ไม่มีการช่วยชีวิต,

468
00:27:13,433 --> 00:27:16,200
เราถูกละทิ้งเพราะโชคของเราเอง

469
00:27:16,300 --> 00:27:18,200
วันเดียวกัน ตีสาม.
หรือสี่หรือห้าคน

470
00:27:18,300 --> 00:27:20,433
เริ่มพูด
เกี่ยวกับสิ่งเดียวกัน

471
00:27:20,533 --> 00:27:22,467
ฉันคุยกับคาร์ลิโทสแล้ว

472
00:27:22,567 --> 00:27:24,533
ฉันจำไม่ได้ว่าฉัน
เป็นคนแรกหรือเปล่า

473
00:27:24,633 --> 00:27:26,734
แต่คุณรู้ไหม ห้า
หกชั่วโมงต่อมา

474
00:27:26,834 --> 00:27:28,600
ทุกคนกำลังพูด
เกี่ยวกับเรื่องเดียวกัน

475
00:27:28,700 --> 00:27:29,734
คาร์ลิโตส ปาเอซ
ผ่านล่าม:

476
00:27:29,834 --> 00:27:32,867
ฉันบอกว่าอดอลโฟ นันโด้มันบ้าไปแล้ว

477
00:27:32,967 --> 00:27:34,934
เขาอยากกินนักบิน

478
00:27:35,033 --> 00:27:38,166
และอดอลโฟบอกฉันว่า
เขาไม่ได้บ้าขนาดนั้น

479
00:27:38,266 --> 00:27:41,967
ฉันกับลูกพี่ลูกน้องมีอยู่แล้ว
กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้น

480
00:27:42,066 --> 00:27:46,000
มันยากมาก
ที่จะยอมรับความคิดนี้

481
00:27:46,100 --> 00:27:48,600
มันอยู่ในใจ
ของพวกเราหลายคน

482
00:27:48,700 --> 00:27:50,500
เราต้องการที่จะมีชีวิตอยู่,
และวิธีเดียวเท่านั้น

483
00:27:50,600 --> 00:27:55,433
คือการกินร่างกาย
ของเพื่อนของเรา

484
00:27:55,533 --> 00:27:58,367
คุณรู้ไหมว่าสิ่งหนึ่งที่
ที่ใช้ในการโน้มน้าวใจบางคน

485
00:27:58,467 --> 00:28:01,066
ของผู้ไม่เต็มใจที่จะรับประทานอาหาร
เนื้อของศพ

486
00:28:01,166 --> 00:28:04,800
เป็นการเปรียบเทียบกับ
ศีลมหาสนิทคาทอลิก

487
00:28:04,900 --> 00:28:08,066
ศีลมหาสนิทโดยเหตุนี้ท่านก็รู้
พระวรกายของพระคริสต์กลายเป็นขนมปัง

488
00:28:08,166 --> 00:28:09,300
และคุณก็กินขนมปัง

489
00:28:09,400 --> 00:28:11,200
และมันก็เป็นแบบหนึ่ง
ของการเปรียบเทียบนั้น

490
00:28:11,300 --> 00:28:17,166
ช่วยผู้สงสัยบางคนถ้า
คุณชอบที่จะกินเนื้อมนุษย์

491
00:28:17,266 --> 00:28:21,600
ริคาร์โด้ เปญา: ผู้รอดชีวิตมี
มีเพียงไขควงและขวานเท่านั้น

492
00:28:21,700 --> 00:28:22,800
นั่นอยู่บนเครื่องบิน

493
00:28:22,900 --> 00:28:25,200
ดังนั้นพวกเขาจึงต้องสร้างเครื่องมือเพิ่มเติม

494
00:28:25,300 --> 00:28:26,900
และบางส่วน
เครื่องมือที่พวกเขาทำ

495
00:28:27,000 --> 00:28:31,467
มีดที่ทำจาก
พลาสติกของหน้าต่าง

496
00:28:31,567 --> 00:28:38,467
และในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2548 เราก็มี
โชคดีที่ได้พบสิ่งเหล่านี้

497
00:28:38,567 --> 00:28:40,300
มันเป็นหนึ่งใน
มีดที่พวกเขาทำ

498
00:28:40,400 --> 00:28:43,000
เหตุผลที่พวกเขาต้องการ
มีดเพื่อผ่าเนื้อ

499
00:28:43,100 --> 00:28:46,767
เห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้
ถูกนำมาใช้เพื่อสิ่งนั้น

500
00:28:46,867 --> 00:28:51,567
มันถูกลับให้คมหรือ
ตัดด้วยขวาน

501
00:28:51,667 --> 00:28:56,467
โรแบร์โต คาเนสซา: มันแย่มาก
เพื่อรุกรานคนอื่น

502
00:28:56,567 --> 00:28:59,066
และเพื่อใช้ประโยชน์
ของคนที่ตายไปแล้ว

503
00:28:59,166 --> 00:29:02,500
และเหตุผลเดียวที่ฉันทำก็คือ
เพราะผมคิดว่าถ้าผมมี

504
00:29:02,600 --> 00:29:06,600
ตายแล้วฉันจะภูมิใจมาก
ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการแห่งชีวิต

505
00:29:12,867 --> 00:29:16,100
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : มันยากที่จะทำ
ทำให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์นั้น

506
00:29:16,200 --> 00:29:20,166
แต่การอยู่ที่นั่นคุณ
คงจะเป็นหนึ่งในพวกเรา

507
00:29:20,266 --> 00:29:24,200
มีทางเลือกเดียวเท่านั้นคือ.
การตัดสินใจค่อนข้างง่าย

508
00:29:29,500 --> 00:29:30,367
เอริก จอห์นสัน: ลองคิดดู

509
00:29:30,467 --> 00:29:32,500
ทุกๆ คน
ในกลุ่มนั้นก็มี

510
00:29:32,600 --> 00:29:36,233
มองลงไปเห็นน้อย
ชิ้นส่วนของโปรตีน

511
00:29:36,333 --> 00:29:38,100
ไขมันเล็กน้อย

512
00:29:38,200 --> 00:29:41,166
และเมื่อพวกเขานำมันขึ้นมาแล้ว
ปากของพวกเขา พวกเขาคิดอะไรอยู่

513
00:29:41,266 --> 00:29:42,533
บอกพวกเขาเหรอ?

514
00:29:42,633 --> 00:29:45,166
สำหรับบางคน มันจะเป็น
โอ้พระเจ้า นี่คือเพื่อนของฉัน

515
00:29:45,266 --> 00:29:48,667
นี่คือใครบางคนใน
ที่นั่ง 3-B. แล้ว

516
00:29:48,767 --> 00:29:52,066
ผู้อื่นเมื่อบริโภค
มันและทันใดนั้น

517
00:29:52,166 --> 00:29:54,200
ร่างกายตอบสนอง
ในทางที่ดี

518
00:29:54,300 --> 00:29:58,233
ที่พวกเขารู้สึกถึงความเข้มแข็งบางอย่าง
อาจมีพลังงานบางอย่างไหลออกมา

519
00:29:58,333 --> 00:30:02,233
กลับเข้าสู่ร่างกายก็เป็นเช่นนี้
ความหวังอันริบหรี่อยู่ ณ ที่นั้น

520
00:30:02,333 --> 00:30:04,900
สามารถอยู่รอดและได้รับการช่วยเหลือได้

521
00:30:05,000 --> 00:30:07,433
[การเล่นดนตรี]

522
00:30:13,333 --> 00:30:14,567
กุสตาโว่ เซร์บิโน่
ผ่านล่าม:

523
00:30:14,667 --> 00:30:19,266
จากประเด็นทางศาสนาของ
สำหรับฉัน มันไม่ใช่บาป

524
00:30:19,367 --> 00:30:22,967
ฉันเข้าใจว่าร่างกายนั้น
อยู่ที่นั่นก่อนที่หนอนจะกิน

525
00:30:23,066 --> 00:30:25,834
เราก็สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้

526
00:30:25,934 --> 00:30:28,900
สำหรับฉันนั่นไม่ได้
ส่งผลกระทบต่อฉันแล้ว

527
00:30:29,000 --> 00:30:30,033
และมันไม่ส่งผลกระทบต่อฉันตอนนี้

528
00:30:30,133 --> 00:30:31,333
โรแบร์โต คาเนสซา: จาก
จุดทางการแพทย์

529
00:30:31,433 --> 00:30:35,467
มองในแง่ดี มันคือโปรตีน
มันคือไขมัน มันคือไขมัน มันคือ

530
00:30:35,567 --> 00:30:37,533
คาร์โบไฮเดรตและ
แหล่งพลังงาน

531
00:30:37,633 --> 00:30:39,700
ไม่ต้องสงสัยเลย

532
00:30:39,800 --> 00:30:41,934
ริคาร์โด้ เปญา: สำหรับพวกเขา ความพยายาม
ที่ส่วนต่างๆ ของร่างกาย

533
00:30:42,033 --> 00:30:46,233
การกินอวัยวะที่เป็น
อุดมไปด้วยวิตามินมากขึ้น

534
00:30:46,333 --> 00:30:49,233
เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับโภชนาการ

535
00:30:49,333 --> 00:30:50,967
มีบางอย่างที่
ร่างกายของพวกเขาโหยหา

536
00:30:51,066 --> 00:30:52,367
เมื่อพวกเขาจะพยายาม
บางสิ่งบางอย่างที่แตกต่าง

537
00:30:52,467 --> 00:30:55,800
คงจะอร่อยเพราะว่า.
ร่างกายกำลังบอกพวกเขา ใช่ คุณ

538
00:30:55,900 --> 00:30:58,400
ต้องการวิตามินเพิ่ม
คุณต้องการสิ่งนี้

539
00:30:58,500 --> 00:30:59,934
ที่แตกต่างกันออกไป
รสชาติเป็นอะไรบางอย่าง

540
00:31:00,100 --> 00:31:02,000
ที่ได้รับการต้อนรับอย่างสูง

541
00:31:02,100 --> 00:31:07,033
นั่นคือวิธีที่พวกเขาจบลง
การกินทุกอย่าง

542
00:31:07,133 --> 00:31:10,367
คุณรู้ไหมเกือบทุก
ส่วนหนึ่งของร่างกาย

543
00:31:10,467 --> 00:31:14,233
เอริก จอห์นสัน: ผู้คนใช้
คำว่ากินเนื้อคนเพื่ออาหารของพวกเขา

544
00:31:14,333 --> 00:31:15,367
แหล่งที่มา

545
00:31:15,467 --> 00:31:17,533
ฉันพิจารณามันจริงๆ
อาหารเพื่อการยังชีพมากขึ้น

546
00:31:17,633 --> 00:31:19,033
พวกเขาทำในสิ่งที่พวกเขาต้องทำ

547
00:31:19,133 --> 00:31:26,033
ฉันได้อ่านและฉันได้เห็นของเรา
เรื่องราวที่อธิบายว่าเป็นการกินเนื้อคน

548
00:31:26,133 --> 00:31:27,600
ซึ่งฉันคิดว่ามันผิด

549
00:31:27,700 --> 00:31:29,767
การกินเนื้อคนคือเมื่อ
คุณฆ่าเพื่อกิน

550
00:31:29,867 --> 00:31:34,066
ฉันหมายถึงนักรบโบราณ
ฆ่าเผ่าศัตรู

551
00:31:34,166 --> 00:31:37,467
แล้วพวกเขาก็กิน
คนตายและมันก็

552
00:31:37,567 --> 00:31:40,100
มีชนเผ่ามากมายและ
ความหมายทางจิตวิญญาณด้วย

553
00:31:40,200 --> 00:31:41,367
คุณรู้ไหม

554
00:31:41,467 --> 00:31:45,233
ในกรณีของเรา ฉันคิดว่า
คำศัพท์ที่เราควรใช้

555
00:31:45,333 --> 00:31:50,934
คือมานุษยวิทยา คุณรู้ไหม
และมันเป็นเพียงคำศัพท์เฉพาะทาง

556
00:31:55,266 --> 00:31:58,433
เราทำสัญญาและเรา
ทำสิ่งที่ผู้คนทำตอนนี้

557
00:31:58,533 --> 00:32:02,567
ประชาชนให้เลือด
เพื่อนถึงสมาชิกในครอบครัว

558
00:32:02,667 --> 00:32:08,333
พวกเขาทำการปลูกถ่ายอวัยวะ
คุณก็รู้และเราได้ทำสัญญากัน

559
00:32:08,433 --> 00:32:13,567
เราก็บอกว่า โอเค จับมือกัน
หากฉันตายโปรดใช้ร่างกายของฉัน

560
00:32:13,667 --> 00:32:17,867
อย่างน้อยก็หนึ่งในพวกเรา
สามารถออกไปจากที่นี่ได้

561
00:32:17,967 --> 00:32:20,767
ในฐานะมนุษย์คุณจะเห็น
และทำสิ่งเลวร้ายเพื่อคุณ

562
00:32:20,867 --> 00:32:23,967
ไม่สามารถแม้แต่จะเริ่มจินตนาการได้

563
00:32:24,066 --> 00:32:25,567
แต่สิ่งต่าง ๆ แย่ลง

564
00:32:28,900 --> 00:32:32,200
ริคาร์โด้ เปญา: อะไรคือผู้รอดชีวิต
ไม่รู้ว่านี่คือสิ่งนี้

565
00:32:32,300 --> 00:32:34,800
สถานที่นั้นเป็นระเบิดเวลา

566
00:32:34,900 --> 00:32:37,767
[เพลงลางร้าย]

567
00:32:46,200 --> 00:32:50,734
ลำตัวอยู่ที่ไหนคือก
สถานที่ที่โดนโจมตีเป็นประจำ

568
00:32:50,834 --> 00:32:52,266
โดยหิมะถล่ม

569
00:32:52,367 --> 00:32:55,433
มันเป็นเพียงเรื่องของเวลา
ก่อนที่หิมะถล่มจะมาถึง

570
00:32:55,533 --> 00:32:56,734
ลง

571
00:32:56,834 --> 00:33:00,567
ไม่มีใครในเครื่องบินเลย
ประสบการณ์กับธารน้ำแข็ง

572
00:33:00,667 --> 00:33:03,367
ด้วยหิมะถล่ม
นั่นก็คือหิมะ

573
00:33:03,467 --> 00:33:05,967
หนึ่งในโศกนาฏกรรม
ของสถานการณ์

574
00:33:06,066 --> 00:33:08,500
[การเล่นดนตรี]

575
00:33:13,367 --> 00:33:15,166
สก็อตต์ โทเฟอร์:
หิมะถล่มมาแล้ว

576
00:33:15,266 --> 00:33:18,934
รู้จักเคลื่อนไหวเสริมกำลัง
อาคารคอนกรีต

577
00:33:19,033 --> 00:33:20,100
ออกจากรากฐานของพวกเขา

578
00:33:20,200 --> 00:33:23,000
พวกเขาได้ขึ้นรถไฟ
ออกจากรางรถไฟ

579
00:33:23,100 --> 00:33:27,433
พวกเขาเอาเหล็กไป
สะพานและพังทลายลง

580
00:33:27,533 --> 00:33:30,667
จึงมีมหาศาล
ปริมาณแรงกระแทก

581
00:33:30,767 --> 00:33:33,033
หลังหิมะถล่ม

582
00:33:33,133 --> 00:33:35,100
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : คุณอยู่ที่นั้น
สิ่งที่เลวร้ายที่สุดที่สามารถเกิดขึ้นได้

583
00:33:35,200 --> 00:33:36,100
ในชีวิตของคุณ

584
00:33:36,200 --> 00:33:37,934
ฉันหมายความว่าเราเป็น
ติดอยู่ในเทือกเขาแอนดีส

585
00:33:38,033 --> 00:33:40,266
เอาชีวิตรอดด้วยวิธีที่เลวร้ายที่สุด
มนุษย์สามารถอยู่รอดได้

586
00:33:40,367 --> 00:33:41,667
กุสตาโว่ เซร์บิโน่
ผ่านล่าม:

587
00:33:41,767 --> 00:33:45,533
เป็นเวลาสามวันติดต่อกันนั่นเอง
หิมะตก หิมะตก และหิมะตก

588
00:33:45,633 --> 00:33:49,300
เราถูกปิดล้อมไว้อย่างสมบูรณ์
เครื่องบินที่ล้อมรอบด้วยหิมะ

589
00:33:49,400 --> 00:33:51,467
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด :
รอดมาได้อย่างนั้น

590
00:33:51,567 --> 00:33:54,834
สองสัปดาห์ครึ่งหลังจากนั้น
เครื่องบินตกในเวลากลางคืน

591
00:33:54,934 --> 00:33:57,834
เราอยู่ในความมืดมิดสนิท
ได้ยินเสียงอันแสนไกล

592
00:33:57,934 --> 00:34:00,767
สก็อตต์ โทเฟอร์: ฉันเคยได้ยินมาบ้างแล้ว
ผู้คนบรรยายถึงหิมะถล่ม

593
00:34:00,867 --> 00:34:05,066
เมื่อเริ่มมีขนาดใหญ่
บูมเหมือนโซนิคบูม

594
00:34:05,166 --> 00:34:07,967
จากเครื่องบินเช่น
หิมะถล่มล้มเหลว

595
00:34:08,066 --> 00:34:09,500
บนชั้นที่อ่อนแอของมัน

596
00:34:09,600 --> 00:34:11,767
บางครั้งพวกเขา
ส่งเสียงฟู่

597
00:34:11,867 --> 00:34:13,667
และบางครั้งก็เป็นเช่นนั้น
เงียบจริงๆ

598
00:34:13,767 --> 00:34:16,266
คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเขา
กำลังจะลงมาจากภูเขา

599
00:34:16,367 --> 00:34:18,066
จนกว่าพวกเขาจะโจมตีคุณจริงๆ

600
00:34:18,166 --> 00:34:19,667
คาร์ลิโตส ปาเอซ ผ่าน
ล่าม: เร็วมาก

601
00:34:19,767 --> 00:34:23,133
เรารู้สึกเหมือนมีเสียงบางอย่าง
ของฝูงม้าที่กำลังพุ่งเข้าใส่

602
00:34:23,233 --> 00:34:25,467
ที่เรามาจากเบื้องบน

603
00:34:25,567 --> 00:34:29,233
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : มันเป็นอย่างนั้น
บางสิ่งบางอย่างที่เร็วปานสายฟ้า

604
00:34:32,266 --> 00:34:35,233
ฉันได้ยินเสียงและ
ฉันมองไปทางขวาของฉัน

605
00:34:35,333 --> 00:34:37,400
และในขณะนั้น.
หิมะถล่มกระทบเครื่องบิน

606
00:34:42,767 --> 00:34:44,767
หิมะถล่มก็มา
ลงจากภูเขา

607
00:34:44,867 --> 00:34:48,433
มันไปขวาใน
ปลายเปิดของลำตัว

608
00:34:48,533 --> 00:34:51,967
ระเบิดกำแพงที่พวกเขาเหล่านั้นออกไป
ได้สร้างไว้เพื่อช่วยปกป้องพวกเขา

609
00:34:52,066 --> 00:34:54,100
และฝังไว้ทั้งหมด
ผู้คนที่อยู่ข้างใน

610
00:34:54,200 --> 00:34:55,333
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด :
สองวินาทีต่อมา

611
00:34:55,433 --> 00:34:56,800
ฉันถูกฝังอย่างสมบูรณ์
โดยหิมะถล่ม

612
00:34:56,900 --> 00:34:57,934
คาร์ลิโตส ปาเอซ
ผ่านล่าม:

613
00:34:58,033 --> 00:35:00,667
หิมะตกหนักมาก
เข้าไปอยู่ในลำตัว

614
00:35:00,767 --> 00:35:02,967
และฝังเราไว้อย่างสมบูรณ์

615
00:35:03,066 --> 00:35:05,400
ฉันถูกดักอย่างสมบูรณ์โดย
หิมะและหิมะถล่มนี้

616
00:35:05,500 --> 00:35:09,867
และมันร้ายแรงที่สุด
ความเงียบที่คุณอาจจินตนาการได้

617
00:35:09,967 --> 00:35:11,200
ฉันไม่สามารถย้ายได้

618
00:35:11,300 --> 00:35:14,033
สก็อตต์ ทอฟเฟอร์: คุณติดอยู่แล้ว
ในตำแหน่งที่บิดเบี้ยวนี้

619
00:35:14,133 --> 00:35:17,300
คุณอาจจะงอไปข้างหลังด้วย
ส้นเท้าของคุณแนบศีรษะ

620
00:35:17,400 --> 00:35:22,000
คุณอาจจะอยู่ในตำแหน่งที่
ความเจ็บปวดนั้นทนไม่ได้

621
00:35:22,100 --> 00:35:24,166
แต่คุณก็ทำไม่ได้
หายใจอีกต่อไปเช่นกัน

622
00:35:24,266 --> 00:35:27,500
มันอาจเป็นเรื่องเลวร้าย,
วิธีที่น่ากลัวที่จะตาย

623
00:35:27,600 --> 00:35:30,600
ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังจะตายและ
แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของฉัน

624
00:35:30,700 --> 00:35:34,100
เพราะฉันรู้ว่า
ทุกอย่างจบลงแล้ว

625
00:35:34,200 --> 00:35:37,266
คุณสามารถทำได้เท่านั้น
เอาตัวรอดนะรู้ไหม

626
00:35:37,367 --> 00:35:40,967
สามนาทีโดยไม่มีออกซิเจน
ดังนั้นหากคุณมีไม่เพียงพอ

627
00:35:41,066 --> 00:35:44,100
ออกซิเจนในการหายใจ คุณจะตาย
ในสามหรือสี่นาทีนั้น

628
00:35:44,200 --> 00:35:45,200
กรอบเวลา

629
00:35:45,300 --> 00:35:47,367
สก็อตต์ โทเฟอร์: อาจจะ
ประมาณ 75%

630
00:35:47,467 --> 00:35:49,200
ของคนที่เป็น
ถูกฝังอยู่ในหิมะถล่ม

631
00:35:49,300 --> 00:35:50,500
เสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจ

632
00:35:50,600 --> 00:35:51,700
คาร์ลิโตส ปาเอซ
ผ่านล่าม:

633
00:35:51,800 --> 00:35:55,266
รอย ฮาร์ลีย์ จัดการได้
ออกแล้วฉันก็ออกไป

634
00:35:55,367 --> 00:35:58,533
สิ่งแรกที่เราต้องการ
ที่ต้องทำคือขุดเพื่อนของเราออกไป

635
00:35:58,633 --> 00:36:01,200
ดิเอโก สตอร์ม, นิโคลิช.

636
00:36:01,300 --> 00:36:03,633
แต่เมื่อฉันไปถึงพวกเขา
พวกเขาทั้งสองเสียชีวิตแล้ว

637
00:36:03,734 --> 00:36:05,867
สก็อตต์ โทเฟอร์: มันต้องเป็นเช่นนั้น
ถือเป็นความตื่นตระหนกอย่างไม่น่าเชื่อ

638
00:36:05,967 --> 00:36:06,667
สถานการณ์

639
00:36:06,767 --> 00:36:07,633
ตอนนี้ฉันจะทำอย่างไร?

640
00:36:07,734 --> 00:36:08,600
ฉันจะทำอย่างไร?

641
00:36:08,700 --> 00:36:10,300
พวกเขาทั้งหมดอยู่ในนี้
พื้นที่จำกัด.

642
00:36:10,400 --> 00:36:12,333
แต่ทันทีที่คุณ
ย้ายหิมะคุณเป็น

643
00:36:12,433 --> 00:36:14,667
ซ้อนมันไว้เหนือสิ่งอื่น
คนเพราะทุกคน

644
00:36:14,767 --> 00:36:15,834
บรรจุแน่นมาก

645
00:36:15,934 --> 00:36:17,166
คาร์ลิโตส ปาเอซ
ผ่านล่าม:

646
00:36:17,266 --> 00:36:20,033
เราก็มองหาผู้คนต่อไป
เปิดเผยสิ่งที่เราสามารถทำได้

647
00:36:20,133 --> 00:36:21,300
กุสตาโว่ เซร์บิโน่
ผ่านล่าม:

648
00:36:21,400 --> 00:36:25,133
ฉันเปิดตาของฉันและฉัน
ตระหนักว่าฉันยังมีชีวิตอยู่

649
00:36:25,233 --> 00:36:26,600
และพวกเขาก็ขุดฉันออกไป

650
00:36:26,700 --> 00:36:28,166
รอย ฮาร์เลย์ รับหมด
หิมะจากหน้าของฉัน

651
00:36:28,266 --> 00:36:29,300
คาร์ลิโตส ปาเอซ
ผ่านล่าม:

652
00:36:29,400 --> 00:36:31,400
และฉันจำได้ว่ากำลังมองหา
สำหรับผู้หญิงคนเดียวที่

653
00:36:31,500 --> 00:36:35,100
มีชีวิตอยู่ในขณะนั้น
ซึ่งก็คือลิเลียนน่า เมทอล

654
00:36:35,200 --> 00:36:38,600
ตามหาเธอฉันก็พบ
หัวหน้าของนันโด ปาร์ราโด

655
00:36:38,700 --> 00:36:41,567
และเขาก็เอาตัวรอดมาได้

656
00:36:41,667 --> 00:36:46,467
หิมะถล่มครั้งนี้เสียชีวิต
พวกเราแปดคนนะรู้ไหม

657
00:36:46,567 --> 00:36:49,667
พวกเราแปดคนเป็น
หิมะถล่มเสียชีวิต

658
00:36:49,767 --> 00:36:52,200
[การเล่นดนตรี]

659
00:37:00,100 --> 00:37:01,367
มันเป็นเพียงการโจมตีที่โหดร้ายอีกครั้ง

660
00:37:01,467 --> 00:37:03,767
ราวกับว่าสิ่งต่าง ๆ ไม่สามารถ
มันแย่ลงไปอีก ดูเหมือนว่า

661
00:37:03,867 --> 00:37:07,967
คุณรู้ไหม หิมะถล่มมา คร่าชีวิตผู้คน
แปดคน ณ จุดนั้น

662
00:37:08,066 --> 00:37:10,367
และมันก็ยากที่จะ
ลองจินตนาการสิ ฉันคิดว่า

663
00:37:10,467 --> 00:37:13,400
คุณติดอยู่
พื้นที่เล็กๆ นี้

664
00:37:13,500 --> 00:37:16,166
ตอนนี้มันสมบูรณ์แล้ว
ปกคลุมเครื่องบิน

665
00:37:16,266 --> 00:37:20,333
ไม่มีแสงสว่างและตอนนี้
พวกเขามีพื้นที่เล็กน้อย

666
00:37:20,433 --> 00:37:22,667
และอีกเล็กน้อย
ออกซิเจนเพื่อความอยู่รอด

667
00:37:22,767 --> 00:37:25,834
และพวกเขาก็อยู่เหนือพวกเขา
เพื่อนที่ตายแล้ว พวกที่เป็นอยู่

668
00:37:25,934 --> 00:37:28,934
ตัวอย่างที่ยังมีชีวิตอยู่มาก่อน

669
00:37:29,033 --> 00:37:32,133
และพวกเขาต้องเอาชีวิตรอดสามคน
วันและอะไรทำนองนั้น

670
00:37:32,233 --> 00:37:39,200
ฉันคิดว่ามันเป็นเพียงหนึ่งใน
สถานการณ์ที่น่ากลัวที่สุดของคุณ

671
00:37:39,300 --> 00:37:40,667
สามารถจินตนาการได้

672
00:37:40,767 --> 00:37:45,467
ความกังวลแรกของเราคือการ
ถูกฝังเหมือนเรือดำน้ำ

673
00:37:45,567 --> 00:37:47,500
โดยไม่มีอำนาจใน
ก้นมหาสมุทร

674
00:37:47,600 --> 00:37:50,033
คุณรู้ไหม คุณมีน้ำอยู่ด้านบน
คุณจะออกจากที่นั่นได้อย่างไร?

675
00:37:50,133 --> 00:37:51,500
และเราก็มีอากาศด้วย

676
00:37:51,600 --> 00:37:54,333
เราก็เลยบอกว่า โอเค
อย่าขยับมากเกินไป

677
00:37:54,433 --> 00:37:58,800
หายใจเข้าออกช้าๆเพราะว่า
เราไม่รู้ว่าเรามีอากาศหรือเปล่า

678
00:37:58,900 --> 00:38:02,633
ผู้ชายหลายๆคนบอกว่า
โอเค มันสำคัญอะไรล่ะ?

679
00:38:02,734 --> 00:38:04,100
ไม่มีอากาศแน่นอน

680
00:38:04,200 --> 00:38:05,000
เราถูกฝังอยู่

681
00:38:05,100 --> 00:38:06,300
เราตายแล้ว

682
00:38:06,400 --> 00:38:10,400
ถ้าเราออกจากเรื่องนี้ได้
การฝังศพของลำตัวนี้

683
00:38:10,500 --> 00:38:14,467
เราจะอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน
ที่เราเคยเป็นเมื่อก่อนติดอยู่

684
00:38:14,567 --> 00:38:15,867
หายไปกลางเทือกเขาแอนดีส

685
00:38:15,967 --> 00:38:16,667
ไม่มีใครตามหาเรา

686
00:38:16,767 --> 00:38:17,600
เราไม่มีอาหารเลย

687
00:38:17,700 --> 00:38:18,667
เราไม่มีน้ำ

688
00:38:18,767 --> 00:38:19,467
เราหนาว.

689
00:38:19,567 --> 00:38:20,533
เราก็จะตายอยู่แล้ว

690
00:38:20,633 --> 00:38:23,467
เราก็เป็นอย่างนั้นแล้ว
ฝังไว้เรามาอยู่ที่นี่กันเถอะ

691
00:38:23,567 --> 00:38:26,300
ริคาร์โด้ เปญา: ตอนนี้ พวกเขาต้องทำ
กินจากเพื่อนของพวกเขาเอง

692
00:38:26,400 --> 00:38:27,867
ที่อยู่ตรงนั้น

693
00:38:27,967 --> 00:38:32,133
ที่แย่กว่านั้นคือคุณรู้ไหมว่าฉัน
หมายถึงเรื่องราวของผู้รอดชีวิต

694
00:38:32,233 --> 00:38:36,934
มันมีเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
ช่วงเวลาสุดขั้ว

695
00:38:37,033 --> 00:38:38,934
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : ฉันคิดว่าอย่างนั้น
จิตวิญญาณของมนุษย์แข็งแกร่งขึ้น

696
00:38:39,033 --> 00:38:41,433
มากกว่าความเป็นจริงในบางครั้ง

697
00:38:41,533 --> 00:38:46,100
และเราถามตัวเองว่า
เรากำลังทำอะไรอยู่ รู้ไหม?

698
00:38:46,200 --> 00:38:48,200
อย่างน้อยเราก็ยังมีลมหายใจ

699
00:38:48,300 --> 00:38:51,166
และถ้าเราเป็น
ลมหายใจ เราก็มีชีวิตอยู่

700
00:38:51,266 --> 00:38:55,300
สู้กันจนได้.
เราหยุดหายใจ

701
00:38:55,400 --> 00:38:58,600
ฉันพบหนึ่งในนั้น
เสาที่คุณ

702
00:38:58,700 --> 00:39:01,734
ผูกสายรัดเพื่อยึดสัมภาระ

703
00:39:01,834 --> 00:39:05,400
และมีอยู่อย่างหนึ่ง
เสาเหล่านี้อยู่บนพื้น

704
00:39:05,500 --> 00:39:12,166
และฉันใช้มันทำหลุม
ที่ด้านบนของลำตัว

705
00:39:12,266 --> 00:39:15,433
เพื่อว่าอากาศจะได้เข้ามา

706
00:39:15,533 --> 00:39:19,633
ฉันคิดเสมอว่าถ้า.
หิมะถล่มก็ไม่เกิดขึ้น

707
00:39:19,734 --> 00:39:21,767
เราคงไม่รอด

708
00:39:21,867 --> 00:39:23,033
แล้วคนก็บอกว่าทำไม?

709
00:39:23,133 --> 00:39:28,467
และฉันมองย้อนกลับไปแล้วพูดว่า
อย่างแรก หิมะถล่ม

710
00:39:28,567 --> 00:39:30,567
ปกคลุมเครื่องบิน
และพายุหิมะทั้งหมด

711
00:39:30,667 --> 00:39:33,166
และพายุทั้งปวงก็ผ่านไป

712
00:39:33,266 --> 00:39:36,400
เราก็เลยไม่โดน.
โดยตรงจากพายุ

713
00:39:36,500 --> 00:39:40,300
และประการที่สอง เรารอได้
ที่นั่นอีกครึ่งหนึ่ง

714
00:39:40,400 --> 00:39:43,734
เดือนเพราะเรามี
อีกแปดศพ

715
00:39:43,834 --> 00:39:47,233
และมันยากมากที่จะคิด
เกี่ยวกับเรื่องนั้น แต่มันคือความจริง

716
00:39:54,066 --> 00:39:55,867
ฉันกลัวมาก

717
00:39:55,967 --> 00:39:57,033
ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

718
00:39:57,133 --> 00:39:59,500
ฉันเพิ่งติดตามของฉัน
หัวใจ สัญชาตญาณของฉัน

719
00:39:59,600 --> 00:40:03,467
ฉันอยากกลับไปหาพ่อ
และฉันไม่ได้คำนึงถึง

720
00:40:03,567 --> 00:40:07,367
ความเสี่ยงทั้งหมดนั้น
สิ่งเหล่านั้นที่เกี่ยวข้อง

721
00:40:07,467 --> 00:40:11,333
ถ้าเรารู้สิ่งที่เรา
กำลังจะเผชิญหน้า

722
00:40:11,433 --> 00:40:13,500
เราจะไม่มีวันได้เริ่มต้น

723
00:40:13,600 --> 00:40:16,033
[การเล่นดนตรี]

724
00:40:28,266 --> 00:40:29,767
ริคาร์โด้ เปญา: เท่านี้
หิมะละลายไปรอบๆ

725
00:40:29,867 --> 00:40:33,166
มันทิ้งลำตัวไว้
แท่นเล็กน้อย

726
00:40:33,266 --> 00:40:35,333
ดังนั้นมันจึงไม่มั่นคงมากและ
อันที่จริงพวกเขากลัว

727
00:40:35,433 --> 00:40:37,633
ว่ามันกำลังจะไป
ม้วนออกเป็นรอยแยก

728
00:40:37,734 --> 00:40:40,066
เอริก จอห์นสัน: จบแล้ว
หลายสัปดาห์ คุณก็รู้

729
00:40:40,166 --> 00:40:43,700
เข้ามาเป็นกิจวัตรประจำวันของ
ทำให้เครื่องบินแห้ง

730
00:40:43,800 --> 00:40:45,934
และทำให้แห้ง
แผ่นรองนอนของพวกเขา

731
00:40:46,033 --> 00:40:48,734
และรวบรวมน้ำ
และรวบรวมอาหาร

732
00:40:48,834 --> 00:40:52,233
และมันก็ลงมาอีกครั้ง
ให้เป็นกิจวัตรพื้นฐาน

733
00:40:52,333 --> 00:40:54,967
พวกเขาอยู่ในก
สถานการณ์การอยู่รอด

734
00:40:55,066 --> 00:40:58,400
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : มากที่สุด
สถานที่ที่ปลอดภัยบนรีโมทนั้น

735
00:40:58,500 --> 00:41:00,133
ภูมิทัศน์เป็นลำตัว

736
00:41:00,233 --> 00:41:03,567
ฉันหมายความว่ามันเหมือนกับ
กระท่อมก็เหมือนกระท่อมน้ำแข็ง

737
00:41:03,667 --> 00:41:07,000
และความสบายก็เป็น
ภายในสถานที่นั้น

738
00:41:07,100 --> 00:41:09,133
คุณเพิ่งจะออกจาก
ที่นั่นเพราะคุณ

739
00:41:09,233 --> 00:41:13,500
ต้องเดินป่า คุณต้องทดสอบ
สิ่งต่าง ๆ คุณต้องสำรวจ

740
00:41:13,600 --> 00:41:17,266
ED VIESTURS: คุณรู้ไหม เทือกเขาแอนดีส
เป็นเทือกเขาที่น่าอัศจรรย์

741
00:41:17,367 --> 00:41:20,500
พวกเขายืดทั้งหมด
ความยาวของทวีปอเมริกาใต้

742
00:41:20,600 --> 00:41:22,533
พวกเขาแข็งแกร่ง พวกเขาสูง

743
00:41:22,633 --> 00:41:24,633
อากาศก็เบาบาง
ในเทือกเขาแอนดีส

744
00:41:24,734 --> 00:41:26,567
เหมือนอยู่ในที่สูงอื่นๆ
ภูเขาของโลก

745
00:41:26,667 --> 00:41:30,967
ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่ท้าทายมาก
และช่วงที่ยากลำบาก

746
00:41:31,066 --> 00:41:32,967
ของภูเขาที่พยายามจะปีนขึ้นไป

747
00:41:33,066 --> 00:41:34,800
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : คนแรก
พวกที่ลงจากเครื่องบิน

748
00:41:34,900 --> 00:41:39,867
เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเพียงแค่
ห่างออกไปประมาณ 250 หลา

749
00:41:39,967 --> 00:41:42,734
ลำตัวก็พบว่า
มันยากมากที่จะเดินลึก

750
00:41:42,834 --> 00:41:46,834
หิมะ รอยแยกนั่น
พวกเขาต้องกลับมา

751
00:41:46,934 --> 00:41:48,033
คาร์ลิโตส ปาเอซ
ผ่านล่าม:

752
00:41:48,133 --> 00:41:50,100
มันยากมากที่จะ
ออกจากเครื่องบิน

753
00:41:50,200 --> 00:41:53,400
มันยากมากเพราะว่า
เครื่องบิน ในแง่หนึ่ง

754
00:41:53,500 --> 00:41:55,066
จะปกป้องคุณ

755
00:41:55,166 --> 00:41:57,266
ฉันออกไปสำรวจสามครั้ง

756
00:41:57,367 --> 00:42:00,066
ออกไปแล้วกลับมา
พยายามมองอยู่เสมอ

757
00:42:00,166 --> 00:42:01,900
สำหรับส่วนท้ายของเครื่องบิน

758
00:42:02,000 --> 00:42:07,200
และในการสำรวจครั้งสุดท้าย
ฉันจำได้ว่าฉันยอมแพ้

759
00:42:07,300 --> 00:42:08,533
กุสตาโว่ เซร์บิโน่
ผ่านล่าม:

760
00:42:08,633 --> 00:42:12,300
ฉันกลับมาพร้อมตาเป็นส่วนใหญ่
มืดบอดถูกหิมะเผา

761
00:42:12,400 --> 00:42:14,367
เพราะฉันไม่ได้
มีเฉดสีใดก็ได้

762
00:42:14,467 --> 00:42:16,633
และมันก็คลายออก
ฟันและเท้าของฉัน

763
00:42:16,734 --> 00:42:18,734
เกือบจะเน่าเปื่อย

764
00:42:18,834 --> 00:42:22,200
มันยากมากเพราะว่า
คุณรู้สึกเหมือนแมลง

765
00:42:22,300 --> 00:42:24,000
ต่อต้านผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด
พลังแห่งธรรมชาติ

766
00:42:24,100 --> 00:42:25,333
คาร์ลิโตส ปาเอซ
ผ่านล่าม:

767
00:42:25,433 --> 00:42:29,367
มันเป็นเรื่องราวของการง่ายขึ้น
ที่จะตายมากกว่าที่จะมีชีวิตอยู่

768
00:42:29,467 --> 00:42:33,200
มีเสน่ห์ที่สุด
ทางเลือกคือการตาย

769
00:42:33,300 --> 00:42:35,734
เราเป็นสิ่งมีชีวิตของ
การเรียนรู้ คุณก็รู้

770
00:42:35,834 --> 00:42:37,900
และเราต้องได้รับประสบการณ์

771
00:42:38,000 --> 00:42:40,000
ถ้าเราอยากจะลอง
การเดินทางเพิ่มเติม

772
00:42:40,100 --> 00:42:42,467
เราจะต้องเป็น
ระมัดระวังมากขึ้นเรา

773
00:42:42,567 --> 00:42:43,967
จะต้องมีอุปกรณ์ที่ดีกว่า

774
00:42:44,066 --> 00:42:46,900
ED VIESTURS: ทุกความอยู่รอด
เรื่องราวที่คุณอ่านเกี่ยวกับ

775
00:42:47,000 --> 00:42:49,333
ไม่ว่าจะเป็นบนเกาะร้าง
หรืออยู่กลางมหาสมุทร

776
00:42:49,433 --> 00:42:52,767
หรือในภูเขาผู้คน
เพียงเพราะความสิ้นหวัง

777
00:42:52,867 --> 00:42:56,133
ด้นสดและพวกเขาสร้าง
และทำสิ่งต่างๆ

778
00:42:56,233 --> 00:42:58,166
ว่าพวกเขาต้องเอาตัวรอด

779
00:42:58,266 --> 00:43:00,633
[การเล่นดนตรี]

780
00:43:03,433 --> 00:43:05,834
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : ครั้งหนึ่ง
เราได้สร้างหิมะขึ้นมาสองสามก้อน

781
00:43:05,934 --> 00:43:09,000
รองเท้าฉันถูกเลือก
ในฐานะหัวหน้าคณะสำรวจ

782
00:43:09,100 --> 00:43:12,400
เพราะอาจเป็นความประสงค์ของฉัน
เพื่อออกไปจากที่นั่นและมองดู

783
00:43:12,500 --> 00:43:14,867
สำหรับพ่อของฉันและ
กลับไปหาเขา

784
00:43:14,967 --> 00:43:17,633
แล้วฉันก็พูดว่า โอเค พวกเรา
ต้องทดสอบอุปกรณ์

785
00:43:17,734 --> 00:43:19,834
เราต้องไปต่อ
ลงหุบเขา

786
00:43:19,934 --> 00:43:23,467
เพื่อดูว่าเราตอบสนองอย่างไร
ตัวเราเองเป็นทีม

787
00:43:23,567 --> 00:43:25,333
เพียร์ส พอล อ่าน: นันโด
กลายเป็นแบบหนึ่ง คุณรู้ไหม

788
00:43:25,433 --> 00:43:27,233
อะไรอยู่ในโรงเรียนประจำ
เรียกว่าหัวหน้าเด็ก

789
00:43:27,333 --> 00:43:29,667
ฉันหมายความว่าเขาเป็นประเภท--

790
00:43:29,767 --> 00:43:31,533
เด็กชายที่อายุน้อยกว่า
มองขึ้นไปที่เขา

791
00:43:31,633 --> 00:43:34,000
[การเล่นดนตรี]

792
00:43:38,200 --> 00:43:39,600
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด :
โรแบร์โต อันโตนิโอ ตัวฉันเอง

793
00:43:39,700 --> 00:43:45,066
เช้าวันหนึ่งเราออกไปเพื่อพยายาม
ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่เราจะทำได้

794
00:43:45,166 --> 00:43:48,600
จากเครื่องบินและ
กลับมาในวันนั้น

795
00:43:48,700 --> 00:43:49,867
มันเป็นการทดสอบ

796
00:43:49,967 --> 00:43:52,567
เป็นการวิจัยและ
การพัฒนาคุณสามารถเรียกมันว่า

797
00:43:52,667 --> 00:43:55,333
และเราก็เริ่มเดินลงไป
ในหุบเขา, ด้านล่างของหุบเขา,

798
00:43:55,433 --> 00:43:56,533
ลงหุบเขา

799
00:43:56,633 --> 00:44:00,166
และทันใดนั้นเอง.
เราข้ามเนินเขาเล็กๆ

800
00:44:00,266 --> 00:44:02,500
เราเห็นหาง

801
00:44:02,600 --> 00:44:06,166
หางบินไปแล้วมี
ถูกฉีกออกจากลำตัว

802
00:44:06,266 --> 00:44:08,467
และมันก็ล้อเกวียน
ลงจากภูเขา

803
00:44:08,567 --> 00:44:10,433
และมันอยู่ในหุบเขา

804
00:44:10,533 --> 00:44:12,133
มีไม่กี่คน
กระเป๋าเดินทางที่นั่น

805
00:44:12,233 --> 00:44:16,133
และทันใดนั้นพวกเรา
ค้นหาอาหาร

806
00:44:16,233 --> 00:44:22,533
เราพบเพียงกล่องเล็กๆของ
ช็อคโกแลต และกล้องถ่ายรูป

807
00:44:22,633 --> 00:44:25,500
เรายังพบบางสิ่งบางอย่าง
นั่นค่อนข้างน่าสนใจ

808
00:44:25,600 --> 00:44:27,433
ซึ่งเป็นแบตเตอรี่

809
00:44:27,533 --> 00:44:31,200
แบตเตอรี่ 24 โวลต์นั่นเอง
ติดตั้งไว้ที่ส่วนท้าย

810
00:44:31,300 --> 00:44:33,467
แล้วเราก็บอกว่า โอเค
เรามีแบตเตอรี่

811
00:44:33,567 --> 00:44:36,433
เรามีวิทยุอยู่ในห้องนักบิน

812
00:44:36,533 --> 00:44:39,834
บางทีเราอาจจะทำให้ได้
วิทยุเหล่านี้ใช้งานได้

813
00:44:39,934 --> 00:44:42,066
ดังนั้นเราจึงตัดสินใจที่จะ
ค้างคืนที่นั่น

814
00:44:42,166 --> 00:44:46,133
และวันรุ่งขึ้นเราก็ไปทั้งหมด
ทางขึ้นสู่ลำตัว

815
00:44:46,233 --> 00:44:47,500
อีกครั้ง

816
00:44:47,600 --> 00:44:52,934
และเราบอกว่า โอเค เราต้องเอา
วิทยุจากห้องนักบิน

817
00:44:53,033 --> 00:44:54,100
รอยช่วยเราด้วย

818
00:44:54,200 --> 00:44:57,734
ตามที่เขาได้รวบรวม
หน่วยสเตอริโอในบ้านของเขา

819
00:44:57,834 --> 00:45:00,133
เราได้ประกาศเขาแล้ว
ผู้เชี่ยวชาญด้านวิทยุ

820
00:45:00,233 --> 00:45:03,667
แต่คุณรู้ไหมว่าการเชื่อมต่อ
อุปกรณ์วิทยุกับแบตเตอรี่

821
00:45:03,767 --> 00:45:04,600
ไม่ใช่เรื่องง่าย

822
00:45:04,700 --> 00:45:06,166
เราไม่มีความรู้อะไรเลย

823
00:45:06,266 --> 00:45:09,734
และจากส่วนหลังของ
วิทยุ มัดสายเคเบิลพวกนั้น

824
00:45:09,834 --> 00:45:11,900
ออกมาว่าเราต้องตัด

825
00:45:12,000 --> 00:45:15,100
เราจะเชื่อมโยงสิ่งเหล่านั้นได้อย่างไร
สายเคเบิลเข้ากับแบตเตอรี่?

826
00:45:15,200 --> 00:45:17,066
เป็นไปไม่ได้ คุณก็รู้

827
00:45:17,166 --> 00:45:18,266
พวกเขาไม่เคยทำงาน

828
00:45:18,367 --> 00:45:23,900
และความหวังอีกประการหนึ่ง
ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง

829
00:45:24,000 --> 00:45:26,100
และเราก็หดหู่ใจมาก
เพราะเราทุ่มไปมากแล้ว

830
00:45:26,200 --> 00:45:28,133
ความหวังทางวิทยุในการทำงาน

831
00:45:32,367 --> 00:45:35,100
เมื่อเราพบว่า
กล้องที่หาง

832
00:45:35,200 --> 00:45:37,266
ฉันจำได้ว่าพูดว่า
โอเค มันมีม้วนแล้ว

833
00:45:37,367 --> 00:45:41,033
มาถ่ายรูปกัน
เพราะบางทีกล้องตัวนี้

834
00:45:41,133 --> 00:45:42,433
จะพบ.

835
00:45:42,533 --> 00:45:47,066
อาจจะ 50, 60, 100 ปีต่อจากนี้
และพวกเขาจะเปิดเผยม้วน

836
00:45:47,166 --> 00:45:49,166
และพวกเขาจะได้เห็นสิ่งนั้น
ผู้คนอาศัยอยู่ที่นี่

837
00:45:49,266 --> 00:45:53,166
เพราะในจิตใจของเรานั้น
เรากำลังจะตาย

838
00:45:53,266 --> 00:45:54,800
เราก็เลยถ่ายรูปกัน.

839
00:45:54,900 --> 00:45:57,767
[การเล่นดนตรี]

840
00:46:05,400 --> 00:46:06,500
กุสตาโว่ เซร์บิโน่
ผ่านล่าม:

841
00:46:06,600 --> 00:46:08,633
คืนหนึ่ง อาร์ตูโร
ขว้างอะไรบางอย่างมาที่ฉัน

842
00:46:08,734 --> 00:46:11,233
และเขาบอกว่าเขาเป็น
ด้วยความเจ็บปวดมากมาย

843
00:46:11,333 --> 00:46:14,700
ฉันจึงลดเขาและเขาลง
บอกฉันว่าเขากำลังจะตาย

844
00:46:14,800 --> 00:46:18,166
ดังนั้นประมาณหนึ่งชั่วโมง
ฉันเริ่มทำ CPR

845
00:46:18,266 --> 00:46:22,133
เมื่อฉันหยุดเขาก็แสดง
ราวกับว่าเขากำลังจะตาย

846
00:46:22,233 --> 00:46:24,400
ฉันก็เลยเดินต่อไปจนกระทั่ง
ในที่สุดฉันก็บอกเขา

847
00:46:24,500 --> 00:46:26,533
ฉันไม่สามารถทำมันได้อีกต่อไป

848
00:46:26,633 --> 00:46:30,700
และเขาก็สงบลงจริงๆ และเขาก็
ปล่อยมือของฉันแบบนี้

849
00:46:30,800 --> 00:46:35,100
และเขาก็ตายไปพร้อมกับการมองดู
ความสุขบนใบหน้าของเขา

850
00:46:35,200 --> 00:46:37,600
[การเล่นดนตรี]

851
00:46:44,367 --> 00:46:46,233
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : ใน
กรณีของนูมา ทูร์กัตติ

852
00:46:46,333 --> 00:46:49,233
สภาพร่างกายของเขาบอก
เขาว่าเขากำลังจะตาย

853
00:46:49,333 --> 00:46:51,100
ว่าไม่มีทางออกไปได้

854
00:46:51,200 --> 00:46:52,433
และเขาก็ไม่รอด

855
00:46:52,533 --> 00:46:54,233
กุสตาโว่ เซร์บิโนผ่าน
ล่าม: เราทิ้งเขาไว้เยอะมาก

856
00:46:54,333 --> 00:46:55,900
และเขาก็ไม่เคยบ่นเลย

857
00:46:56,000 --> 00:46:58,000
เขาเสียชีวิตด้วยน้ำหนัก 55 ปอนด์

858
00:47:02,867 --> 00:47:06,500
รออยู่ในของเขา
น่ากลัวนะ

859
00:47:06,600 --> 00:47:09,500
ชี้ให้เห็นเมื่อคุณอยู่
ถูกประหารชีวิต

860
00:47:09,600 --> 00:47:12,533
[การเล่นดนตรี]

861
00:47:26,266 --> 00:47:28,533
ฉันยังคงพูดคุยกับโรแบร์โต

862
00:47:28,633 --> 00:47:31,066
โรแบร์โต เราต้องออกไป
จากที่นี่โดยเร็วที่สุด

863
00:47:31,166 --> 00:47:33,233
เราไม่สามารถพยายามที่จะ
หนีไปทางใต้

864
00:47:33,333 --> 00:47:34,867
เพราะเราไม่รู้
เรากำลังจะไปที่ไหน

865
00:47:34,967 --> 00:47:37,834
ไปทางทิศเหนือ, ทิศเหนือ
ส่วนหนึ่งของอเมริกาใต้

866
00:47:37,934 --> 00:47:40,834
สำหรับเราทางทิศตะวันออก
วางเทือกเขาแอนดีสทั้งหมด

867
00:47:40,934 --> 00:47:45,000
แต่ทางตะวันตกคือชิลีและ
เราต้องตั้งเป้าไปที่ประเทศนั้น

868
00:47:52,233 --> 00:47:55,367
นักบินก่อนที่เขาจะเสียชีวิต
บอกว่าเราได้ข้ามเทือกเขาแอนดีสแล้ว

869
00:47:55,467 --> 00:47:56,800
และชิลีอยู่ทางทิศตะวันตก

870
00:47:56,900 --> 00:47:58,967
และนี่ไปทางทิศตะวันตก
คือชิลีกลายเป็นคนใจดี

871
00:47:59,066 --> 00:48:04,333
ของสโลแกน ความเชื่อแบบนั้น
โดยไม่มีใครสงสัยเลย

872
00:48:07,800 --> 00:48:09,633
เฟอร์นันโด ปาร์ราโด : เราไม่ได้ทำ
รู้ว่าเราอยู่ในอาร์เจนตินาหรือไม่

873
00:48:09,734 --> 00:48:12,533
และชิลีเราเท่านั้น
รู้ว่าไปทางทิศตะวันตก

874
00:48:12,633 --> 00:48:15,667
คือชิลีเพราะแสงแดด

875
00:48:15,767 --> 00:48:18,467
เราจะปีนขึ้นไปอันหนึ่ง
ภูเขาและจากด้านบน

876
00:48:18,567 --> 00:48:22,834
เราจะได้เห็นสีเขียว
หุบเขาแห่งแสงแห่งเมืองของเรา

877
00:48:22,934 --> 00:48:23,734
ในขอบฟ้า

878
00:48:27,200 --> 00:48:30,000
ไปทางทิศตะวันตกเรา
จะได้รับการบันทึกไว้

879
00:48:30,100 --> 00:48:33,000
ข้อมูลของพวกเขาระบุไว้
ว่าการตัดสินใจที่ชาญฉลาด

880
00:48:33,100 --> 00:48:34,400
อยู่ทางทิศตะวันตก

881
00:48:34,500 --> 00:48:36,633
พวกเขาคิดว่าสันเขานั้นคือ
จะเป็นหุบเขาสีเขียว

882
00:48:36,734 --> 00:48:38,033
ของประเทศชิลี

883
00:48:38,133 --> 00:48:40,967
ไปทางทิศตะวันออกไม่เพียงแค่พวกเขาเท่านั้น
คิดว่าเทือกเขาแอนดีสทั้งหมดเป็น

884
00:48:41,066 --> 00:48:44,166
ที่นั่นแต่ไม่มีอะไรเลย
เป็นกำลังใจให้พวกเขาจริงๆ

885
00:48:44,266 --> 00:48:47,900
นอกเหนือจากข้อเท็จจริง
ว่ามันตกต่ำ

886
00:48:48,000 --> 00:48:52,433
ผู้รอดชีวิตไม่ได้ตระหนัก
ถ้าพวกเขาจะไปทางทิศตะวันออก

887
00:48:52,533 --> 00:48:57,333
เข้าไปในหุบเขานั้นมี
โรงแรมอยู่ห่างจากพวกเขา 18 ไมล์

888
00:48:57,433 --> 00:48:59,934
[การเล่นดนตรี]

889
00:49:06,667 --> 00:49:10,633
[การเล่นดนตรี]

890
00:49:13,633 --> 00:49:16,900
โรงแรมอยู่ห่างออกไป 18 ไมล์

891
00:49:17,000 --> 00:49:22,467
มันเป็นนรกของการเดินป่า
ออกไปให้ถึงจุดนั้น

892
00:49:22,567 --> 00:49:26,467
ริคาร์โด้ พีนา: และมันกำลังเกิดขึ้น
อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำโรงแรม

893
00:49:26,567 --> 00:49:28,000
มันเป็นแม่น้ำที่ค่อนข้างใหญ่เช่นกัน

894
00:49:28,100 --> 00:49:29,433
คุณสามารถข้ามมันไปได้จริงๆ

895
00:49:29,533 --> 00:49:30,934
เป็นไปได้มากที่สุด
คงไม่เป็นเช่นนั้น

896
00:49:31,033 --> 00:49:33,734
สามารถไปถึงที่อื่นได้
ฝั่งที่โรงแรมอยู่

897
00:49:33,834 --> 00:49:36,667
มันเป็นเรื่องง่ายที่จะที่สอง
เดาเมื่อคุณรู้ทุกอย่างแล้ว

898
00:49:36,767 --> 00:49:37,467
อย่างอื่น

899
00:49:37,567 --> 00:49:38,367
แต่พวกเขาทำ

900
00:49:44,633 --> 00:49:47,567
และนันโด้ก็เป็น
สิ้นหวังมากที่จะ--

901
00:49:47,667 --> 00:49:49,667
เพื่อออกไปจากที่นั่น
เพราะเขา--เขา

902
00:49:49,767 --> 00:49:51,400
อยากกลับไป
พ่อของเขาและบอกเขา

903
00:49:51,500 --> 00:49:53,333
ไม่ใช่ว่าทุกอย่างจะสูญหายไป

904
00:49:53,433 --> 00:49:56,033
นันโด้กำลัง-- กำลังจะไปแล้ว

905
00:49:56,133 --> 00:49:57,900
เพียร์ส ราอูล อ่าน: เขามีสิ่งนี้
ความมุ่งมั่นที่ไม่ธรรมดา

906
00:49:58,000 --> 00:50:00,266
ออกไปและรับ
กลับไปหาพ่อของเขา

907
00:50:00,367 --> 00:50:03,900
ฉันคิดว่าเขาตระหนักเรื่องนั้น
ไม่ว่าเขาจะออกมาเองก็ตาม

908
00:50:04,000 --> 00:50:07,033
ที่นั่นหรือเป็นไปได้มากที่สุด
พวกเขาทั้งหมดกำลังจะตาย

909
00:50:07,133 --> 00:50:09,400
เพียร์ส ราอูล อ่าน: ฉันคิดว่า
คนอื่นๆ ผัดวันประกันพรุ่ง

910
00:50:09,500 --> 00:50:11,667
พวกเขาลังเล
พวกเขารั้งเขาไว้

911
00:50:11,767 --> 00:50:15,266
พวกเขาคิดว่ามันไม่ถูกต้อง
พวกเขาเอามันออกไปต่อไป

912
00:50:15,367 --> 00:50:16,500
มันยากที่จะรู้ว่าทำไม

913
00:50:16,600 --> 00:50:18,400
ฉันคิดว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะ--
เพราะพวกเขาหวาดกลัว

914
00:50:18,500 --> 00:50:19,266
เขาอาจจะล้มเหลว

915
00:50:19,367 --> 00:50:21,433
เขาก็เหมือนกัน
เวลาเข้าใจแล้ว

916
00:50:21,533 --> 00:50:22,600
ว่าเขาต้องการการสนับสนุน

917
00:50:22,700 --> 00:50:24,000
โรแบร์โต คาเนสซา:
เขาจึงขอให้ฉัน--

918
00:50:24,100 --> 00:50:25,333
ที่จะไปกับเขา

919
00:50:25,433 --> 00:50:27,400
และฉันก็เห็นสิ่งนั้นใน
เครื่องบินนั่น

920
00:50:27,500 --> 00:50:30,166
มีคนมากมายกดดัน
นันโดะและคว้านันโดะ

921
00:50:30,266 --> 00:50:31,867
คิดจะออกไปจากที่นั่น

922
00:50:31,967 --> 00:50:33,333
แต่พวกเขาไม่ยอมไปกับเขา

923
00:50:33,433 --> 00:50:36,834
ฉันก็เลยคิดว่าเรื่องนี้
มีทัศนคติที่ขี้ขลาดมาก

924
00:50:36,934 --> 00:50:41,233
การสนับสนุนใครบางคน
แต่ไม่สมบูรณ์

925
00:50:41,333 --> 00:50:42,600
โรแบร์โต คาเนสซา:
ในขณะนั้น ฉัน

926
00:50:42,700 --> 00:50:46,500
ตระหนักว่าฉันเป็นผู้ชาย
นั่น-- นั่นอาจมีนันโด้

927
00:50:46,600 --> 00:50:48,667
นันโด้บอกว่าเพราะว่า
คุณมองเห็นได้ดีมาก

928
00:50:48,767 --> 00:50:49,900
คุณสามารถจัดการแผนที่ได้

929
00:50:50,000 --> 00:50:51,300
และคุณเป็นคนที่มีประโยชน์

930
00:50:51,400 --> 00:50:52,934
และ--และฉันอยากให้คุณไป

931
00:50:53,033 --> 00:50:55,266
โรแบร์โต คาเนสซา: และตินติน
ฟิตแล้ว นันโด้ก็ฟิต

932
00:50:55,367 --> 00:50:57,333
ฉันก็พอดี

933
00:50:57,433 --> 00:51:00,667
การสำรวจครั้งสุดท้ายคือ
ประกอบด้วยพาร์ราโด คาเนสซา

934
00:51:00,767 --> 00:51:01,900
และ [ไม่ได้ยิน]

935
00:51:02,000 --> 00:51:04,967
และพวกเขามีถุงนอน

936
00:51:05,066 --> 00:51:06,934
ฉันมีความคิดแบบนั้น
ด้วยฉนวน

937
00:51:07,033 --> 00:51:08,700
คุณสามารถทำถุงนอนได้

938
00:51:08,800 --> 00:51:12,333
คาร์ลิโตส ปาเอซ: แต่ฉันไม่เพียงเท่านั้น
มีความคิดฉันก็ทำเอง

939
00:51:12,433 --> 00:51:16,700
และมันก็ไม่ต้องสงสัยเลย
ช่วงเวลาที่น่าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของฉัน

940
00:51:16,800 --> 00:51:19,967
ผลงานที่ฉันทำ
สำหรับการเดินทางครั้งสุดท้ายนั้น

941
00:51:20,066 --> 00:51:23,233
ถุงนอนที่ฉันทำเอง

942
00:51:23,333 --> 00:51:26,433
คาร์ลิโตสกับ.
เข็มและลวดทองแดง

943
00:51:26,533 --> 00:51:28,367
เย็บชิ้นส่วนเหล่านั้นเข้าด้วยกัน

944
00:51:28,467 --> 00:51:30,400
นันโด ปาร์ราโด: และเราก็สร้าง
เหมือน-- เหมือนถุงนอนนั่น

945
00:51:30,500 --> 00:51:35,533
เป็นพื้นฐานในการรับมือ
ความหนาวเย็นใน-- ในภาพ

946
00:51:35,633 --> 00:51:36,767
เมื่อผมไป.
ปีนขึ้นไปนะรู้ไหม

947
00:51:36,867 --> 00:51:38,734
ฉันมีรายการตรวจสอบอุปกรณ์

948
00:51:38,834 --> 00:51:42,533
อุปกรณ์กันหนาว,
รองเท้าบูทหนาทึบ

949
00:51:42,633 --> 00:51:46,567
ตะปูที่ติดอยู่กับ
รองเท้าบูทที่ทำให้ฉันยึดเกาะ

950
00:51:46,667 --> 00:51:47,967
ในหิมะ

951
00:51:48,066 --> 00:51:52,867
ขวานน้ำแข็ง ถุงมือ หมวก ฉนวน
เสื้อผ้า, เต็นท์, ถุงนอน,

952
00:51:52,967 --> 00:51:54,400
เชือกสมอ

953
00:51:54,500 --> 00:51:57,233
เอ็ด วิสเตอร์ส: ฉันหมายถึง มี--
มีกองอุปกรณ์อยู่

954
00:51:57,333 --> 00:52:00,467
ว่าเราไม่เคยเลยจริงๆ
ออกจากบ้านโดยที่เราไปไม่ได้

955
00:52:00,567 --> 00:52:01,500
เข้าไปในภูเขา

956
00:52:01,600 --> 00:52:03,767
และเมื่อคนเหล่านี้
เกิดอุบัติเหตุ คุณรู้ไหม

957
00:52:03,867 --> 00:52:06,500
พวกเขาเป็นนักรักบี้
พวกเขาแต่งตัวสำหรับฤดูร้อน

958
00:52:06,600 --> 00:52:09,166
ED VIESTURS: และก็มาถึง
ตรงกลางของอาร์กติกนี้

959
00:52:09,266 --> 00:52:12,834
ถิ่นทุรกันดารคุณอาจพูดได้
โดยไม่มีอะไรเลยจริงๆ

960
00:52:12,934 --> 00:52:14,567
มันเป็นเพลงที่น่าทึ่งมาก

961
00:52:14,667 --> 00:52:15,900
เราต้องด้นสด

962
00:52:16,000 --> 00:52:19,433
เราต้องสร้างและสร้าง
อุปกรณ์ของเราเองก็เป็นเช่นนั้น

963
00:52:19,533 --> 00:52:20,900
ที่เราจะออกไปจากที่นี่ได้

964
00:52:21,000 --> 00:52:23,000
เราได้ตัดสินใจแล้ว
ว่าเราสามคน

965
00:52:23,100 --> 00:52:25,533
กำลังจะออกจาก
เครื่องบินทันทีที่เรา

966
00:52:25,633 --> 00:52:28,467
มีหน้าต่างในสภาพอากาศ

967
00:52:28,567 --> 00:52:32,000
นันโด ปาร์ราโด: ในที่สุด
เราออกเดินทางในวันที่ 12 ธันวาคม

968
00:52:32,100 --> 00:52:35,000
เราสามคน.

969
00:52:35,100 --> 00:52:36,000
เราออกไปเดินจากไป

970
00:52:36,100 --> 00:52:38,300
แล้วนันโดะก็กลับมา
และเขาก็บอกฉัน

971
00:52:38,400 --> 00:52:42,900
คาร์ลิโทส ก่อนออกเดินทาง ฉันต้องการ
เพื่อจูบลูกประคำของคุณ

972
00:52:43,000 --> 00:52:44,967
คาร์ลิโตส ปาเอซ: เพื่อแลกกับ
ว่าเขาให้รองเท้าเล็กๆ น้อยๆ แก่ฉัน

973
00:52:45,066 --> 00:52:46,200
และเขาก็บอกฉัน

974
00:52:46,300 --> 00:52:48,767
คาร์ลิโทส ฉันสัญญากับคุณ
ว่าฉันจะกลับมา

975
00:52:48,867 --> 00:52:50,133
สำหรับรองเท้าอีกคู่นี้

976
00:52:50,233 --> 00:52:53,767
ว่าเขากำลังจะมา.
กลับมาหาคู่อีกครั้ง

977
00:52:53,867 --> 00:52:57,266
แต่แล้วเขาก็เสริมและสิ่งนี้
เป็นสิ่งสำคัญที่สุด

978
00:52:57,367 --> 00:52:59,166
แต่ถ้าไม่เป็นเช่นนั้น
เกิดขึ้น และพวกคุณ

979
00:52:59,266 --> 00:53:04,400
ต้องใช้แม่ของฉัน
และน้องสาวของฉัน และทำมัน

980
00:53:04,500 --> 00:53:06,433
และนั่นก็เป็นเช่นนั้น
การกระทำที่ยอดเยี่ยมเพราะเขา

981
00:53:06,533 --> 00:53:09,266
ไม่จำเป็นต้องให้เราสิ่งนั้น
ได้รับอนุญาตแต่เขาก็ทำ

982
00:53:14,867 --> 00:53:17,433
ทิศตะวันตกคือชิลี
และนี่คือความคิด

983
00:53:17,533 --> 00:53:20,233
ที่เราทิ้งไว้ในลำตัว

984
00:53:20,333 --> 00:53:23,033
สิ่งเดียวที่แน่นอน
คือทางตะวันตกคือชิลี

985
00:53:27,233 --> 00:53:29,200
โรแบร์โต คาเนสซา:
ในวันแรก

986
00:53:29,300 --> 00:53:32,033
เรามองโลกในแง่ดีมาก
และเต็มไปด้วยพลัง

987
00:53:32,133 --> 00:53:33,433
และที่
จุดเริ่มต้นของวัน

988
00:53:33,533 --> 00:53:35,934
ทุกอย่างเป็นเรื่องง่ายมาก
เพราะมันยากมากเสมอ

989
00:53:36,033 --> 00:53:37,633
โรแบร์โต คาเนสซา: แต่
เมื่อวันเวลาผ่านไป

990
00:53:37,734 --> 00:53:38,967
หิมะเริ่มละลาย

991
00:53:39,066 --> 00:53:41,600
นันโด ปาร์ราโด: ฉันไม่เคย
อ้างสิทธิ์ภูเขาใด ๆ มาก่อน

992
00:53:41,700 --> 00:53:45,333
ฉันก็เลยไม่รู้
ฉันกำลังทำอะไรอยู่

993
00:53:45,433 --> 00:53:46,633
แต่มันก็หนักมาก

994
00:53:46,734 --> 00:53:49,066
คุณรู้ไหมว่า
ระดับความสูง คุณหายใจ

995
00:53:49,166 --> 00:53:51,400
และคุณได้รับออกซิเจนน้อยลง

996
00:53:51,500 --> 00:53:53,266
นันโด ปาร์ราโด: และฉัน
จำได้ว่าเคยดูภาพยนตร์เหล่านั้น

997
00:53:53,367 --> 00:53:56,633
กับนักปีนเขาเดินมาก
ค่อย ๆ ไปสู่ยอดเขา

998
00:53:56,734 --> 00:53:57,700
ของภูเขา

999
00:53:57,800 --> 00:53:59,300
และฉันก็บอกว่าทำไมไม่ทำ
พวกเขาเดินเร็วขึ้นเหรอ?

1000
00:53:59,400 --> 00:54:01,633
คุณรู้แล้วฉันก็
อยู่ในสถานการณ์นั้น

1001
00:54:01,734 --> 00:54:03,800
และฉันก็ทำไม่ได้
เคลื่อนที่เร็วนะรู้ไหม

1002
00:54:03,900 --> 00:54:07,200
คุณแค่ใช้เวลาห้า
หายใจเข้าและขยับขาข้างหนึ่ง

1003
00:54:07,300 --> 00:54:11,467
แล้วก็ขาอีกข้าง
และคุณก็ปีนขึ้นไป

1004
00:54:11,567 --> 00:54:13,667
ED VIESTURS: เมื่อเป็นเช่นนั้น
เผชิญหน้ากับกำแพงนี้

1005
00:54:13,767 --> 00:54:18,567
พวกเขามีความสูง 2,000 ฟุต
ปีนขึ้นไปทำมุม 45 องศา

1006
00:54:18,667 --> 00:54:21,300
เป็นมุมที่ค่อนข้างชัน

1007
00:54:21,400 --> 00:54:26,533
และหิมะก็เป็นอุปสรรค
เพื่อการปีนให้สูงขึ้น

1008
00:54:26,633 --> 00:54:28,300
และคุณสามารถจินตนาการได้
ไม่มีทักษะใดๆ

1009
00:54:28,400 --> 00:54:31,633
โดยไม่ต้องผ่านการฝึกอบรมใดๆ คุณก็เป็นเช่นนั้น
เหมือนเด็กเมื่อคุณเป็น

1010
00:54:31,734 --> 00:54:33,066
เผชิญหน้ากับเนินหิมะ

1011
00:54:33,166 --> 00:54:34,266
คุณพยายามจะตรงขึ้นไป

1012
00:54:34,367 --> 00:54:36,100
คุณอาจใช้ของคุณ
มือและเท้าของคุณ

1013
00:54:36,200 --> 00:54:37,667
คุณกำลังลื่นไถลหรือเลื่อน

1014
00:54:37,767 --> 00:54:40,166
และสำหรับทุกขั้นตอน
ที่คุณขึ้นไป

1015
00:54:40,266 --> 00:54:41,934
คุณเลื่อนถอยหลังไปครึ่งก้าว

1016
00:54:42,033 --> 00:54:45,200
ริคาร์โด้ พีนา: มันยากที่จะทำ
อธิบายความกลัวในสิ่งที่ไม่รู้

1017
00:54:45,300 --> 00:54:48,734
ที่ไม่มีเบาะแสอะไร
คุณกำลังเข้าสู่ตัวเอง

1018
00:54:48,834 --> 00:54:49,967
มันอาจจะน่ากลัว

1019
00:54:50,066 --> 00:54:52,333
คุณรู้แม้กระทั่งใน
ปีนเขาเมื่อเรารู้

1020
00:54:52,433 --> 00:54:55,834
สิ่งที่เราเผชิญอยู่ อะไร
เส้นทางคืออะไร ยอดเขาคืออะไร

1021
00:54:55,934 --> 00:54:58,834
สิ่งที่บันทึกไว้
และทุกอย่าง

1022
00:54:58,934 --> 00:55:01,433
มันยังคงน่ากลัวอยู่

1023
00:55:01,533 --> 00:55:02,567
นันโด ปาร์ราโด:
ดูมีความกล้า..

1024
00:55:02,667 --> 00:55:03,633
มันดู--

1025
00:55:03,734 --> 00:55:05,467
และฉันสามารถบอกคุณได้
มันไม่ใช่ความกล้าหาญ

1026
00:55:05,567 --> 00:55:06,600
มันเป็นความกลัว

1027
00:55:06,700 --> 00:55:08,433
และซึ่งผมนั้น
ปีนขึ้นไปผ่าน--

1028
00:55:08,533 --> 00:55:11,333
ผ่านส่วนที่เป็นหินแทน
ของหิมะที่ทิ้งหิมะไว้

1029
00:55:11,433 --> 00:55:12,500
และสิ่งนี้ก็เกิดขึ้นอย่างหลวมๆ

1030
00:55:12,600 --> 00:55:14,166
และมีขนาดใหญ่มาก
หินลงมา

1031
00:55:14,266 --> 00:55:16,166
บางสิ่งที่คุณรู้เรา
กำลังจะปิดแล้ว

1032
00:55:16,266 --> 00:55:17,133
นันโด้ ลงมาสิ

1033
00:55:17,233 --> 00:55:19,467
นี่ไม่ใช่ทาง

1034
00:55:19,567 --> 00:55:21,633
นันโด ปาร์ราโด: ฉันเป็นเช่นนั้น--

1035
00:55:21,734 --> 00:55:23,233
เสียเปล่ามากรู้ไหม

1036
00:55:23,333 --> 00:55:26,133
เมื่อเราไปถึงที่หนึ่ง
ของยอดเขาจอมปลอม

1037
00:55:34,734 --> 00:55:35,467
ฉันบอกว่าฉัน--

1038
00:55:35,567 --> 00:55:37,000
ไม่มีความแข็งแกร่งในตัวฉัน

1039
00:55:37,100 --> 00:55:38,867
คุณรู้ไหมฉันไม่ทำ
ฉันบอกว่ามาเลย

1040
00:55:38,967 --> 00:55:39,767
คุณกำลังหายใจอยู่หรือเปล่า?

1041
00:55:39,867 --> 00:55:41,166
คุณรู้ไหมว่าคุณเป็น
ยังคงหายใจอยู่

1042
00:55:41,266 --> 00:55:42,400
มาเร็ว.
คุณสามารถทำมันได้

1043
00:55:42,500 --> 00:55:43,600
ตกลง.

1044
00:55:43,700 --> 00:55:46,800
ฉันบอกว่าฉันจะไปต่อ
จนกว่าฉันจะหยุดหายใจ

1045
00:55:46,900 --> 00:55:48,900
นันโด ปาร์ราโด: คุณก็รู้
นั่นคือความคิดของฉัน

1046
00:55:49,000 --> 00:55:50,033
ไม่มีอะไรลึกซึ้งไปกว่า

1047
00:55:50,133 --> 00:55:52,400
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่า

1048
00:55:52,500 --> 00:55:53,200
ฉันยังมีชีวิตอยู่

1049
00:55:53,300 --> 00:55:54,000
ฉันกำลังหายใจ

1050
00:55:54,100 --> 00:55:55,066
ฉันจะไปต่อ

1051
00:55:55,166 --> 00:55:56,567
และเราก็ใส่ถุงนอน

1052
00:55:56,667 --> 00:55:58,834
และ--และลมก็พัดลงมา

1053
00:55:58,934 --> 00:56:00,166
และการชุมนุมก็น่าทึ่งมาก

1054
00:56:00,266 --> 00:56:01,900
มันงดงามมาก

1055
00:56:02,000 --> 00:56:03,400
โรแบร์โต คาเนสซา:
พระจันทร์ก็ลงมา

1056
00:56:03,500 --> 00:56:04,700
และเราก็มีฝนตกบ้าง

1057
00:56:04,800 --> 00:56:06,667
และเราก็สบายดี
ส่วนหางของเครื่องบิน

1058
00:56:06,767 --> 00:56:08,500
และฝนตกแบบนี้
และฉันไม่อยากจะเชื่อเลย

1059
00:56:08,600 --> 00:56:13,900
ว่าฉันเพลิดเพลินกับทิวทัศน์
หลังจากดิ้นรนและร้องไห้

1060
00:56:14,000 --> 00:56:14,867
และร้องไห้

1061
00:56:22,266 --> 00:56:24,867
สิ่งที่เรากำลังเผชิญอยู่
หลังจากวันแรก

1062
00:56:24,967 --> 00:56:29,333
ปีนภูเขาลูกแรกนั้น
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคาดหวังที่จะพบ

1063
00:56:29,433 --> 00:56:30,600
นันโด ปาร์ราโด: The
วันแรกที่ฉันคิด

1064
00:56:30,700 --> 00:56:32,767
ฉันกำลังจะไปอยู่ใน
ยอดเขาและมอง

1065
00:56:32,867 --> 00:56:34,000
ที่หุบเขาอันเขียวขจีของชิลี

1066
00:56:34,100 --> 00:56:38,066
แต่เรามาได้ครึ่งทางแล้ว
ปีนภูเขา

1067
00:56:38,166 --> 00:56:39,266
คาร์ลิโตส เปเอซ: มันคืออะไร--

1068
00:56:39,367 --> 00:56:41,800
มันน่าท้อใจมาก
ในช่วงสามวันแรก

1069
00:56:41,900 --> 00:56:45,033
เพราะมันพาพวกเขาไป
สามวันเพื่อปีนขึ้นไป

1070
00:56:45,133 --> 00:56:48,767
สิ่งที่พวกเขาคิดว่าจะ
ใช้เวลาเพียงวันเดียว เอาสาม

1071
00:56:48,867 --> 00:56:50,066
คาร์ลิโตส ปาเอซ: และ
เป็นเวลาสามวัน

1072
00:56:50,166 --> 00:56:52,533
เราเห็นมันเป็นจุดเล็กๆ
บนภูเขานั่น

1073
00:57:01,100 --> 00:57:02,567
ริคาร์โด้ เปนา: อัลแบร์โต
กำลังมองดูระยะไกล

1074
00:57:02,667 --> 00:57:06,100
และเห็นเส้นคิด
นั่นอาจเป็นถนน

1075
00:57:06,200 --> 00:57:08,767
และมันก็เป็นไปไม่ได้สำหรับ
เพื่อบอกว่าเป็นหรือไม่

1076
00:57:08,867 --> 00:57:11,533
ถนนเป็นอย่างมาก
น่าสนใจเพราะนันโด้บอกว่า

1077
00:57:11,633 --> 00:57:13,500
ว่าถนนนั้นไม่มีอยู่จริง

1078
00:57:13,600 --> 00:57:14,800
โรแบร์โต คาเนสซา: แต่
ถนนอยู่ตรงนั้น

1079
00:57:14,900 --> 00:57:19,700
และฉันเดิมพันทุกอย่าง
ที่ฉันเห็นถนนเส้นนั้น

1080
00:57:19,800 --> 00:57:23,200
ตอนนี้เรารู้แล้วว่าอะไร
เขากำลังดูอยู่ว่าเป็นถนน

1081
00:57:23,300 --> 00:57:26,600
เมื่อฉันอยู่ที่นั่นฉันก็
ถ่ายรูป

1082
00:57:26,700 --> 00:57:29,000
ริคาร์โด้ พีนา: และฉันก็ตระหนักได้
จริงๆ แล้วเราทำได้

1083
00:57:29,100 --> 00:57:31,900
เห็นเส้นทางที่เรา
ใช้ตอนนี้จากตะวันออก

1084
00:57:32,000 --> 00:57:33,700
เพื่อเข้าถึงหุบเขาแห่งนี้

1085
00:57:33,800 --> 00:57:37,367
แต่นี่เป็นเรื่องที่น่าสนใจมาก
เพราะถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ก็ตาม

1086
00:57:37,467 --> 00:57:44,734
คำตอบที่ถูกต้องในนั้น
ช่วงเวลานั้นมีโอกาสมาก

1087
00:57:44,834 --> 00:57:46,500
ใน 1,000 ว่ามีถนน

1088
00:57:46,600 --> 00:57:48,333
พวกเขาอยู่ในก
สถานการณ์ที่ยากลำบากมาก

1089
00:57:48,433 --> 00:57:51,100
พวกเขามีแล้ว
ใช้ความพยายามอย่างมาก

1090
00:57:51,200 --> 00:57:53,100
เพื่อให้ได้สูงขนาดนั้น
บนภูเขา

1091
00:57:53,200 --> 00:57:56,467
และนันโด้ก็ยังมี
หวังว่าจะมองข้ามไป

1092
00:57:56,567 --> 00:57:59,233
บนยอดเขาเขา
กำลังจะไปดูหุบเขาสีเขียว

1093
00:57:59,333 --> 00:58:00,333
และทุกอย่าง

1094
00:58:04,633 --> 00:58:08,900
ตอนที่ฉันถูกดึงลงมา นันโดะ
จะบอกว่าไปกันต่อ

1095
00:58:09,000 --> 00:58:10,300
นันโด ปาร์ราโด: ฉันจะทำ
ปีนภูเขา

1096
00:58:10,400 --> 00:58:15,367
และฉันจะได้เห็นความรอด
อีกด้านหนึ่ง

1097
00:58:15,467 --> 00:58:18,033
และเมื่อเราปีนขึ้นไปนั้น
ภูเขาลูกแรก อะไรนะ

1098
00:58:18,133 --> 00:58:22,333
เราเห็นกับอีกคนหนึ่ง
ด้านข้างทำให้ฉันค้างจริงๆ

1099
00:58:32,000 --> 00:58:33,500
ฉันหายใจไม่ออก

1100
00:58:33,600 --> 00:58:34,834
ฉันไม่สามารถพูดได้

1101
00:58:34,934 --> 00:58:38,000
ฉันคิดไม่ออกเพราะว่า
สิ่งที่เราเห็นนั้นแย่มาก

1102
00:58:38,100 --> 00:58:42,567
และยังคงเป็นหุบเขาสีเขียวพวกเรา
เห็นภูเขาและหิมะปกคลุม

1103
00:58:42,667 --> 00:58:47,533
สูงสุด 360 องศารอบตัวเรา
ไปจนถึงขอบฟ้าที่อยู่รอบตัวเรา

1104
00:58:52,367 --> 00:58:57,967
นันโด ปาร์ราโด: และฉันก็รู้
ที่นั่นฉันตายไปแล้วจริงๆ

1105
00:58:58,066 --> 00:59:01,000
ฉันตัดสินใจเลือกทางแล้ว
ฉันกำลังจะตาย

1106
00:59:01,100 --> 00:59:04,100
มีอย่างแน่นอน
ไม่มีทางที่เราจะอยู่รอดได้

1107
00:59:04,200 --> 00:59:05,767
สิ่งที่เรากำลังดูอยู่

1108
00:59:05,867 --> 00:59:10,166
และฉันก็บอกโรเบิร์ตว่าดูสิ
ไม่มีทางที่เราจะกลับไปได้

1109
00:59:10,266 --> 00:59:12,333
วิธีเดียวเท่านั้น
ข้างหน้าจะตาย

1110
00:59:12,433 --> 00:59:14,500
แต่เราจะพยายามตาย

1111
00:59:14,600 --> 00:59:17,300
นันโด ปาร์ราโด: และคุณก็รู้
เขามองมาที่ฉันแล้วพูดว่า โอเค

1112
00:59:17,400 --> 00:59:18,934
เราได้ทำมากมาย
สิ่งต่าง ๆ เข้าด้วยกัน

1113
00:59:19,033 --> 00:59:20,600
เรามาทำกันอีกครั้ง

1114
00:59:20,700 --> 00:59:21,767
มาตายด้วยกัน

1115
00:59:41,600 --> 00:59:45,367
เมื่อทั้งสามคนตินติน
และนันโดและโรแบร์โตก็ได้

1116
00:59:45,467 --> 00:59:46,500
ขึ้นไปบนยอดเขา

1117
00:59:46,600 --> 00:59:49,233
และก็ไม่มี
หุบเขาสีเขียวของชิลี

1118
00:59:49,333 --> 00:59:51,667
ซึ่งควรจะเป็นเช่นนั้นเสมอมา
ที่ด้านข้างของภูเขา

1119
00:59:51,767 --> 00:59:52,867
พวกเขาเป็น--

1120
00:59:52,967 --> 00:59:53,900
เพียร์ส ราอูล อ่าน: มันคือ--
มันเป็นช่วงเวลาที่แย่มาก

1121
00:59:54,000 --> 00:59:54,900
และทางด้านจิตใจ

1122
00:59:55,000 --> 00:59:56,900
มันเป็นการโจมตีที่แย่มาก

1123
00:59:57,000 --> 00:59:59,533
และอีกครั้ง มันแสดงให้เห็น
ลักษณะพิเศษของ Nando

1124
00:59:59,633 --> 01:00:01,400
ของความยืดหยุ่นทางจิตวิทยา

1125
01:00:01,500 --> 01:00:04,200
นั่นแทนที่จะเป็น
ท้อแท้และหดหู่ใจ

1126
01:00:04,300 --> 01:00:06,200
และยอมแพ้ในความสิ้นหวัง
เขาแค่พูดถูก

1127
01:00:06,300 --> 01:00:07,633
เราจะไปกันต่อ

1128
01:00:07,734 --> 01:00:09,400
เราจะมุ่งหน้าต่อไปทางทิศตะวันตก

1129
01:00:09,500 --> 01:00:13,667
อย่างที่บอกยากขนาดนั้น
และแข็งแกร่งและท้าทาย

1130
01:00:13,767 --> 01:00:16,200
สถานการณ์สร้างตัวละคร

1131
01:00:16,300 --> 01:00:19,734
ED VIESTURS: ฉันคิดว่าพวกเขา
เปิดเผยตัวละครจริงๆ

1132
01:00:19,834 --> 01:00:21,500
เมื่อคุณถูกวาง
เข้าสู่สถานการณ์

1133
01:00:21,600 --> 01:00:27,233
สถานการณ์ที่สิ้นหวังทั้งหมด
สิ่งที่คุณเป็นและได้เรียนรู้

1134
01:00:27,333 --> 01:00:28,967
ออกมา

1135
01:00:29,066 --> 01:00:30,667
โรแบร์โตและฉัน
เราเข้ากันได้ดีมาก--

1136
01:00:30,767 --> 01:00:31,967
ด้วยกันเป็นอย่างดี

1137
01:00:32,066 --> 01:00:33,400
นันโด ปาร์ราโด: เรา
เป็นทีมที่ยอดเยี่ยม

1138
01:00:33,500 --> 01:00:35,100
และฉันบอกให้เธอดู

1139
01:00:35,200 --> 01:00:37,767
เราสามคน
เคลื่อนไหวช้ามาก

1140
01:00:37,867 --> 01:00:40,734
และเราพูดว่าอันโตนิโอ,
โปรดกลับไปให้เรา

1141
01:00:40,834 --> 01:00:41,934
อะไรก็ตามที่คุณมีอาหาร

1142
01:00:42,033 --> 01:00:43,667
เราสองคนจะก้าวไปข้างหน้า

1143
01:00:43,767 --> 01:00:47,333
และบอกคนที่จะ
ปีนขึ้นไปและเดินทางไปทางทิศตะวันตก

1144
01:00:55,266 --> 01:00:59,033
ตินตินเขาดีใจมาก
ด้วงกลับลงมาจากภูเขา

1145
01:00:59,133 --> 01:01:00,767
ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

1146
01:01:00,867 --> 01:01:03,367
เพราะอย่างน้อยพวกเขาก็
รู้สึกปลอดภัยบนเครื่องบินลำนั้น

1147
01:01:03,467 --> 01:01:05,200
ฉันหมายความว่าคุณรู้ว่าพวกเขา
รอดมาได้และจะ

1148
01:01:05,300 --> 01:01:08,300
เอาชีวิตรอดต่อไป

1149
01:01:08,400 --> 01:01:10,266
คาร์ลิโตส ปาเอซ: หลังจากตีสาม
วันเราก็เห็นสิ่งนั้นอย่างหนึ่ง

1150
01:01:10,367 --> 01:01:11,066
ลงมา

1151
01:01:11,166 --> 01:01:12,700
และเราก็ไปพบเขา

1152
01:01:12,800 --> 01:01:14,867
และนั่นก็คือตินติน

1153
01:01:14,967 --> 01:01:17,266
เมื่อเราไปถึงที่นั่นเขา
บอกเราแทนที่จะหา

1154
01:01:17,367 --> 01:01:21,066
หุบเขาอันเขียวขจีของชิลี
เห็นแล้วน่าสมเพชและท้อแท้

1155
01:01:21,166 --> 01:01:23,633
พาโนรามา

1156
01:01:23,734 --> 01:01:25,734
แต่นันโดและโรแบร์โต
ตัดสินใจแล้ว

1157
01:01:25,834 --> 01:01:29,066
เพื่อนำอาหารของทีม
และเสื้อผ้าเพิ่มเติมของเขา

1158
01:01:29,166 --> 01:01:31,600
และพวกเขาก็ส่งเขาไปที่
ลำตัวพร้อมข้อความ

1159
01:01:31,700 --> 01:01:34,300
ว่าทั้งสองคน
จะก้าวไปข้างหน้า

1160
01:01:34,400 --> 01:01:37,066
และพวกเขาก็ไม่หยุด
จนกว่าพวกเขาจะตาย

1161
01:01:41,033 --> 01:01:44,467
ริคาร์โด้ พีนา: เขาเห็นยอดเขาสองแห่ง
ซึ่งไม่มีหิมะอยู่ในนั้น

1162
01:01:44,567 --> 01:01:48,734
และเบื้องหลังยอดเขาเหล่านั้น
คุณจะไม่เห็นยอดเขาอีกต่อไป

1163
01:01:48,834 --> 01:01:51,433
และคุณเห็นความชื้น
ของมหาสมุทรแปซิฟิก

1164
01:01:51,533 --> 01:01:52,767
เมื่อคุณยืน
ที่นั่นแล้วคุณก็มองดู

1165
01:01:52,867 --> 01:01:58,200
ยอดเขาเหล่านั้นอยู่ไกลแค่ไหน
มันพามันกลับบ้านจริงๆ

1166
01:01:58,300 --> 01:02:00,433
ช่างสิ้นหวังจริงๆ
สถานการณ์ที่พวกเขาอยู่

1167
01:02:00,533 --> 01:02:03,200
ความต้องการของฉันที่จะออกไปคือ
ไม่เหมือนใครสำหรับฉันโดยสิ้นเชิง

1168
01:02:03,300 --> 01:02:06,467
เพราะจะมีก
เวลาที่เราไม่มีอีกแล้ว

1169
01:02:06,567 --> 01:02:09,667
ร่างกาย ยกเว้นร่างกาย
ของแม่และน้องสาวของฉัน

1170
01:02:09,767 --> 01:02:11,433
นันโด ปาร์ราโด: และ
ฉันจะไม่แม้แต่

1171
01:02:11,533 --> 01:02:14,100
ชอบที่จะคิดที่จะ
ไปถึงช่วงเวลานั้น

1172
01:02:14,200 --> 01:02:17,633
เมื่อเราจะต้องใช้งาน
ศพของพวกเขาเพื่อความอยู่รอด

1173
01:02:17,734 --> 01:02:20,667
ฉันต้องออกไปจากที่นั่น

1174
01:02:20,767 --> 01:02:22,467
และเราเริ่มต้น
ลงภูเขา

1175
01:02:22,567 --> 01:02:23,467
และนั่นมัน

1176
01:02:23,567 --> 01:02:26,700
มันเป็นผู้ชายสองคน
ตัดสินใจที่จะก้าวไปข้างหน้า

1177
01:02:26,800 --> 01:02:28,166
โรแบร์โต คาเนสซา: และฉัน
บอกว่าไปกันเถอะ

1178
01:02:28,266 --> 01:02:29,433
เรามาลืมเรื่องนี้กันเถอะ

1179
01:02:29,533 --> 01:02:34,367
และ--และฉันรู้ว่ามันคือ--
นี่เป็นวิธีที่ไม่หวนกลับ

1180
01:02:34,467 --> 01:02:37,467
แต่ทุกย่างก้าวก็คือก้าวหนึ่ง

1181
01:02:37,567 --> 01:02:41,166
แล้วถ้าเราได้ไป.
กลับไปที่-- ขึ้นเครื่องบิน

1182
01:02:41,266 --> 01:02:42,133
ไม่มีโอกาส

1183
01:02:46,066 --> 01:02:48,100
ริคาร์โด้ พีนา: ฉันอยากเห็น
สิ่งที่พวกเขาเผชิญอยู่

1184
01:02:48,200 --> 01:02:49,400
สิ่งที่พวกเขาได้ผ่านมา

1185
01:02:49,500 --> 01:02:50,533
ว่ามันท้าทายขนาดไหน

1186
01:02:50,633 --> 01:02:51,867
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับก
นักปีนเขาก็จะเป็นเช่นนั้น

1187
01:02:51,967 --> 01:02:54,600
เพราะฉันรู้สึกทึ่งกับมัน

1188
01:02:54,700 --> 01:02:59,133
RICARDO PENA: ดังนั้นในเดือนธันวาคม
พ.ศ. 2548 เราย้อนรอยเส้นทางหลบหนี

1189
01:02:59,233 --> 01:03:02,900
เราเลือกวันเดียวกันนั้น
ผู้รอดชีวิตจากไปแล้ว

1190
01:03:03,000 --> 01:03:05,633
เราอยากจะสัมผัสประสบการณ์
สภาพหิมะเดียวกัน สร้างใหม่

1191
01:03:05,734 --> 01:03:07,567
ให้มากที่สุด
ความท้าทาย

1192
01:03:07,667 --> 01:03:10,767
ที่พวกเขามีโดยปราศจาก
แน่นอน ฆ่าตัวตาย

1193
01:03:10,867 --> 01:03:12,367
เราก็เลยนำอุปกรณ์มา

1194
01:03:12,467 --> 01:03:14,400
เรามาเตรียมพร้อม

1195
01:03:14,500 --> 01:03:16,633
ริคาร์โด้ พีนา: แผนของเราคือการ
พยายามจะตั้งค่ายคล้ายๆกัน

1196
01:03:16,734 --> 01:03:19,133
ถึงสิ่งที่พวกเขาได้ทำไว้
อย่างใกล้ชิดที่สุด

1197
01:03:19,233 --> 01:03:22,233
แต่เมื่อเราอยู่
ความลาดชัน ความลาดชัน

1198
01:03:22,333 --> 01:03:24,834
หิมะถล่มได้ง่ายมาก
ความชันนั้นไปได้ทั้งหมด

1199
01:03:24,934 --> 01:03:26,633
คุณอาจจะล้มตายได้

1200
01:03:26,734 --> 01:03:29,667
แล้วเรา--ฉันไม่ชอบมัน

1201
01:03:29,767 --> 01:03:31,200
และฉันก็คิดว่า
สิ่งเดียวที่จะทำที่นี่

1202
01:03:31,300 --> 01:03:33,700
เพียงแค่ผลักดันและไปทั้งหมด
ไปสู่จุดสูงสุดในหนึ่งวัน

1203
01:03:33,800 --> 01:03:35,867
และเมื่อคุณถึงสันเขาแล้ว
คุณปลอดภัยเมื่ออยู่ในระดับความสูง

1204
01:03:35,967 --> 01:03:36,700
คุณปลอดภัยแล้ว

1205
01:03:36,800 --> 01:03:39,000
ไม่มีอะไรจะตกอยู่กับคุณ

1206
01:03:39,100 --> 01:03:40,200
และมันก็เป็นวันที่โหดร้าย

1207
01:03:40,300 --> 01:03:42,100
มันเป็นวันที่ยากลำบากจริงๆ

1208
01:03:42,200 --> 01:03:44,600
เรา--เรากดดันหนักมาก
และเราก็ขึ้นไปจนสุดทาง

1209
01:03:44,700 --> 01:03:48,367
โดยพื้นฐานแล้วครอบคลุมระยะทาง
ว่าโรเบิร์ตเข้ามาปกปิดในสาม

1210
01:03:48,467 --> 01:03:49,600
วัน

1211
01:03:49,700 --> 01:03:51,467
ริคาร์โด้ เปนา: มันเหนื่อยมาก

1212
01:03:51,567 --> 01:03:53,000
เมื่อคุณอยู่ใน
ภูเขา นั่นแหละ

1213
01:03:53,100 --> 01:03:56,900
ยากกว่ามากที่จะตัดสิน
ระยะทาง และขนาด

1214
01:03:57,000 --> 01:04:02,233
และหุบเขาที่พวกเขาปีนขึ้นไป
ลงไปนั้นยิ่งใหญ่มาก

1215
01:04:02,333 --> 01:04:05,166
มีรูปภาพจริงๆ นะ
ที่เราพาไปกับที่ที่คุณเห็น

1216
01:04:05,266 --> 01:04:06,767
จุดเล็กๆ เหล่านั้น

1217
01:04:06,867 --> 01:04:09,400
และมีเพียงสีดำเท่านั้น
จุดเล็กๆ ตรงนั้น

1218
01:04:09,500 --> 01:04:12,734
และมันคือมาริโอ้จริงๆ
ของสมาชิกคณะสำรวจของเรา

1219
01:04:12,834 --> 01:04:14,133
และเมื่อคุณเห็นแล้ว
ขุดเล็กน้อย

1220
01:04:14,233 --> 01:04:17,200
คุณตระหนักถึงขนาดของ
หุบเขาที่คุณกำลังดูอยู่

1221
01:04:17,300 --> 01:04:20,934
มันใหญ่มากมาก
ภูเขาอยู่รอบตัวคุณ

1222
01:04:21,033 --> 01:04:23,834
มันมากจริงๆ
ประสบการณ์อันต่ำต้อย

1223
01:04:23,934 --> 01:04:28,133
สิ่งที่ฉันจำได้เกี่ยวกับ
10 วันกับโรแบร์โต มัน--

1224
01:04:28,233 --> 01:04:32,767
มันเหมือนภาพเบลอ
อย่างต่อเนื่องและหนักหน่วง

1225
01:04:32,867 --> 01:04:33,900
ความพยายาม

1226
01:04:34,000 --> 01:04:35,100
นันโด ปาร์ราโด: มันใหญ่มาก

1227
01:04:35,200 --> 01:04:36,800
คุณรู้ไหมว่า
ภูเขามีขนาดใหญ่มาก

1228
01:04:36,900 --> 01:04:40,900
ที่มันดูเหมือนคุณ
อย่าก้าวหน้าเลย

1229
01:04:41,000 --> 01:04:43,333
คุณรู้และคุณคิด
โอเค ฉันจะไปถึงที่นั่น

1230
01:04:43,433 --> 01:04:46,166
ฉันจะไปถึงที่นั่นในสองหรือ
สามชั่วโมงหรือห้าชั่วโมง

1231
01:04:46,266 --> 01:04:48,300
แต่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น
คุณไม่เคยไปที่นั่น

1232
01:04:48,400 --> 01:04:49,667
คุณรู้.

1233
01:04:49,767 --> 01:04:54,967
ทางเดียวที่คุณจะก้าวไปข้างหน้า
ก็เพราะคุณไม่สามารถย้อนกลับไปได้

1234
01:04:55,066 --> 01:04:58,433
เอ็ด วิสเตอร์ส: นันโด และ
โรแบร์โตขณะที่พวกเขาเดินทางออกไป

1235
01:04:58,533 --> 01:05:03,600
แก่ผู้ลำบากมาเนิ่นนานทั้ง 10 คนนั้น
วันนั้นเป็นความสำเร็จที่น่าทึ่ง

1236
01:05:03,700 --> 01:05:06,633
และคุณต้องคิดอย่างแท้จริง
เกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมาน

1237
01:05:06,734 --> 01:05:07,433
ผ่าน.

1238
01:05:07,533 --> 01:05:08,834
พวกเขาไม่สามารถอธิบายเรื่องนั้นได้

1239
01:05:08,934 --> 01:05:12,066
ED VIESTURS: ฉันคิดว่าฉันมี
นึกถึงสิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญ

1240
01:05:12,166 --> 01:05:14,300
แต่ก็ยังค่อนข้าง
ความสำเร็จที่น่าทึ่ง

1241
01:05:14,400 --> 01:05:15,633
ริคาร์โด้ เปนา: I
คิดว่าเป็นโรแบร์โต้

1242
01:05:15,734 --> 01:05:19,166
ที่วางเท้าข้างหนึ่งลงดิน
และอีกเท้าหนึ่งบนหิมะ

1243
01:05:19,266 --> 01:05:21,033
นี่คือเส้น
ระหว่างชีวิตและความตาย

1244
01:05:21,133 --> 01:05:22,200
ฉันจะทำมัน.

1245
01:05:22,300 --> 01:05:24,266
ฉันจะไม่ตาย
ที่นั่นเหมือนคนอื่นๆ

1246
01:05:24,367 --> 01:05:25,500
ฉันจะมีชีวิตอยู่

1247
01:05:25,600 --> 01:05:28,934
แถวนั้นที่ไหน.
น้ำแข็งเสร็จแล้ว

1248
01:05:29,033 --> 01:05:32,800
สำหรับฉันคือเส้นแบ่งระหว่าง
ชีวิตและความตายเพื่อตัวฉันเอง

1249
01:05:32,900 --> 01:05:34,166
ใช่.

1250
01:05:34,266 --> 01:05:38,300
มันเหมือนกับการข้ามมาก
เส้นบาง ๆ กระโดดจากด้านหนึ่ง

1251
01:05:38,400 --> 01:05:39,367
ไปยังอีกอันหนึ่ง

1252
01:05:39,467 --> 01:05:41,500
เรามีความสุขมาก

1253
01:05:41,600 --> 01:05:44,200
ตอนนี้ว่าอุณหภูมิ
อุ่นขึ้นแต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว

1254
01:05:44,300 --> 01:05:46,467
ตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้
หนาวมากตอนนี้

1255
01:05:46,567 --> 01:05:50,633
พวกเขาไม่มี
การแช่เย็นสำหรับอาหารของพวกเขา

1256
01:05:50,734 --> 01:05:52,533
และอาหารก็เช่นกัน
เริ่มไปทางขวา

1257
01:05:52,633 --> 01:05:54,367
และนั่นคือปัญหาใหม่

1258
01:06:25,467 --> 01:06:26,867
โรแบร์โต คาเนสซา: The
วันรุ่งขึ้น เรา--มาก

1259
01:06:26,967 --> 01:06:28,900
มีความสุขมากที่ได้เห็น
สิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนแปลง

1260
01:06:29,000 --> 01:06:32,800
จากบรรยากาศปกติ
ของหินสีขาวราวกับหิมะ และ--

1261
01:06:32,900 --> 01:06:35,200
แล้วเราก็จะเริ่ม
ได้ยินเสียงน้ำนั่นคือ

1262
01:06:35,300 --> 01:06:37,800
หลั่งไหลออกมาและได้ยิน--

1263
01:06:37,900 --> 01:06:40,734
กำลังจะกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ

1264
01:06:40,834 --> 01:06:45,967
แล้วเราก็เห็นแม่น้ำสายนี้
เติบโตมาจากน้ำแข็ง

1265
01:06:46,066 --> 01:06:46,767
และฉันเห็น--

1266
01:06:46,867 --> 01:06:49,467
ฉันเห็นจุดสีเขียวตรงนั้น

1267
01:06:49,567 --> 01:06:52,300
นันโด ปาร์ราโด: I
เข้าใจชีวิต

1268
01:06:52,400 --> 01:06:55,500
ประการแรกเมื่อเราเห็นว่านั่น
มีอารยธรรมอยู่ที่นี่

1269
01:06:55,600 --> 01:06:57,633
คุณรู้ไหมเราเห็นวัว

1270
01:06:57,734 --> 01:07:00,700
มันเลยต้องเป็นก
มนุษย์อยู่ใกล้ๆ

1271
01:07:00,800 --> 01:07:03,734
ริคาร์โด้ พีนา: ฉันเข้าใจแล้วว่าทำอย่างไร
ที่สำคัญสำหรับพวกเขา

1272
01:07:03,834 --> 01:07:06,700
เราเริ่มเห็นพืช เราก็เริ่ม
มองเห็นดอกไม้น้อยๆ

1273
01:07:06,800 --> 01:07:07,934
ฉันหมายถึงสิ่งมีชีวิต

1274
01:07:08,033 --> 01:07:09,734
และคุณได้กลิ่นดอกไม้เหล่านี้

1275
01:07:09,834 --> 01:07:11,767
คุณไม่ได้กลิ่นอะไรเลย
เช่นนั้นในหลายๆ วัน

1276
01:07:11,867 --> 01:07:13,667
ริคาร์โด้ พีนา: และหญ้าเล็กๆ

1277
01:07:13,767 --> 01:07:15,133
คุณได้กลิ่นมัน
และมันก็เหมือนกับว่าว้าว

1278
01:07:15,233 --> 01:07:16,433
มันเป็นเพียง.

1279
01:07:16,533 --> 01:07:18,467
และพวกเขาพูดถึงการเริ่มต้น
เพื่อค้นหาสัญญาณแรกของพวกเขา

1280
01:07:18,567 --> 01:07:19,600
ของอารยธรรม

1281
01:07:19,700 --> 01:07:22,433
และพวกเขาก็มีขนาดใหญ่
การอภิปรายเกี่ยวกับสภาพอากาศ

1282
01:07:22,533 --> 01:07:24,834
ถ้ามีใครโยนมันออกไป
เครื่องบินหรืออะไรสักอย่าง

1283
01:07:24,934 --> 01:07:26,934
และไปที่พวกเขา

1284
01:07:27,033 --> 01:07:29,133
คุณไม่สามารถเปิด
หน้าต่างในเครื่องบิน

1285
01:07:29,233 --> 01:07:31,367
เห็นได้ชัดว่าไม่ได้
มาจากเครื่องบิน

1286
01:07:31,467 --> 01:07:34,367
แบบนี้ก็ได้
สัญญาณของมนุษย์--

1287
01:07:34,467 --> 01:07:35,600
มนุษย์อยู่ที่นี่

1288
01:07:35,700 --> 01:07:37,400
ฉันอยู่ในโรงแรมห้าดาว

1289
01:07:37,500 --> 01:07:38,200
ฉันมีน้ำ

1290
01:07:38,300 --> 01:07:39,500
ฉันมีหญ้าให้กิน

1291
01:07:39,600 --> 01:07:42,300
โรแบร์โต คาเนสซา: และฉันก็ตระหนักได้
กับอะไรง่ายๆ

1292
01:07:42,400 --> 01:07:46,900
เราต้องมีความสุขและเป็นอย่างไร
เรียกร้องมากกว่าสิ่งที่เรา

1293
01:07:47,000 --> 01:07:47,800
ความต้องการในชีวิต

1294
01:08:14,100 --> 01:08:19,233
ที่แม่นยำ
ขณะนั้นฉันรู้จริงๆ

1295
01:08:19,333 --> 01:08:21,333
ว่าฉันจะรอด

1296
01:08:21,433 --> 01:08:24,567
ฉันกำลังมองไปทาง
ตะวันตกและตะวันตก

1297
01:08:24,667 --> 01:08:27,633
มองไปทางทิศเหนือและ--

1298
01:08:27,734 --> 01:08:30,734
นันโด ปาร์ราโด: ดูสิ
นันโดะ ชายผู้ขี่ม้า

1299
01:08:30,834 --> 01:08:33,800
และฉันก็มองและ
ทันใดนั้นฉันก็เห็นเขา

1300
01:08:50,367 --> 01:08:51,533
เราเริ่มตะโกน

1301
01:08:51,633 --> 01:08:52,600
เราทั้งคู่

1302
01:08:52,700 --> 01:08:53,934
นันโด ปาร์ราโด: ใครสักคน
กำลังมองมาที่เรา

1303
01:08:54,033 --> 01:08:55,000
มันเป็นมนุษย์

1304
01:08:55,100 --> 01:08:56,367
เราไม่สามารถสื่อสารได้

1305
01:08:56,467 --> 01:08:58,667
แต่เขามองเราเพราะว่า.
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากจะเชื่อเลย

1306
01:08:58,767 --> 01:09:01,033
ว่ามีผู้ชายสองคนดังนั้น
สูงขึ้นไปบนภูเขา

1307
01:09:01,133 --> 01:09:03,066
ริคาร์โด้ พีนา: มันมาก
ยากที่จะสื่อสาร

1308
01:09:03,166 --> 01:09:07,600
ข้ามแม่น้ำสายนี้เพราะว่า
เสียงของแม่น้ำที่เชี่ยวกรากนี้

1309
01:09:07,700 --> 01:09:08,667
คุณไม่สามารถข้ามมันได้

1310
01:09:08,767 --> 01:09:10,633
ไม่มีทางเลย
และไม่มีคำถาม

1311
01:09:10,734 --> 01:09:12,033
ถ้าคุณลง
มันจะพาคุณไป

1312
01:09:12,133 --> 01:09:12,834
มันจะพาคุณลง

1313
01:09:12,934 --> 01:09:14,667
คุณจะจมน้ำ

1314
01:09:14,767 --> 01:09:17,367
นันโด ปาร์ราโด: ค่ำคืนนั้นมาถึง
และเราก็ลืมตาดูเขาเสีย

1315
01:09:17,467 --> 01:09:19,300
และเราก็ใช้เวลาทั้งหมดนั้น
คืนกับโรแบร์โต

1316
01:09:19,400 --> 01:09:23,300
ฉันจำได้ว่าพูดไปว่า โอเค
ดูสิ เราอยู่ใกล้อารยธรรมแล้ว

1317
01:09:23,400 --> 01:09:27,000
บางทีพรุ่งนี้
เราจะได้รับความช่วยเหลือคุณก็รู้

1318
01:09:27,100 --> 01:09:28,266
ฉันรู้สึกมีความสุขมากตอนนี้

1319
01:09:28,367 --> 01:09:29,066
คุณรู้สึกอย่างไร?

1320
01:09:29,166 --> 01:09:30,734
คุณรู้ไหมสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด

1321
01:09:30,834 --> 01:09:33,500
และเราต้องได้รับความช่วยเหลือ
จากคนอื่นๆ

1322
01:09:33,600 --> 01:09:37,734
นันโด ปาร์ราโด: และต่อไป
เช้าเวลาประมาณ 05:36 น. เรา

1323
01:09:37,834 --> 01:09:41,333
เห็นไฟเล็กๆ บนฝั่ง
ที่ริมแม่น้ำ

1324
01:09:41,433 --> 01:09:43,200
อีกด้านหนึ่งของแม่น้ำ

1325
01:09:43,300 --> 01:09:44,600
ฉันแข็งแกร่งกว่าน้ำ

1326
01:09:44,700 --> 01:09:46,066
ฉันก็เลยลงไป

1327
01:09:46,166 --> 01:09:48,367
เสียงของ
น้ำสูงมาก

1328
01:09:48,467 --> 01:09:50,667
ที่เราทำไม่ได้
เข้าใจซึ่งกันและกัน

1329
01:09:50,767 --> 01:09:55,100
และคนนี้ก็เก่งด้วย
ความฉลาดและสามัญสำนึก

1330
01:09:55,200 --> 01:09:58,333
เขาได้หินก้อนเล็กมาใส่
กระดาษแผ่นนั้นที่อยู่รอบๆ

1331
01:09:58,433 --> 01:10:02,467
ผูกไว้ด้วยเชือก ดินสอ
และโยนมันข้ามแม่น้ำ

1332
01:10:02,567 --> 01:10:07,233
และนั่นคือตอนที่ฉันเขียน
ข้อความนั้นคุณก็รู้

1333
01:10:07,333 --> 01:10:08,533
นันโด ปาร์ราโด: ฉันมาแล้ว
จากเครื่องบินนั่นเอง

1334
01:10:08,633 --> 01:10:10,266
ตกลงไปบนภูเขา

1335
01:10:10,367 --> 01:10:12,000
ฉันเป็นคนอุรุกวัย

1336
01:10:12,100 --> 01:10:14,266
เราได้รับ
เดินเป็นเวลา 10 วัน

1337
01:10:14,367 --> 01:10:16,967
มีเพื่อนขึ้นมาแล้ว
ที่นั่นใครได้รับบาดเจ็บ

1338
01:10:17,066 --> 01:10:20,467
ในเครื่องบินก็มี.
ยังมีผู้ได้รับบาดเจ็บ 14 ราย

1339
01:10:20,567 --> 01:10:22,100
เราต้องออกไป
จากที่นี่อย่างรวดเร็ว

1340
01:10:22,200 --> 01:10:24,233
และเราไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

1341
01:10:24,333 --> 01:10:25,900
นันโด ปาร์ราโด: เรา
ไม่มีอาหารเลย

1342
01:10:26,000 --> 01:10:27,266
เราอ่อนแอ.

1343
01:10:27,367 --> 01:10:29,233
คุณจะไปเมื่อไหร่
ที่จะมารับพวกเรา?

1344
01:10:29,333 --> 01:10:30,266
โปรด.

1345
01:10:30,367 --> 01:10:31,900
เราไม่สามารถเดินได้

1346
01:10:32,000 --> 01:10:33,400
เราอยู่ที่ไหน?

1347
01:10:33,500 --> 01:10:35,633
สำหรับฉันสิ่งที่สำคัญที่สุด
ส่วนหนึ่งเป็นประโยคสุดท้าย

1348
01:10:35,734 --> 01:10:36,600
เราอยู่ที่ไหน?

1349
01:10:36,700 --> 01:10:38,433
เราไม่มี
เบาะแสว่าเราอยู่ที่ไหน

1350
01:10:38,533 --> 01:10:41,266
เรารู้ว่าเราอยู่ใน
เทือกเขาแอนดีสในอเมริกาใต้

1351
01:10:41,367 --> 01:10:43,066
แต่นั่นเป็นของเรา
จุดอ้างอิง

1352
01:10:43,166 --> 01:10:43,967
เราอยู่ที่ไหน?

1353
01:10:51,600 --> 01:10:54,834
นันโด ปาร์ราโด: I
โยนมันกลับไปให้เขา

1354
01:10:54,934 --> 01:10:56,834
เขาอ่านมัน

1355
01:10:56,934 --> 01:10:58,233
เขามองมาที่ฉัน

1356
01:10:58,333 --> 01:10:59,467
มันอ่านอีกครั้ง

1357
01:10:59,567 --> 01:11:00,600
เขาบอกว่าโอเค

1358
01:11:00,700 --> 01:11:01,400
รอ.

1359
01:11:01,500 --> 01:11:03,300
รอ.

1360
01:11:03,400 --> 01:11:05,767
และเขาก็ขี่ม้าของเขา

1361
01:11:05,867 --> 01:11:09,600
แต่ก่อนที่เขาจะโยนฉันเล็กน้อย
ขนมปังและชีส

1362
01:11:09,700 --> 01:11:11,266
โดยที่ฉันนำโรแบร์โตมาด้วย

1363
01:11:21,600 --> 01:11:22,734
นันโด ปาร์ราโด: นั่นสิ
เขาใช้เวลา 10 ชั่วโมง

1364
01:11:22,834 --> 01:11:25,700
ขี่ม้าไป
อารยธรรมที่ใกล้ที่สุด

1365
01:11:25,800 --> 01:11:28,667
เมื่อเขาไปถึงที่นั่นเขาก็ได้
ทหารห้าหรือหกคน

1366
01:11:28,767 --> 01:11:32,266
บนหลังม้าจากกองทัพ
โพสต์แล้วเขาก็ปีนกลับ

1367
01:11:32,367 --> 01:11:35,734
นันโด ปาร์ราโด: และเมื่อพวกเขา
กลับมาเถอะพวกเรามีความสุขมาก

1368
01:11:35,834 --> 01:11:36,934
คุณรู้ไหม

1369
01:11:37,033 --> 01:11:40,000
คุณกำลังทิ้งความสยองขวัญไว้เบื้องหลัง

1370
01:11:40,100 --> 01:11:42,767
คุณกำลังทิ้งความตายไว้เบื้องหลัง

1371
01:11:42,867 --> 01:11:46,500
และคุณก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

1372
01:12:04,934 --> 01:12:09,033
นันโด ปาร์ราโด: และทันใดนั้น
ความเป็นจริงเริ่มเข้ามาโจมตีเรา

1373
01:12:09,133 --> 01:12:10,233
คุณรู้ไหม

1374
01:12:10,333 --> 01:12:16,166
เมื่อเราเห็นนักข่าวคนนั้น
และคนข่าวจาก--

1375
01:12:16,266 --> 01:12:19,433
เริ่มปรากฏให้เห็นจากที่ไหนสักแห่ง
อยู่กลางภูเขา

1376
01:12:59,367 --> 01:13:02,734
นันโดสูญเสียครอบครัวของเขา

1377
01:13:02,834 --> 01:13:04,567
โรแบร์โต คาเนสซา: และฉันก็คิดแบบนั้น
นี่เป็นการทำลายล้างมาก

1378
01:13:04,667 --> 01:13:05,467
สำหรับเขา

1379
01:13:08,600 --> 01:13:09,700
พวกเขาให้อาหารแก่เรา

1380
01:13:09,800 --> 01:13:12,433
พวกเขาให้ซุปอุ่น ๆ แก่เรา

1381
01:13:12,533 --> 01:13:14,100
ฉันจำเรื่องแบบนั้นได้

1382
01:13:14,200 --> 01:13:16,066
แล้วพวกเขาก็แสดง
พวกเขาลุกขึ้นแล้วพูดว่า

1383
01:13:16,166 --> 01:13:17,300
คนอื่นๆ อยู่ที่ไหน?

1384
01:13:17,400 --> 01:13:18,700
นันโด ปาร์ราโด: และ
ฉันวาดบนแผนที่

1385
01:13:18,800 --> 01:13:21,166
และพวกเขาบอกว่านั่นคืออาร์เจนตินา

1386
01:13:21,266 --> 01:13:22,300
แค่นั้นแหละ.

1387
01:13:22,400 --> 01:13:25,967
คุณไม่สามารถข้ามได้
เทือกเขาแอนดีสด้วยการเดินเท้า

1388
01:13:26,066 --> 01:13:28,433
และฉันก็บอกว่าดูสิฉันไม่ทำ
รู้ว่านั่นคืออาร์เจนตินาหรือไม่

1389
01:13:28,533 --> 01:13:30,467
แต่ฉันรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่นั่น

1390
01:13:30,567 --> 01:13:33,767
ระยะทางที่พวกเขาครอบคลุม
ซึ่งลำตัวจะสูญเสียไป

1391
01:13:33,867 --> 01:13:38,433
เทนนิสของฉันยาวประมาณ 37 ไมล์

1392
01:13:38,533 --> 01:13:41,633
ริคาร์โด้ เปนา: เรา
วัดมันด้วย GPS

1393
01:13:41,734 --> 01:13:44,166
ปัญหาเกี่ยวกับหมายเลขนั้น
ก็คือสิ่งเหล่านี้จริงๆ

1394
01:13:44,266 --> 01:13:46,600
ไมล์ยาว

1395
01:13:46,700 --> 01:13:50,033
สิ่งที่นันโดและโรแบร์โตทำ
ยังคงทำให้ฉันทึ่ง

1396
01:13:50,133 --> 01:13:53,633
ไม่มีอย่างแท้จริง
การฝึกอบรมไม่มีทักษะ

1397
01:13:53,734 --> 01:13:57,100
ไม่มีความรู้ในสิ่งที่พวกเขา
กำลังทำอยู่และไม่มีอุปกรณ์

1398
01:13:57,200 --> 01:13:58,867
ยังไงก็ตามพวกเขาก็รอดมาได้

1399
01:13:58,967 --> 01:14:02,166
ฉันต้องสอบใหม่
สู่การสำรวจ

1400
01:14:02,266 --> 01:14:05,233
ฉันคิดว่าเป็นเพียงก
ตัวอย่างที่สร้างแรงบันดาลใจจริงๆ

1401
01:14:05,333 --> 01:14:06,934
ของจิตวิญญาณมนุษย์
ของสิ่งที่มนุษย์

1402
01:14:07,033 --> 01:14:08,667
สามารถทำได้แบบสุดขั้ว
เงื่อนไขเมื่อมี

1403
01:14:08,767 --> 01:14:09,633
ความตั้งใจอันแรงกล้านั้น

1404
01:14:20,667 --> 01:14:23,200
เราได้ยินภาษาอุรุกวัย
เอกอัครราชทูตทางวิทยุ

1405
01:14:23,300 --> 01:14:26,300
ว่ามันเป็นทางการแล้ว
Canessa และ Parado มี

1406
01:14:26,400 --> 01:14:27,467
ปรากฏตัวขึ้น

1407
01:14:27,567 --> 01:14:29,367
ลองจินตนาการถึงช่วงเวลานั้น

1408
01:14:29,467 --> 01:14:33,500
ได้ยินว่าเป็นอย่างไร.
ชื่อ Parrado และ Canessa?

1409
01:14:33,600 --> 01:14:34,900
คาร์ลิโตส ปาเอซ: เพราะว่า
ที่จะได้ยินชื่อเหล่านี้

1410
01:14:35,000 --> 01:14:38,567
เรื่องราวของเราจบลงแล้ว
สิ้นสุดความเจ็บปวดของเรา

1411
01:14:38,667 --> 01:14:40,533
การสิ้นสุดการต่อสู้ของเรา

1412
01:14:40,633 --> 01:14:43,333
มันเป็นจุดเริ่มต้น
ของเสรีภาพของเรา

1413
01:14:43,433 --> 01:14:45,900
นั่นคือสิ่งที่เราต่อสู้เพื่อ

1414
01:14:46,000 --> 01:14:48,300
ลองนึกภาพว่ามันเป็นอย่างไร

1415
01:14:48,400 --> 01:14:50,800
เราก็เหมือนคนบ้า
ผู้ชายที่อยู่รอบวิทยุ

1416
01:14:50,900 --> 01:14:54,033
มันยังคงทำให้ฉันขนลุก
แค่คิดเกี่ยวกับมันวันนี้

1417
01:14:54,133 --> 01:14:57,900
หลายร้อยครั้ง
และ 37 ปีหลังจากนั้น

1418
01:14:58,000 --> 01:15:03,767
มันเกิดขึ้นแล้ว
ทำให้ฉันมีอารมณ์

1419
01:15:03,867 --> 01:15:06,333
นันโด ปาร์ราโด: และนั่นคือเมื่อนั้น
พวกเขาเรียกเฮลิคอปเตอร์

1420
01:15:06,433 --> 01:15:08,667
และเมื่อมีเฮลิคอปเตอร์
มาถึงก็เกิดเรื่องเดียวกัน

1421
01:15:08,767 --> 01:15:09,867
พวกเค้าเป็นอะไรกัน?

1422
01:15:09,967 --> 01:15:12,867
และฉันก็วาดครึ่งวงกลม

1423
01:15:12,967 --> 01:15:15,100
และนักบินก็มองมาที่ฉัน
และพูดว่า ดูสิ ฉันจะไม่มีวัน

1424
01:15:15,200 --> 01:15:15,900
ค้นหาพวกเขา

1425
01:15:16,000 --> 01:15:18,266
คุณต้องมากับเรา

1426
01:15:18,367 --> 01:15:21,166
ดังนั้นมันจึงเอาฉันใส่
ฉันอยู่บนเฮลิคอปเตอร์

1427
01:15:21,266 --> 01:15:25,400
รัดฉันด้วยเข็มขัดนิรภัย
หูฟัง และไมโครโฟน

1428
01:15:25,500 --> 01:15:26,367
และเราก็ออกเดินทาง

1429
01:15:30,033 --> 01:15:31,367
นันโด ปาร์ราโด: The
นักบินบอกฉันต่อไป

1430
01:15:31,467 --> 01:15:32,500
ฉันไม่มีพลังเพียงพอ

1431
01:15:32,600 --> 01:15:35,033
ฉันสูงเกินไปสำหรับสิ่งนี้
ประเภทของเฮลิคอปเตอร์

1432
01:15:35,133 --> 01:15:36,166
คุณแน่ใจเหรอ?

1433
01:15:36,266 --> 01:15:37,400
แน่ใจเหรอว่าไม่หาย?

1434
01:15:37,500 --> 01:15:38,200
ไม่ ฉันไม่หลงทาง

1435
01:15:38,300 --> 01:15:39,467
ฉันรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน

1436
01:15:39,567 --> 01:15:42,166
ฉันจำเฮลิคอปเตอร์ได้
สั่นและลูกแก้ว

1437
01:15:42,266 --> 01:15:44,166
จากการสั่นสะเทือนด้านหน้า

1438
01:15:44,266 --> 01:15:46,233
ดูเหมือนว่ามันจะเป็น
ออกมาจากด้านหลัง

1439
01:15:46,333 --> 01:15:47,834
นันโด ปาร์ราโด: นั่นแหละ
เครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์

1440
01:15:47,934 --> 01:15:50,400
ทรงมีกำลังเต็มกำลัง

1441
01:15:50,500 --> 01:15:53,166
และในที่สุดเราก็ข้ามมา
ขึ้นไปบนภูเขา

1442
01:15:53,266 --> 01:15:56,400
แล้วนักบินก็ขว้าง.
เฮลิคอปเตอร์ลงมาแล้วพูดว่า ดูสิ

1443
01:15:56,500 --> 01:15:57,200
มันอยู่ที่นั่น

1444
01:15:57,300 --> 01:15:58,166
มันอยู่ที่นั่น

1445
01:15:58,266 --> 01:16:00,433
และลำตัว
เป็นสีขาวและขาว

1446
01:16:00,533 --> 01:16:03,333
ดังนั้นจนกว่าเราจะเป็น
ห่างออกไปประมาณ 300 หลา

1447
01:16:03,433 --> 01:16:06,166
เขาไม่สามารถมองเห็นได้

1448
01:16:06,266 --> 01:16:07,000
ฉันเห็น.

1449
01:16:07,100 --> 01:16:07,900
ฉันเห็น.

1450
01:17:06,467 --> 01:17:09,433
นันโด ปาร์ราโด: เพื่อนของฉันสองคน
กระโดดขึ้นเฮลิคอปเตอร์

1451
01:17:09,533 --> 01:17:13,700
และฉันก็คว้าตัวแดเนียลไว้
อันที่สามด้วยมือของฉัน

1452
01:17:13,800 --> 01:17:15,867
และนักบินก็บินขึ้น

1453
01:17:15,967 --> 01:17:16,700
เรามีกี่อัน?

1454
01:17:16,800 --> 01:17:18,867
และฉันก็บอกว่าสาม, สาม

1455
01:17:18,967 --> 01:17:20,033
ฉันบอกว่าปิดประตู

1456
01:17:20,133 --> 01:17:20,967
ปิดประตู

1457
01:17:21,066 --> 01:17:22,367
ฉันจึงไปที่นั่น
ปิดประตู

1458
01:17:22,467 --> 01:17:23,834
ปิดประตูอีกบานแล้ว

1459
01:17:23,934 --> 01:17:26,533
ฉันบอกว่าให้ฉันพักหน่อยเถอะ

1460
01:17:26,633 --> 01:17:30,700
นันโด ปาร์ราโด: และนี่
เพื่อนของฉันกอดฉัน

1461
01:17:30,800 --> 01:17:32,533
และพวกเขากำลังร้องไห้
และตะโกนดีใจมาก

1462
01:17:32,633 --> 01:17:34,233
คุณรู้ไหมฉันจำได้
รอยยิ้มเหล่านั้น

1463
01:17:34,333 --> 01:17:35,500
ใหญ่มาก

1464
01:17:35,600 --> 01:17:39,400
และก็มีก
ช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยม คุณรู้ไหม

1465
01:17:50,767 --> 01:17:53,934
พ่อของฉันโทรมา
ฉันและเขากำลังร้องไห้

1466
01:17:54,033 --> 01:17:58,900
และเขาบอกว่านันโด้เป็น
ยังมีชีวิตอยู่ นันโดะยังมีชีวิตอยู่

1467
01:17:59,000 --> 01:18:02,867
เขานั่งอยู่ใน
เตียงของฉันและกอดฉัน

1468
01:18:02,967 --> 01:18:05,533
ที่นั่นพ่อของฉันร้องไห้

1469
01:18:05,633 --> 01:18:08,200
และเขาก็กำลังบอกว่า
คุณพูดถูก

1470
01:18:08,300 --> 01:18:10,133
เขายังมีชีวิตอยู่

1471
01:18:10,233 --> 01:18:13,233
นั่นสินะ-- นั่นคือวิธีที่ฉัน
รู้ว่าโรแบร์โตและนันโด้

1472
01:18:13,333 --> 01:18:15,600
ได้ปรากฏตัวขึ้น

1473
01:18:15,700 --> 01:18:17,533
พวกเขากำลังถามเข้ามา
อุรุกวัยต้องยอมแพ้

1474
01:18:17,633 --> 01:18:19,066
รายชื่อผู้รอดชีวิต

1475
01:18:19,166 --> 01:18:20,734
คาร์ลอส ปาเอซ: ถ้าเป็นเช่นนั้น
สำหรับอุรุกวัยแล้วฉัน

1476
01:18:20,834 --> 01:18:22,133
สามารถมอบให้ประเทศได้

1477
01:18:22,233 --> 01:18:24,700
แล้วฉันก็ไปเปิดโปง
ชื่อของเด็กผู้ชาย

1478
01:18:24,800 --> 01:18:29,300
และฉันก็เริ่มเฟอร์นันโด
ปาร์ราโด, อันโตนิโอ วิเซนติเน.

1479
01:18:33,533 --> 01:18:35,633
จนกระทั่งมาถึง.
ชื่อลูกชายของฉัน

1480
01:18:39,834 --> 01:18:42,600
และเห็นได้ชัดว่าฉันมี
ที่จะถือโทรศัพท์ลงเพราะว่า

1481
01:18:42,700 --> 01:18:45,433
ของพลังทั้งหมดนั้น
ชื่อและความประหลาดใจ

1482
01:18:45,533 --> 01:18:49,734
ในความรู้สึกมหัศจรรย์ของ
เมื่อรู้ว่าลูกชายของฉันยังมีชีวิตอยู่

1483
01:18:49,834 --> 01:18:55,033
ฉันไปที่ประตู
ของโรงพยาบาลเก่าแห่งนี้

1484
01:18:55,133 --> 01:18:58,266
และฉันก็ตะโกน
ที่ฉันอยากจะเข้าไป

1485
01:18:58,367 --> 01:19:00,633
ไม่มีใครสามารถหยุดฉันได้

1486
01:19:00,734 --> 01:19:05,333
และเขาก็ผอมมาก
แต่สวยงามมาก

1487
01:19:05,433 --> 01:19:07,533
และเขาก็ถือของฉัน
พ่อและอ้อมแขนของเขา

1488
01:19:07,633 --> 01:19:09,433
และเขาก็ดึงเขา
ออกจากพื้น

1489
01:19:09,533 --> 01:19:10,333
เขาแข็งแกร่ง

1490
01:19:20,066 --> 01:19:21,934
นันโด ปาร์ราโด: ผู้คน
ถามฉันในขณะนั้น

1491
01:19:22,033 --> 01:19:24,834
คุณรู้สึกผิดไหม
เพราะคุณยังมีชีวิตอยู่?

1492
01:19:24,934 --> 01:19:27,233
ฉันมักจะบอกว่าเรา
เฉลิมฉลองชีวิต

1493
01:19:27,333 --> 01:19:28,800
คุณรู้ไหมเราไม่ได้
มีความผิดใดๆ

1494
01:19:28,900 --> 01:19:29,600
อะไร

1495
01:19:29,700 --> 01:19:30,800
มีความผิดแบบไหน?

1496
01:19:42,734 --> 01:19:44,333
10 สัปดาห์ที่แล้ว เครื่องบินลำหนึ่ง
บนเรือจำนวน 45 คน

1497
01:19:44,433 --> 01:19:45,867
สมาชิกส่วนใหญ่ของ
ทีมรักบี้จากอุรุกวัย

1498
01:19:45,967 --> 01:19:48,133
ชนบนเที่ยวบิน
จากมอนเตวิเดโอ อุรุกวัย

1499
01:19:48,233 --> 01:19:49,367
ถึงซานติอาโก ประเทศชิลี

1500
01:19:49,467 --> 01:19:50,400
นักข่าว: มีการค้นหา

1501
01:19:50,500 --> 01:19:52,500
แต่มันถูกทิ้งร้าง
หลายสัปดาห์ก่อน

1502
01:19:52,600 --> 01:19:54,734
ภูเขาเหล่านั้นเป็น
สุสานสำหรับเครื่องบิน

1503
01:19:54,834 --> 01:19:56,433
ที่นั่นมีความสูงถึง 18,000 ฟุต

1504
01:19:56,533 --> 01:19:59,166
เย็นยะเยือกและต่อเนื่อง
หิมะทำให้มองเห็นได้

1505
01:19:59,266 --> 01:20:00,800
มีเพียงประมาณศูนย์

1506
01:20:00,900 --> 01:20:03,633
และทุกคนที่อยู่บนเรือ
ถูกมอบให้ตาย

1507
01:20:03,734 --> 01:20:06,066
และแล้ววันนี้.
เหลือเชื่อเกิดขึ้น

1508
01:20:06,166 --> 01:20:08,500
สองคนหิวโหย
ผู้รอดชีวิตที่เหนื่อยล้า

1509
01:20:08,600 --> 01:20:12,033
จะเดินป่าเป็นเวลา 10 วัน
หนทางสู่อารยธรรม

1510
01:20:20,400 --> 01:20:25,133
ฉันคิดว่ายิ่งใหญ่ที่สุด
จิตแพทย์ในโลก

1511
01:20:25,233 --> 01:20:30,066
คงไม่มีวันหาคำตอบได้
พฤติกรรมของมนุษย์ตรงนั้น

1512
01:20:30,166 --> 01:20:31,500
ฉันจะได้ทำ
สิ่งเดียวกันเหรอ?

1513
01:20:31,600 --> 01:20:33,633
ฉันคิดว่าฉันหมายถึงเมื่อไหร่
มันออกมาในอเมริกา

1514
01:20:33,734 --> 01:20:36,900
ทุกคนในนิวยอร์กต่างก็พูดว่า
ฉันจะประพฤติตัวอย่างไรถ้าฉันทำ

1515
01:20:37,000 --> 01:20:38,867
อยู่ในสถานการณ์นั้นเหรอ?

1516
01:20:38,967 --> 01:20:41,800
ในประเทศสเปน เช่น
ข่าวประชาสัมพันธ์ครั้งแรก

1517
01:20:41,900 --> 01:20:45,967
มีชื่อเรื่องเช่น
คนกินเนื้อคนกลับมาแล้ว

1518
01:20:46,066 --> 01:20:48,133
นันโด ปาร์ราโด: เรารอดมาได้แล้ว
บนเนื้อของเพื่อนของเรา

1519
01:20:48,233 --> 01:20:52,200
และเราไม่อยากทำร้ายใคร
ความรู้สึกจากครอบครัว

1520
01:20:52,300 --> 01:20:54,367
ซึ่งเป็นครอบครัวของเรา

1521
01:20:54,467 --> 01:20:57,967
เพียร์ส ราอูล อ่าน: สิ่งเหล่านี้
ผู้รอดชีวิตอย่างน่าสยดสยองที่สุด

1522
01:20:58,066 --> 01:21:01,033
เงื่อนไขไม่ได้
กลายเป็นคนป่าเถื่อน

1523
01:21:01,133 --> 01:21:03,133
พวกเขาสนับสนุนซึ่งกันและกัน

1524
01:21:03,233 --> 01:21:06,066
พวกเขารักษาศรัทธาในพระเจ้า

1525
01:21:06,166 --> 01:21:09,700
และพระเจ้าจะ--จะ
นำบางส่วนออกจากมัน

1526
01:21:09,800 --> 01:21:11,266
ฉันคิดว่ามันช่วยได้
พวกเขามหาศาล

1527
01:21:11,367 --> 01:21:14,867
ว่าตอนที่พวกเขาอยู่ในประเทศชิลี
ยังอยู่ในชิลีและอยู่ในโรงพยาบาล

1528
01:21:14,967 --> 01:21:18,500
ได้รับการดูแล ก
พระภิกษุเข้ามาแล้วกล่าวว่า

1529
01:21:18,600 --> 01:21:20,033
คุณทำสิ่งที่ถูกต้อง

1530
01:21:20,133 --> 01:21:21,500
และนั่นก็คือคาทอลิก
โบสถ์ทันที

1531
01:21:21,600 --> 01:21:24,100
กล่าวว่าพวกเขาทำสิ่งที่ถูกต้อง

1532
01:21:24,200 --> 01:21:26,467
ผู้รอดชีวิตก็มี
ตัดสินใจ ณ จุดนี้

1533
01:21:26,567 --> 01:21:28,233
ที่พวกเขาต้องการ
หนังสือที่จะเขียน

1534
01:21:28,333 --> 01:21:32,133
และพวกเขาก็ก่อตั้งก
คณะกรรมการที่จะเลือก

1535
01:21:32,233 --> 01:21:33,667
ผู้จัดพิมพ์และผู้แต่ง

1536
01:21:33,767 --> 01:21:38,467
พวกเขากลัวอะไรมาก
จะเป็นหนังสือประเภทหนึ่งที่จะเขียน

1537
01:21:38,567 --> 01:21:39,900
เพียร์ส ราอูล อ่าน:
ความจริงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

1538
01:21:40,000 --> 01:21:42,433
แสดงให้เห็นว่ามีบ้าง
ของผู้รอดชีวิต

1539
01:21:42,533 --> 01:21:44,567
เคยแสดงใน
ลักษณะที่กล้าหาญ

1540
01:21:44,667 --> 01:21:47,100
และอื่นๆใน
ท่าทางกล้าหาญน้อยลง

1541
01:21:47,200 --> 01:21:49,967
เพียร์ส ราอูล อ่าน: แต่ฉันรู้สึกอย่างนั้น
ไม่มีประเด็นในการเขียน

1542
01:21:50,066 --> 01:21:52,433
หนังสือเว้นแต่คุณจะเป็น
จะไปบอกความจริง

1543
01:21:52,533 --> 01:21:54,200
รูปที่ไม่มี.
มันก่อตัวขึ้น

1544
01:21:54,300 --> 01:21:56,700
ในหนังสือเช่น
บางอย่างไม่พิเศษ

1545
01:21:56,800 --> 01:22:00,600
และในที่สุดบุคคลนั้น
ผู้ทรงช่วยพวกเขาไว้ทั้งหมดก็มา

1546
01:22:00,700 --> 01:22:01,800
จากตัวละครอื่นๆ

1547
01:22:01,900 --> 01:22:03,600
มันไม่ได้มา
จากนันโด้เอง

1548
01:22:03,700 --> 01:22:04,934
โรแบร์โต คาเนสซา:
มันแปลกมาก

1549
01:22:05,033 --> 01:22:09,000
เพราะเราออกมาจาก
ภูเขาที่มีความฝันเดียวกัน

1550
01:22:09,100 --> 01:22:11,700
ฉันมีบ้านของฉันของฉัน
ครอบครัวทุกสิ่งทุกอย่าง

1551
01:22:11,800 --> 01:22:15,834
และเขาอยู่ที่ไหน
ไปบ้านของเขา

1552
01:22:15,934 --> 01:22:19,500
รูปภาพของเขาอยู่ที่
เตาผิงกับสมาชิกคนนั้น

1553
01:22:19,600 --> 01:22:21,400
ของครอบครัวของเขา

1554
01:22:21,500 --> 01:22:23,767
นันโด ปาร์ราโด: พ่อของฉัน
เป็นคนจริงจังมาก

1555
01:22:23,867 --> 01:22:25,667
บอกว่าเขาจะไม่กลับมา

1556
01:22:25,767 --> 01:22:27,900
เขาจึงแจกไป
เสื้อผ้าของฉันให้กับผู้คน

1557
01:22:28,000 --> 01:22:30,800
และเขาขายมอเตอร์ไซค์ของฉัน

1558
01:22:30,900 --> 01:22:35,934
และเขาก็เข้าไปมาก
สภาพจิตใจที่ยากลำบาก

1559
01:22:36,033 --> 01:22:39,900
เขารักแม่ของฉัน
และน้องสาวของฉันมาก--

1560
01:22:40,000 --> 01:22:41,300
มาก.

1561
01:22:41,400 --> 01:22:45,233
เขาร้องไห้ให้พวกเขา
จุดจบของชีวิตของเขา

1562
01:22:45,333 --> 01:22:48,233
โรแบร์โต คาเนสซา: นันโดพยายามแล้ว
เพื่อทำตามความฝันตามปกติ

1563
01:22:48,333 --> 01:22:49,133
ของชายหนุ่มคนหนึ่ง

1564
01:22:49,233 --> 01:22:53,200
และที่นี่เขาก็หลงทางไปหมดแล้ว

1565
01:22:53,300 --> 01:22:56,033
เขา--เขาไม่รู้
จะทำอย่างไรจะไปที่ไหน

1566
01:22:56,133 --> 01:23:00,233
เลยไม่รู้ว่าเขาหรือเปล่า
รุนแรงขึ้นเมื่อเขาออกไป

1567
01:23:00,333 --> 01:23:06,400
ของภูเขาหรือเมื่อพระองค์
อยู่บนภูเขาที่นั่น

1568
01:23:06,500 --> 01:23:09,266
เทือกเขาแอนดีสสร้างเขาขึ้นมา
แข็งแกร่งขึ้นเพราะเขา

1569
01:23:09,367 --> 01:23:12,000
สูญเสียแม่และน้องสาวของเขาไป

1570
01:23:12,100 --> 01:23:15,300
และต่อมาหลังจากนั้น
เขาพูดต่อ

1571
01:23:15,400 --> 01:23:18,233
ด้วยความอัศจรรย์ใจเช่นนี้
พลังแห่งเจตจำนง

1572
01:23:18,333 --> 01:23:25,200
นั่นทำไม่ได้จริงๆ
แสดงออกหรือเข้าใจได้

1573
01:23:25,300 --> 01:23:27,367
นันโด ปาร์ราโด: ตอนที่ฉันกลับมา
จากเทือกเขาแอนดีส ฉันบอกว่าดูสิ

1574
01:23:27,467 --> 01:23:30,133
สิ่งที่สำคัญที่สุด
ในชีวิตของคุณก่อนหน้านั้นเหรอ?

1575
01:23:30,233 --> 01:23:31,934
ก่อนขึ้นเครื่องบิน
พังนะพ่อของฉัน

1576
01:23:32,033 --> 01:23:35,300
เป็นประธานาธิบดีของประเทศอุรุกวัย
สมาคมนักแข่งรถ.

1577
01:23:35,400 --> 01:23:38,166
เขาจึงพาฉันไปแข่ง
ตั้งแต่ฉันยังเด็กมาก

1578
01:23:38,266 --> 01:23:41,100
นันโด ปาร์ราโด: ฉันก็เลยรัก
เสียงรถยนต์, การแข่งรถ

1579
01:23:41,200 --> 01:23:42,266
และฉันก็อยากจะลงแข่ง

1580
01:23:42,367 --> 01:23:44,734
ดังนั้นฉันจึงเริ่มแข่ง
เพราะฉันคิดว่า

1581
01:23:44,834 --> 01:23:45,934
มันสำคัญสำหรับฉัน

1582
01:23:46,033 --> 01:23:48,667
มันไม่เกี่ยวอะไรด้วย
อันตรายด้วยความหวาดกลัว

1583
01:23:48,767 --> 01:23:49,867
ไม่

1584
01:23:49,967 --> 01:23:56,567
มันเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ฉัน
รู้สึกว่าควรทำในชีวิต

1585
01:23:56,667 --> 01:23:59,700
ฉันรู้ว่าฉันกำลังเผชิญหน้า
อาจมีอันตรายบางอย่างในวันนี้

1586
01:23:59,800 --> 01:24:04,367
แต่ฉันไม่มองย้อนกลับไปและ
บอกว่าฉันกลัวมาก

1587
01:24:04,467 --> 01:24:06,567
ฉันอยากมีความกลัวอีกต่อไป

1588
01:24:06,667 --> 01:24:09,367
เหตุผลหลักในตัวฉัน
ความตั้งใจที่จะออกไปจากที่นั่น

1589
01:24:09,467 --> 01:24:14,000
คือการได้ไปพบครอบครัวของฉัน
และพ่อของฉันอีกครั้ง

1590
01:24:14,100 --> 01:24:17,333
ฉันคิดว่าการตั้งชื่อ
ภูเขาที่สูงที่สุดที่เราปีนขึ้นไป

1591
01:24:17,433 --> 01:24:22,033
ตามชื่อของเขาฉันเป็น
เป็นของขวัญสำหรับเขา

1592
01:24:22,133 --> 01:24:25,000
แม้ว่าเขาจะไปแล้วก็ตาม
ผ่านเหตุการณ์อันน่าเศร้านี้

1593
01:24:25,100 --> 01:24:27,300
และสูญเสียแม่ไป
และน้องสาวของเขา

1594
01:24:27,400 --> 01:24:30,033
คุณรู้ไหม เขาตัดสินใจแล้ว
แทนที่จะเสียใจ

1595
01:24:30,133 --> 01:24:33,734
และปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์
ทำไมไม่มีความสุขในชีวิตล่ะ?

1596
01:24:33,834 --> 01:24:36,834
ทำไมไม่มีความสุขในความเป็นจริง
ว่าฉันรอดมาได้เหรอ?

1597
01:24:36,934 --> 01:24:39,000
ED VIESTURS: และถ้ามีอะไรผม
คิดว่าเขาเตะมันขึ้นไปอีกขั้น

1598
01:24:39,100 --> 01:24:41,967
และบอกว่าฉันจะไป
ข้อดีของชีวิตนี้ที่ฉันมี

1599
01:24:42,066 --> 01:24:45,867
และทำสิ่งที่ฉันรักมากกว่า
กว่าไม่ทำอะไรเลย

1600
01:24:45,967 --> 01:24:49,867
และผ่านทางรถยนต์ฉัน
ได้พบสาวสวยคนหนึ่ง

1601
01:24:49,967 --> 01:24:51,400
นันโด ปาร์ราโด: ฉันแต่งงานกับเธอ

1602
01:24:51,500 --> 01:24:53,467
เราแต่งงานกันแล้ว
มานานกว่า 30 ปี

1603
01:24:53,567 --> 01:24:59,667
ฉันจึงอวยพรทันทีที่ฉัน
ตัดสินใจว่าฉันต้องแข่งรถ

1604
01:24:59,767 --> 01:25:03,200
สองปีที่แล้วเราทุกคนไป
ไปยังจุดเกิดเหตุด้วยกัน

1605
01:25:03,300 --> 01:25:06,367
เวโรนิค ปาร์ราโด: มันเป็นอย่างนั้น
เป็นประสบการณ์ที่เหลือเชื่อ

1606
01:25:06,467 --> 01:25:08,734
และฉันก็คิดอย่างนั้น
ในแง่หนึ่งก็คือมัน

1607
01:25:08,834 --> 01:25:12,967
เป็นช่องทางให้เขาได้แสดงตน
ลูกสาวที่พวกเขาเกิด

1608
01:25:13,066 --> 01:25:18,133
เพราะถ้านันโด้ไม่เดิน
ออกไปไม่ได้ทำสิ่งที่เขาทำ

1609
01:25:18,233 --> 01:25:20,300
พวกเขาคงไม่ได้เกิดมา

1610
01:25:20,400 --> 01:25:22,100
มันจึงเป็นหนทาง
การแสดงให้พวกเขาเห็น

1611
01:25:22,200 --> 01:25:25,800
จุดเริ่มต้นของชีวิตของพวกเขา

1612
01:25:25,900 --> 01:25:29,166
นันโด ปาร์ราโด: ถ้าฉันรักษาสมดุล
ฉันมีชีวิตที่ยอดเยี่ยม

1613
01:25:29,266 --> 01:25:31,100
ฉันมีครอบครัวที่ยอดเยี่ยม

1614
01:25:31,200 --> 01:25:36,400
และฉันกำลังทำสิ่งที่ฉันรัก
ซึ่งเป็นที่น่าชื่นชม

1615
01:25:36,500 --> 01:25:41,300
ความจริงที่น่าอัศจรรย์ของ
มีชีวิตอยู่ทุกวัน

1616
01:25:41,400 --> 01:25:42,333
ทุกลมหายใจ

1617
01:25:46,800 --> 01:25:50,333
นันโด ปาร์ราโด: เรากลับไปแล้ว
ชิลีกับโรแบร์โตและกุสตาโว

1618
01:25:50,433 --> 01:25:51,433
และครอบครัวของเรา

1619
01:25:51,533 --> 01:25:55,066
และเรากำลังขับรถอยู่
ผ่านถนนลูกรังเหล่านี้

1620
01:25:55,166 --> 01:25:56,800
ปีนภูเขา

1621
01:25:56,900 --> 01:26:00,867
และทันใดนั้น เราก็-- เราเห็น
ผู้ชายบนหลังม้ากำลังลงมา

1622
01:26:00,967 --> 01:26:01,900
ภูเขา

1623
01:26:02,000 --> 01:26:05,133
ไม่มีใครอยู่เคียงข้าง
ของถนนสายเล็กสายนี้

1624
01:26:05,233 --> 01:26:06,734
และเราก็ขับรถผ่านเขาไป

1625
01:26:06,834 --> 01:26:07,934
และมันคือเซอร์จิโอ

1626
01:26:08,033 --> 01:26:09,400
นันโด ปาร์ราโด: เรา
จำเขาได้

1627
01:26:09,500 --> 01:26:11,000
เราก็เลยหยุดรถ

1628
01:26:11,100 --> 01:26:14,400
และขับรถคืนนี้
เราวิ่งไปหาเขา

1629
01:26:14,500 --> 01:26:16,533
ฉันบอกว่าท่านโปรดหยุดหยุด

1630
01:26:16,633 --> 01:26:19,433
และเราก็บอกว่าเราเป็น
หลงทางคุณช่วยเราได้ไหม

1631
01:26:19,533 --> 01:26:21,900
คุณช่วยบอกเราได้ไหมว่าที่ไหน
เราควรไป?

1632
01:26:22,000 --> 01:26:25,100
นันโด ปาร์ราโด: และเขาก็มองดู
ที่เราและเขาก็เริ่มร้องไห้

1633
01:26:25,200 --> 01:26:27,500
ฉันมีรูปถ่ายนั้น
ของเซอร์จิโอและทั้งสองคน

1634
01:26:27,600 --> 01:26:29,667
ของเราใน 35 ปีต่อมา

1635
01:26:29,767 --> 01:26:32,834
เราจำเขาได้และเมื่อใดก็ตามที่
เราไปเยี่ยมเขา

1636
01:26:32,934 --> 01:26:34,133
ใช่.

1637
01:26:34,233 --> 01:26:36,567
ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ กรุณา
ยินดีต้อนรับคุณนันโด พาร์ราโด

1638
01:26:43,200 --> 01:26:44,567
นันโด ปาร์ราโด: บางครั้ง
มันยากมาก

1639
01:26:44,667 --> 01:26:47,734
ที่จะพูดคุยเกี่ยวกับ
ตัวเองคุณก็รู้

1640
01:26:47,834 --> 01:26:51,367
แต่ก็รู้สึกดีที่ได้รู้สึก
ซึ่งบางครั้งคุณก็

1641
01:26:51,467 --> 01:26:53,667
สามารถให้บางสิ่งบางอย่างกลับคืนมาได้

1642
01:26:53,767 --> 01:26:57,300
ฉันไม่รู้ว่าฉันมี
ข้อความที่ฉันสามารถแบ่งปันสิ่งที่ฉันรู้สึก

1643
01:26:57,400 --> 01:27:01,667
และสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้และอะไร
ชีวิตของฉันได้พาฉันไป

1644
01:27:01,767 --> 01:27:05,033
บางครั้งมันก็ยากนะรู้ไหม

1645
01:27:05,133 --> 01:27:07,900
ชีวิตง่ายกว่าที่คิด

1646
01:27:08,000 --> 01:27:10,700
สำหรับผม ความรักคือที่สุด
สิ่งสำคัญในโลก

1647
01:27:10,800 --> 01:27:13,233
ความรักของเรา
ครอบครัวทำให้เรามีชีวิตอยู่

1648
01:27:32,433 --> 01:27:33,600
นันโด ปาร์ราโด: คุณ
รู้ ฉันก็จะทำเช่นกัน

1649
01:27:33,700 --> 01:27:39,066
ชอบที่จะให้เกียรติทุกคน
คนที่อยู่ในเครื่องบินลำนั้น

1650
01:27:39,166 --> 01:27:41,066
เพราะแทน.
นันโด้ยังอยู่ที่นี่

1651
01:27:41,166 --> 01:27:43,533
มาร์เซโลคงจะอยู่ที่นี่กุยโด

1652
01:27:43,633 --> 01:27:47,033
คุณรู้ไหมอาร์ตูโร
อเล็กซิส, แกสตัน.

1653
01:27:47,133 --> 01:27:50,133
ทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่และไม่ใช่พวกเขา?

1654
01:27:50,233 --> 01:27:52,433
นั่นเป็นหนึ่งในคำถาม
ว่าเราจะไม่มีวันได้คำตอบ

1655
01:27:52,533 --> 01:27:57,500
ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะเป็นเช่นนั้น
ที่นี่ซึ่งเราจะไม่มีวัน

1656
01:27:57,600 --> 01:27:58,967
ขึ้นเครื่องบินลำนั้น

1657
01:27:59,066 --> 01:28:02,533
คุณรู้ไหม ฉันส่งให้คุณ
ใหญ่ที่สุดและอบอุ่นที่สุด

1658
01:28:02,633 --> 01:28:06,066
โอบกอดฉันไว้ได้
อะไรก็ตามที่คุณเป็น

1659
01:28:06,166 --> 01:28:08,000
และคุณอยู่ในใจฉันเสมอ